goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Interview TV73 nov.2016

In oktober 2016 ben ik samen met kunstschilder Saskia Vugts geinterviewd door TV73, het tv-station voor de regio Den Bosch. Half november is het programma uitgezonden. Bij de opname zaten we nog voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen en ik doe in deze uitzending een voorspelling. Dat kan ik dus beter niet meer doen...

Overigens was het een boeiend gesprek waarin Sskia Vugts, een kunstschilder met een geweldige reputatie, vertelde over haar werk. Ook ik kreeg ruimschoots de gelegenheid over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf' te praten. Ik kon ook nog eens uiteenzetten waar geluk werkelijk over gaat, wat geluk eigenlijk is en welke misverstanden er heersen rond het begrip geluk. Het was opvallend hoe goed de interviewer Jan-Willem van den Akker zich in mijn boek verdiept had. Dat maakte het een gesprek met de nodige diepgang. Enfin, kijk zelf maar eens.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'. 16 okt. 2016

Op 16 oktober 2016 werd mijn derde boek gedoopt in theater De Verkadefanriek in Den Bosch: 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'. Een middagje geluk, dat moest het worden, en dat werd het ook. Mede dankzij de bijzondere artiesten en sprekers die hun medewerking hebben verleend.

Het werd een middag vol verrassingen met optredens van de Cubaanse pianist Abel Marcel, singer-songwriter Simon Keats, zangeres Melissa Tulkens, begeleid door gitaarvirtuoos Erwin van Ligten, Asha Lalai, oprichtster van Action for Happiness en mijn zus Marjolein van Hoeckel die een speech hield waarmee ze mij en de hele zaal danig ontroerde. En last but not least mijn kleinkind Nora, aan wie ik mijn boek heb opgedragen en die het zelf op het podium in ontvangst kwam nemen. Neem er even de tijd voor, de video duurt zo'n anderhalf uur. Hopelijk geniet je zonder mate...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

PROVO - De ludieke opstand tegen bom en regentendom

Verschijnt in mei 2017

goediinjevel.nl/uitgeverij heeft een nieuw boek op stapel staan: 'PROVO - De ludieke opstand tegen bom en regentendom'. De ongelooflijke en indringende geschiedenis van de Provo-beweging die half jaren zestig heel Nederland op zijn kop zette. Amsterdam was het 'magies sentrum' van deze beweging die zich met man en macht - maar vooral op een ludieke manier - hard maakte voor pacifisme in Nederland en zich tegelijkertijd hardnekkig verzette tegen de vastgeroeste machtsstructuren.

De historicus Marko Otten heeft zich tientallen jaren in dit onderwerp verdiept en heeft er diverse publicaties aan gewijd. In 'PROVO - De ludieke opstand tegen bom en regentendom' peilt hij de diepte van Provo en plaatst de beweging in het brede perspectief van de geschiedenis. Het is een prachtig verhaal geworden. In het landschap van de jaren zestig heeft Provo de basis gelegd voor nieuwe maatschappelijke verhoudingen die tot op de dag van vandaag zichtbaar en voelbaar zijn gebleven. In mei 2017 is het vijftig jaar geleden dat Provo zich ten grave droeg in het Vondelpark in Amsterdam. Vijftig jaar later wekt dit boek de beweging weer tot leven! Je kunt nu al intekenen voor dit boek en betaalt t.z.t. geen 24,95 maar 21,95. Geen verzendkosten. Je krijgt bovendien een uitnodiging voor de ludieke doopplechtigheid in mei 2017 in Amsterdam.

Lees er hier alles over.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Herken je dit taboe?

De gesprekken die we samen voeren. Hoe gaat het met je? Over de dingen die we meemaken, dat wat ons bezighoudt. We praten wat af, mooie discussies, goede gesprekken, leuke verhalen. En soms minder leuke, het leven is nu eenmaal niet altijd even vrolijk. Als we alles eens optellen, alles wat we de afgelopen jaren met anderen besproken hebben. Misschien wel de laatste tien jaar, of twintig? Wat ben je werkelijk over anderen te weten gekomen, durf je te zeggen dat je van velen hun diepste zielenroerselen kent? Echt kent? En wat heb jij aan anderen gegeven, wat heb jij zelf van jouw diepste wezen laten zien?

In mijn laatste boek ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’ heb ik dat thema aangesneden. Mijn diepste diepte zie ik als mijn onderstroom. We hebben allemaal een onderstroom en een bovenstroom. De bovenstroom is alles wat we zoal meemaken, waarmee we ons bezighouden, de dingen die op ons pad komen, ons leven van alledag, de ups en downs, het gedoe, leuk en niet leuk. De dingen waarover we met anderen praten en die anderen ook graag bij ons neerleggen. Ons leven breed uitgemeten, onze bovenstroom. In de normale omgang met elkaar en zeker ten opzichte van vrienden en geliefden, zijn we vaak een open boek. En op basis van alles wat we van elkaar weten, vormen we ons een beeld en ook een oordeel over elkaar. Oh, dat is zo’n gezellige man. Nou, zij kan wel zeuren, hoor. Zij heeft het ook niet makkelijk. Wat een heerlijke flapuit.

We zijn een standbeeldje in de geest van de ander. Mooie standbeeldjes, minder mooie, grote, kleine… Het standbeeldje kent zijn beperkingen, het is namelijk het beeld van onze bovenstroom, van ons leven zoals we dat aan andere laten zien en horen, ook tussen de regels door. Mogelijk hebben we ook een standbeeldje van onszelf in onze eigen geest opgericht. En ook dat geeft waarschijnlijk een goede indruk van hoe we onszelf manifesteren, de optelsom van dat wat er in onze bovenstroom plaatsvindt

Maar hoe staat het met onze onderstroom? Dat is weer een heel ander verhaal. Over onze onderstroom wordt niet gepraat, dat is een groot taboe. Niemand heeft iets te maken met wat er in je diepste diepte omgaat, hoe het werkelijk met je gaat. En vaak is dat niet eens voor jezelf helemaal duidelijk. We leven ons leven, en het kan altijd wel weer beter dan het is. Imperfectie hoort bij ons, en nee, het gras is bij een ander echt niet groener.

In onze onderstroom huist ons geluk. Als je voor 100% zeker kunt zeggen dat je een gelukkig mens bent, dan heerst er in je onderstroom vrede, rust en stilte. Daar vindt veiligheid onderdak, daar bestaat geen kwetsbaarheid. Wat er ook in je bovenstroom gebeurt, hoe erg het soms ook kan zijn, je onderstroom is je safe, stabiele houvast.

Ben je gelukkig? Die vraag raakt aan onze onderstroom. En het antwoord is vaak tekenend. Ja, best wel. Soms wel soms niet. Tja, gelukkig, hoe zal ik het zeggen...? Het zijn de versluierende antwoorden die in wezen ‘nee’ betekenen. Of misschien dat het zicht op de onderstroom op dat moment niet helder is, dan kan ook.

In mijn nieuwe boek heb ik ruimschoots aandacht besteed aan mijn eigen onderstroom. Het was niet altijd gemakkelijk om de confrontatie aan te gaan met mezelf, met dat wat er in mijn diepte werkelijk aan de hand is. Maar ik heb het gedaan en heb beschreven hoe mijn onderstroom in mijn leven wel heel lang niet op orde was, ik was tientallen jaren niet gelukkig, ook al wekte ik door mijn houding, mijn gedrag en mijn gesprekken de indruk dat ik dat wel was en wilde ik dat ook zelf maar al te graag geloven… Ik kan na al die jaren nu zonder enige terughoudendheid zeggen dat ik gelukkig ben, mijn onderstroom is mijn safe basis.

Hopelijk zet dit verhaal je aan het denken over jezelf. Hoe gaat het met jou? Welke indruk maak je op anderen, welk standbeeldje hebben anderen van jou in zichzelf opgeslagen? En hoe ziet je eigen beeld eruit? Hopelijk kun je zeggen dat het overeenstemt met wie je werkelijk bent, inclusief je prachtige onderstroom.

Misschien ben je minder tevreden en wordt het tijd om je onderstroom eens onder de loep te nemen. En stappen te zetten om datgene te veranderen wat je zo danig in de weg zit. Ik hoop dat je de moed hebt om dat bij jezelf op gang te brengen. En dat je in staat bent dit taboe te doorbreken en een ander die je vertrouwt, een kijkje te gunnen in je diepte. Dat zou weleens het begin kunnen zijn van een boeiende weg naar een gelukkig leven. Echt gelukkig, bedoel ik.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cakky | 29 oktober 2016

In de onderstroom zit 't gat waar ik af en toe in val....en weer uit kruip.

anne | 29 oktober 2016

Geluk, gelukkig zijn, goed in je vel. Het is allemaal beweging, deinend als golven. Het wisselt als het weer en het is helder zoals een poel bij zonlicht, zonder wind. Helder en doorzichtig, mooi. Je mag kijken tot aan de bodem..... Maar daar kan het rotten op de bodem. Soms moet er geroerd worden en wat troep naar boven gehaald. Daar zijn vrienden voor om samen te ruimen. Gelukkig ben ik wanneer ik de stormen aankan en deze kan doorstaan. Het meest gelukkig ben ik als er mensen zijn die tot aan mijn bodem mogen gaan, mijn fouten erkennen en mijn dromen delen. Het meest gelukkig als ik mensen mag kennen waar ik ten diepste van mag houden. In alle vrijheid van en met elkaar.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Na zo'n 75 jaar nog steeds actueel...

Al zo'n 75 jaar geleden uitgesproken in zijn film The Great Dictator. Charlie Chaplin. Een speech die je raakt tot in je vezels. Over dat wat de wereld echt nodig heeft om een betere wereld te worden. Nog zó actueel... 

Kijk hier naar de speech van Charlie Chaplin

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ton | 12 november 2016

geweldig de man vd stille film die nu zijn stem laat horen!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Live stream 23 okt 2016, Simon Keats

Op zondag 23 oktober was ik te gast in de live stream uitzending van Sinon Keats vanaf een boot in de haven van Rotterdam. Een gezellige boel, heel ontspannen allemaal. Niet alles was even perfect, maar wel heel spontaan. Het was een groot genoegen om geïnterviewd te worden over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'

Het interview is te zien vanaf de 12e minuur zoiets. Overigens heb ik ook genoten van het interview met en de muziek van singer-songwriter Gerhardt, die in het najaar en de winter 2016 optreedt met Peter Faber in de productie What Lovers Do, de titel van zijn nieuwste cd. Ik wens je een handvoll kijkplezier...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview Radio Merlijn over 'Dwarsligger'

Interview Radio Merlijn over 'Dwarsligger'

Op zondagavond 6 november 2016 werd ik gebeld door Radio Merlijn, een actieve en goedbeluisterde internetradiozender. Een uur lang ben ik door Sander de Wijs geïnterviewd over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'.

Het was een goed en aangenaam interview waarin ik alle ruimte kreeg om geluk onder de loep te nemen. Enfin, neem even de tijd en luister zelf, hopelijk put je er de nodige inspiratie uit. En reacties zijn welkom.

Luister hier.

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Sorry, dat heb ik niet goed gedaan

Kennelijk een van de moeilijkste dingen die er is: toegeven dat je iets fout hebt gedaan. Gewoon zeggen: sorry, dat heb ik niet goed gedaan. Veel mensen lukt het gewoon niet. Zeggen dat je een fout hebt gemaakt wordt gevoeld als een afgang, jezelf voor schut zetten. En dat wil je toch niet? Dus is het voor velen een goede gewoonte om zich zo nodig in allerlei bochten te wringen om duidelijk te maken dat het eigenlijk niet fout was. En dat het misschien wel juist heel goed was wat er gebeurd is. Fouten, ik?

Er is altijd wel een excuus waarom we dingen doen die we achteraf beter niet hadden kunnen doen. Terwijl het niet om het excuus gaat maar simpelweg om het ruimhartige gebaar, de eerlijke constatering: Sorry, dat heb ik niet goed gedaan. 

De meeste fouten worden niet opzettelijk gemaakt, er is vaak geen sprake van schuld, hoogstens van onkundigheid of onnadenkendheid. We schijnen het wel eens te vergeten dat we gewoon mensen zijn. We doen ons best, we moeten weet ik het hoe vaak beslissingen nemen. We wikken en wegen en doen vervolgens wat ons het beste lijkt met de kennis die we op dat moment hebben. Dat gaat vaak goed, iedereen blij, jij blij. En soms, oei, dan gaat het niet goed, dan pakt je beslissing heel anders uit dan je voorzien had. Achteraf blijkt bijvoorbeeld dat je dingen over het hoofd hebt gezien bij je afwegingen. Of dat je de reacties verkeerd hebt ingeschat. We zijn mensen, dus maken we fouten, dat hoort bij ons.

We moeten zelfs fouten maken, dingen verkeerd doen is de snelkookpan in ons leven. Het is de meest efficiënte manier van leren. Mits we er natuurlijk voor open staan om er inderdaad iets van te leren. Fouten maken is kenmerkend voor onze soort. Stel dat we geen fouten zouden maken, dan kunnen we God ook van ons lijstje schrappen, dan zijn we het immers zelf.

Ik ben actief op milieugebied en help daarnaast soms mensen die conflicten hebben met de overheid. De cultuur die daar heerst, echt daar schrik je van. In de tientallen jaren dat ik dit werk doe, heb ik niet één keer uit de mond van iemand die bij gemeente, provincie of rijksoverheid werkt, gehoord: Sorry, dat hebben we niet goed gedaan. Terwijl toch uit alles blijkt dat er faliekant foute beslissingen zijn genomen. De hele machinerie is erop ingesteld om alles te verdedigen, koste wat kost. Het is tenenkrommend hoe gammel de redenaties soms zijn om aan te tonen dat het heel juist is wat er gebeurd is. En het is natuurlijk vooral gênant dat overheden zich zo opstellen en er alles aan doen om degene die ze op hun fouten wijst, voor gek te verklaren. Als je ze er heel persoonlijk naar vraagt, voeren ze als excuus aan dat het toegeven van een fout soms forse consequenties kan hebben.

Maar natuurlijk, onze beslissingen hebben altijd consequenties! Consequenties in positieve of negatieve zin. Dat geldt voor overheden maar net zo goed voor ieder van ons. Daar gaat het nu juist om! Beslissingen nemen en de consequenties aanvaarden! Beslissingen zonder gevolgen zijn geen beslissingen. Met name het dragen van de consequenties is essentieel voor het leerproces. Draag je ze niet, dan leer je niks. Sorry zeggen zonder de consequenties te dragen is geen sorry. Dat is niks.

Je moet fouten maken om er uiteindelijk minder te maken. Kunnen toegeven dat je per definitie fouten maakt en ruiterlijk kunnen zeggen dat je het in bepaalde gevallen inderdaad niet goed hebt gedaan, vergt een omslag in denken. De gedachte dat het toegeven van fouten gezichtsverlies oplevert, dat je een soort schuld op je laadt, berust op een misverstand. En dat geldt ook voor de gedachte dat je respect afdwingt als je desnoods tegen de verdrukking in duidelijk kunt maken dat je het altijd goed doet. Het tegendeel is waar. Op deze manier heb je jezelf ontmenselijkt. Personen, overheden, organisaties, verliezen zo alle respect en vervreemden mensen van zich.

Mensen maken fouten en omgekeerd maken fouten ons menselijk. Het in het algemeen kunnen toegeven dat je ze maakt en in concrete gevallen dat dan ook kunnen zeggen en de consequenties aanvaarden, juist daarmee toon je je warme hart, win je respect, bind je mensen aan je en houd je de verbinding in stand. Fouten maken, het is een van de belangrijkste uitdagingen van ons leven…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedel | 26 september 2016

Heel mooi en zo waar weerom Jan Jaap!

nicole | 27 september 2016

De basis van het niet durven toegeven fouten te maken ligt al in onze jeugd! Niet voldoen aan de verwachtingen van onze ouders is onze grootste angst. Dus is ons verdere leven vaak gebaseerd op angst. Want we kunnen gewoon weg niet voldoen aan die verwachtingen. Simpelweg om het feit dat wij niet onze ouders zijn. Als je al vroeg leert dat fouten maken fout is, dan haal je het onderste uit de kan om alles goed te doen. Rent jezelf voorbij en je hebt t er zo druk mee...dat je vergeet te luisteren en te kijken naar jouw eigen gevoel. Wat jij eigenlijk wil en belangrijk vindt! Volgens mij is het leren kennen van jouw pure zelf, de basis van durven je "fouten" toe te geven. Als je ze aan je zelf durft toe te geven, dan durf je meer van jezelf te laten zien. En dan blijkt "fout" vaak niet eens zo "fout" te zijn. Doe je alles vanuit je hart, weet je dat je goed genoeg bent. Zul je handelen vanuit een goede intentie.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit moet je zien, je gelooft je eigen oren niet!

Ik kan het zelf nauwelijks geloven dat ik deze Cubaanse pianovirtuoos, Abel Marcel heb kunnen overhalen om te komen spelen tijdens mijn boekpresentatie op 16 oktober in Den Bosch.

Ik ben er apetrots op, als je Abel Marcel hebt gehoord, begrijp je dat. En jij kunt bij dit unieke optreden in Den Bosch zijn. Op zondagmiddag 16 oktober om 14.30 uur. Er treden nog meer uitstekende artiesten op. Lees en luister wat je nog meer te wachten staat. En meld je aan, de toegang is gratis.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...de duurzaamheid van geluk

Geluk is een woord dat veel verwarring zaait. Iedereen heeft er een andere mening over. We kunnen alles definiëren, een brood, een televisie, een hark, maar geluk, toch het belangrijkste in een mensenleven, nee, dat kunnen we niet. Raar...

In deze video waag ik me aan een definitie waar je wat mee kunt. Die geluk begrijpelijk maakt en die je de mogelijkheid biedt je eigen geluk te eiken. Met voorbeelden uiteraard. Ook praat ik in deze video over geluksexperts, bewustzijn, facebook, afscheid nemen, over mijn persoonlijke leven en over de weg die ik zelf ga. Kort en goed, deze video gaat over de dingen die mij bezighouden en verwonderen... je zou dit mijn geloofsbrieven kunnen noemen. Neem er wel even de tijd voor, het gesprek duurt 25 minuten.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 26 oktober 2015

Mooi hoor! Je raakt volgens mij wel de kern Jan Jaap: al of niet gelukkig zijn hangt af van hoe je omgaat met wat je overkomt, het zit in je en daar contact mee kunnen maken dus. En wat kan je mooi vertellen..:)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Op 11 juni 2012 heb ik een colum geplaatst met als titel: ik hou van mij. En nu komt er via een (facebook)vriendin een prachtige video langs. Een gedeelte uit de film Angel-A van Luc Besson.

Hoe bijzonder dat mijn column nu verfilmd is, zo'n gevoel heb ik nu. Prachtig om naar te kijken. Wel even een paar minuten de tijd nemen, het is meer dan de moeite waard. En als je dan nog een minuutje hebt, lees dan de column nog eens op deze website. Waarschijnlijk put je er inspiratie uit...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Greta van Buuren | 12 november 2012

Een glimlach op mijn gezicht. Fijn dat je dit aan elkaar hebt gekoppeld. Prachtig filmfragment, ik ben geïnspireerd. Dank daarvoor.... Greta

Nicole Wijkel | 12 november 2012

hoi Jan Jaap, wow,mooi! weer even een genietmomentje!! Heerlijk!

Irene Hagemans | 12 november 2012

HIJ IS HEEEEL MOOI!!!!!!!!!!!

Judith | 12 november 2012

Fascinerend, zo herkenbaar. De film werd een beetje troebel, zit gewoon te janken. Bedankt dat je het hebt gedeeld. Zou eigenlijk wel aan je volgende boek toegevoegd kunnen worden, ter versterking van jou column. Ga nog een keer kijken!

lennie | 12 november 2012

Indrukwekkend en mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een boek vol hoop en houvast voor een gelukkig leven

Een heel persoonlijk document

Na mijn eerste boek ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is? en mijn tweede ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’, heeft nu mijn derde boek het levenslicht gezien. En alweer een lange titel: ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’. Ook van dit boek is het centrale thema ‘geluk’.

En jij? Ben jij gelukkig? Deze vraag krijg ik vaak te horen van mensen die mijn workshops volgen, die mijn boeken lezen of die ik coach. Het antwoord is, kort samengevat: Ja! Maar ik heb wel een lange weg af moeten leggen om zover te komen. En die was allesbehalve gemakkelijk. In het eerste deel van mijn nieuwe boek heb ik die weg beschreven, vanaf mijn geboorte tot aan de dag van vandaag. De voortdurende onderstroom van niet-gelukkig zijn (waar je uiteraard niet over praat), de frustraties, de traumatische ervaringen, de pijn, de therapeuten en uiteindelijk de overwinningen. Ik had niet zozeer de behoefte om het van me af te schrijven, ik heb mijn verleden wel verwerkt. Maar ik wilde graag mijn lezers meenemen op mijn weg en ze vooral laten zien welke ontdekkingen en verworven inzichten mij hebben geholpen om mijzelf van niet-gelukkig uiteindelijk gelukkig te maken.

Ik ben ervan overtuigd dat mensen die niet gelukkig zijn en die het besluit hebben genomen om het wel te worden, in wezen dezelfde weg gaan. We lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan, komen tot dezelfde ontdekkingen en inzichten. Geluk is universeel. In die zin is mijn verhaal voor velen heel herkenbaar.

Het tweede deel van het boek bevat tientallen observaties, ervaringen, verhalen, zo uit het leven geplukt. Daarin lees je hoe gelukkig-zijn en ongelukkig-zijn eruit ziet en wat je ermee kunt.

Ik hoop zo dat dit boek hoop en houvast biedt aan iedereen die zo graag gelukkiger wil zijn. Zoals de titel zegt: de enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf. Heb je dat eenmaal ontdekt en geaccepteerd, dan ben je op de goede weg. En krijg je die dwarsligger uiteindelijk onder de duim, dan ja, dan ga ook jij proeven van een gelukkig en uitgebalanceerd leven... Verkrijgbaar via alle (internet)boekhandels en via de webshop. € 16,95

Bestel hier het boek  (geen verzendkosten)

                                                                                                                                                                   

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Laat zorgen je leven niet overnemen

Jonge vrouw, niet erg happy, stikte van de zorgen vond ze zelf. Nu liep ze weer aan tegen een betalingsachterstand. Er lagen enkele rekeningen in haar speciale laatje ‘Nog te voldoen’ die ze niet kon betalen. In ieder geval nu niet, en bij drie van de vijf rekeningen was de dertigdagentermijn al verstreken. Wat moest ze doen? Ze was danig van slag, had zoiets van m’n kop in het zand, maar dat verstikte haar. Logisch, wie z’n kop in het zand steekt, krijgt nu eenmaal gebrek aan adem…

Man van in de vijftig. Hij maakte zich grote zorgen om de wereld. Waar gingen we naartoe, aanslagen hier en daar, bevolkingsgroepen die tegenover elkaar stonden, het klimaat, politieke spanningen. Het zat hem onophoudelijk dwars en elke avond als hij voor de tv zat werd hij in zijn zorgen bevestigd, elke nieuwsuitzending was koren op zijn molen.

Zorgen, veel mensen hebben ze om de meest uiteenlopende redenen. Ze worden erdoor belemmerd in hun leven, het vreet energie en ze voelen zich bijna altijd machteloos. Zorgen. Ze zijn een forse hindernis op de weg naar geluk. En het ellendige is dat al die zorgen geen enkele bijdrage leveren aan een oplossing van de problemen. Zorgen over geld, zorgen over je kinderen, zorgen over je ouders, zorgen over de wereld, zorgen over een vriendschap, zorgen over je gezondheid of die van een ander, zorgen over de vakantie, zorgen over het huis, zorgen over het milieu, zorgen over…  vul het zelf maar in.

Is het terecht dat we ons zo op onze kop laten zitten door onze zorgen? Kunnen we werkelijk niets doen? In veel gevallen klopt dat niet, we kunnen wel degelijk iets ondernemen om de bron van onze zorgen weg te nemen. Dat vergt in veel gevallen wel moed, je moet het probleem wel op durven pakken en je er doorheen willen worstelen. Nee, dat is niet altijd even gemakkelijk. Misschien ben je er zelf wel niet toe in staat. Dus heb je iemand nodig die naar je wil luisteren, die je goede raad kan geven, die je bij de hand neemt en je even begeleidt.

Niemand kan je zorgen bij je wegnemen, dat kun je alleen zelf doen. Een ander kan je wel wijzen op mogelijkheden of je helpen om er op een bepaalde manier naar te kijken. Dat geeft vaak lucht waardoor je beter in staat bent om je zorgen te tackelen.

De jonge vrouw met haar betalingsproblemen had er geen seconde aan gedacht om de organisaties waarvan de rekeningen afkomstig waren, te bellen. En eerlijk gezegd vond ze dat nogal eng, misschien kreeg ze wel de volle laag. De praktijk wijst anders uit. Bijna alle bedrijven en organisaties worstelen met slechte betalers. Mensen die gewoon niet betalen, zich totaal niet laten horen, aanmaning na aanmaning naast zich neerleggen, deurwaarders ontwijken, enfin een traject vol droefenis. Die bedrijven ervaren het als een verademing als er iemand belt met de mededeling dat hij/zij de rekening nu niet kan betalen en met de vraag of het wat later mag of in kleinere gedeelten. Dat iemand belt en zo eerlijk zegt wat de problemen zijn en ook nog een oplossing aanbiedt, nee, dat maken ze niet zo vaak mee. Bijna altijd gaan ze akkoord met je voorstel. Ze willen maar één ding, dat je betaalt, hoe dan ook. En daarin stel je ze niet teleur.

Zorgen om de wereld? Tja je kunt je voorstellen dat die man daar mee rondliep. Veel mensen hebben dat. We krijgen alle shit van de wereld op ons bord, elke dag weer, het houdt nooit op. De shit is er altijd geweest, de snelle boodschappers zijn nieuw, die kennen we pas een aantal decennia. Wij mensen zijn niet gemaakt om de hele wereld de hele dag op ons afgevuurd te krijgen, we kunnen daar niet echt mee omgaan. Dus vervult het ons met zorgen. En het is waar, je kunt de wereld niet veranderen.

Wat je wel kunt is jezelf veranderen. Daar begint een betere wereld, bij jezelf. Als je moeite hebt met zoveel haat en boosheid is de vraag: hoe staat het in je eigen leven? Hoeveel mensen haat jij of ben je boos op? Daar kun je wel iets aan doen, daar kun je aan werken. Dat geldt voor elk individu op deze aarde. Als je in staat bent om daar iets aan te doen heb je wel degelijk een bijdrage geleverd aan een betere wereld.

Nee, het is niet raar dat je zorgen kent, iedereen heeft ze in meer of mindere mate. Maar als je zorgen je leven gaan overnemen, als zij de baas worden over jouw bestaan, heb je een wezenlijk probleem. Dan is het zaak om de oorzaken van je zorgen weg te nemen, hoe dan ook. Kun je het niet alleen roep dan hulp in. Als de oorzaak van je zorg niet door jou te veranderen valt, zet dan je hoofd om. Accepteer dat dingen soms zijn zoals ze zijn en dat het jou niet gegeven is ze te veranderen. Stop met zorgen over iets onveranderlijks, het is puur energieverlies.

Kunnen dealen met je zorgen, het is een onmisbare bijdrage aan een gelukkig leven.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

veronique | 21 augustus 2016

Ha Jan Jaap, complimenten met je topic, zorgen. Zorgen is een tegenhanger van vertrouwen en zelfredzaamheid. Een vriendin gaf me een waardevolle tip over een manier van aanpak bij verstikkende zorgen door een machteloze situatie waarin ik verzeild was geraakt. Ze raadde me aan iedere dag mijn bevindingen en mogelijke acties op te schrijven. De dag erna deze weer te evalueren en opnieuw mijn bevindingen aan het papier toe te vertrouwen. De zorgen leken eerst op een ondoordringbare muur, maar door de herwaarderingen en de kleine acties ontstond er gewenning, acceptatie en uiteindelijk werd de schade tot een minimum beperkt. Je lijdt nu eenmaal wel eens schade in het leven. Zorgen hierover werken alleen vertragend en laten je langer lijden. So don't cry over splilled milk and move on. liefs Veronique

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over loslaten

Loslaten is een goede manier om gelukkiger te worden. Maar niet te snel, er zijn problemen die je beter eerst eens goed vast kunt pakken voordat je ze loslaat. Eerst alles doen om een oplossing te vinden en niet te snel opgeven. Doe je dat niet, laat je bepaalde onopgeloste problemen los, dan zullen ze je blijven achtervolgen.

Geen prettig vooruitzicht dus. Maar eenmaal opgelost of als het onmogelijk blijkt om het op te lossen, ja dan is loslaten een prachtige manier om je te bevrijden van nodeloze ballast...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Mei 2016, een berichtje van Manon de Heus, journaliste. Zij had al eens een artikel geschreven over mijn boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overviolle kliko' voor het blad Flair. Nu wilde ze een artikel schrijven voor het blad Happy in Shape, een zusterblad van Marie Claire. En weer wilde ze mijn boek als leiddraad gebruiken. Na een hartelijke mailwiiseling kreeg ik het uiteindelijk resultaat te zien. Prachtig. Logisch ook, Manon heeft gewoon een heel goede pen. En haar leven en inzichten sluiten naadloos aan bij de mijne. Enfin, lees haar artikel, je zult onder de indruk zijn...

Lees hier het artikel in Happy in Shape

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Machteloosheid, hoe vernietigend kan het zijn...

Sommige mensen worstelen er echt mee. Ze willen o zo graag gelukkig zijn maar op geen enkele manier lukt het. Telkens weer verzinken ze in negativiteit, in klagerig gedrag, somberheid, boosheid. Ze proberen van alles, gaan leuke dingen te doen, naar het theater, een dagje naar een goede vriend of vriendin, naar een tentoonstelling. Het helpt, zeker, maar het helpt maar even. Dat gevoel van hé, leuk… Maar het spoelt zo weer weg in de werkelijkheid van alledag: je niet gelukkig voelen.

Misschien herken je het, het lukt gewoon niet om langere tijd gewoon dat zonnige gevoel te hebben. Terwijl je toch doet wat je regelmatig krijgt ingefluisterd: trek er eens op uit, ga wat leuks doen, zoek anderen op. Maar waarom zou je dat allemaal doen als je al weet dat het uiteindelijk toch niet helpt? 

Hoe erg is het dat je je leven niet de wending kunt geven die je zo graag wilt. Wat je ook doet, wat je ook probeert, je blijft je onvrede voelen, je hebt gewoon geen plezier in je leven. Je voelt je volstrekt machteloos om daar verandering in te brengen. En al die goedbedoelde adviezen, het helpt je geen biet.

Dus je accepteert het maar op een of ander manier, je leert ermee leven. Je bent noch voor jezelf noch voor anderen aangenaam gezelschap, dat wat er in je huist, straal je immers ook uit…

Machteloosheid als het gaat om het leiden van je leven is een groter probleem dan je zou denken. Het is een tragiek die wel heel moeilijk te begrijpen is, als je dat zelf niet kent. Dan doe je er toch wat aan? Dat kan voor jou misschien wel een goede oppepper zijn maar voor mensen die zo klem zitten in hun leven heeft dat geen enkele zin. Ze draaien rond in een cirkel, er is geen ontsnappen aan. Ze zijn gewoon de klos, het is niet anders, punt.

Het lastige is dat deze mensen zelfs nauwelijks in staat zijn om hulp te vragen aan een coach, therapeut of psychiater. Ze weten dat het geen zin heeft. En wie weet hebben ze het weleens geprobeerd, maar het leverde niks op. Zo’n zielenknijper waar je ook al niks mee opschiet... Machteloosheid. Hoe verschrikkelijk als je met dat gevoel rondloopt.

Ach, we voelen ons allemaal weleens machteloos in bepaalde omstandigheden. In je relatie, op het werk, met vrienden, met je ouders of je kinderen, de dingen die er in de wereld spelen. Soms heb je geen idee hoe ergens uit te komen en laat je het maar zitten, je worstelt er je op een of andere manier doorheen en laat het achter je. En je leven gaat weer gewoon door.

Maar als je machteloos staat tegenover je eigen leven, je eigen bestaan, dan ken je dat niet, dat achter je laten en weer gewoon doorleven. Machteloosheid is een staat van zijn geworden waar geen kruid tegen gewassen is.

En toch, een gelukkig leven is voor iedereen weggelegd. Ik heb het nu over normale, geestelijk gezonde mensen. Vrijwel niemand is in staat om zonder hulp zijn leven te leiden. We hebben allemaal weleens een duwtje nodig, nieuwe inzichten, anders denken, anders kijken. In sommige gevallen is er nog meer te doen en moet je verlost worden van overtuigingen die je klemzetten, angsten die je achtervolgen, zorgen die je terneerdrukken.

Voor mensen die last hebben van machteloosheid om hun leven te leiden is het bijna onmogelijk te zien waar hun machteloosheid op gebaseerd is. Draagt iemand al mogelijke oorzaken aan, dan worden die vaak weggewuifd. Of: ja, je hebt misschien wel gelijk, maar ik kán het niet veranderen!

 Het kan wel! Zeker kan het wel, hoewel kunnen begint bij willen! Wie echt verlost wil worden van dat machteloze gevoel moet proberen om uit die rondtollende cirkel los te breken. Vrienden en familie kunnen je waarschijnlijk niet helpen, dat is te dichtbij. Schraap al je moed bij elkaar, los van eventuele negatieve ervaringen, en ga op zoek naar een goede therapeut, een goede coach, iemand die bereid is je goed vast te houden. Die engelengeduld heeft maar aan de andere kant niet te flauw is om je stevig aan te pakken om je uiteindelijk uit je vicieuze cirkel te trekken. Die bereid is samen met jou je machteloosheid af te breken en moed en kracht op te bouwen. Het kan! Langzaam maar zeker ervaar je zo nieuwe lichtpuntjes. Logisch, ook voor jou is immers een gelukkig leven weggelegd. Heel zeker!

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 25 juli 2016

Heeft het niet heel veel te maken met je ballast kwijt te raken? Desnoods met een ritueel, het onheil (familie - verkeerde vrienden - werk waar je ongelukkig door bent - heftige zaken) definitief te breken? In mijn werk kom ik het tegen: Mensen zijn hun eigen 'oorzaak' geworden, als je het zo kunt noemen. Uiteindelijk geeft iedereen het op, zelfs nog naar hen te luisteren. Het is een manier van leven geworden.

gemert | 25 juli 2016

Ik ben het met jouw verhaal eens Jan Jaap. Maar ik denk ook dat deze mensen niet anders willen.Zij kunnen de knop niet omdraaien om positief te denken. Ik doe er veel moeite voor om een kennis van mij hiermee te helpen. Maar het valt niet mee. Ook geen psycholoog. groetjes van uit vught gelukkig een beetje minder warm.

Veronique | 25 juli 2016

Lieve Jan Jaap, Mijn zus vertelde me onlangs iets over mij. Als kind van twee heb ik lang in quarantaine gelegen in het ziekenhuis. Als ik geconfronteerd word met een normale situatie van machteloosheid -dat gebeurt mij ook wel eens!-dan komt de machteloosheid en de verlatingsangst van dat kleine kind er bij. Dat geeft zoveel stress en maakt me later heel moe en neerslachtig, maar het ergste is dat ik in zo'n situatie niet voor mezelf op kan komen als een volwassen en weldenkend 'normaal' mens. Zoiets moet je heel je leven compenseren, want je kan er niet bijkomen. Het was te vroeg in je leven. Wat wel goed gaat is dankbaar zijn voor alles wat wel goed gaat. Dankbaarheid is goed voor je geluksgevoel. Dag JanJaap, misschien helpt mijn verhaal anderen.

Isabelle | 27 juli 2016

Mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De hel

Elk mens is een boek, we hebben allemaal ons eigen unieke levensverhaal. Door mijn zoektocht en interesse naar het wezen van geluk, naar de weg die mensen gaan om hun geluk te veroveren, kom ik soms in ongelooflijke verhalen terecht. Dit hieronder is er een. Een verhaal uit de hel kun je zonder enige overdrijving zeggen. Zo onvoorstelbaar. Maar ongetwijfeld niet uniek. Veel mensen lijden, soms meer dan je weet of denkt. Deze dappere vrouw heeft het aangedurfd haar verhaal met mij –en nu ook met jou- te delen. Een verhaal uit de hel, zeker, maar uiteindelijk ook een verhaal van kracht, hoop, vertrouwen en liefde.

“In het gezin waarin ik opgroeide speelden agressie, ruzies, lichamelijk geweld, alcoholmisbruik en incest een grote rol. Als mijn vader dronk dan was hij agressief, onberekenbaar en vooral erg beangstigend voor mij als klein meisje. Maar ook als hij nuchter was, zorgde zijn zucht naar drank ervoor dat hij een erg kort lontje had, veel leugens vertelde en om niks heel erg boos kon worden. Er vielen rake klappen. Er waren maar weinig plaatsen waar ik me veilig voelde, was altijd op mijn hoede, leerde te kijken naar de ander om de stemming te peilen en daar mijn gedrag op aan te passen en mijn gevoel weg te drukken.

Ik ben seksueel misbruikt door mijn vader en beide opa’s.  Mijn ouders zijn uiteindelijk gescheiden, maar er is altijd twijfel blijven bestaan bij mijn moeder en oma over wat er werkelijk gebeurd was. Ik was me ervan bewust dat ik niet de bescherming kreeg die ik zo nodig had. Wat voelde ik me eenzaam en verstoten, schuldgevoelens tot en met. Opa en oma kwamen op verjaardagen omdat je het niet kon maken om ze niet te vragen en daar zat ik dan, naast opa op de bank…

Ik leerde totaal niet voor mezelf op te komen, leefde mijn leven zoals zij dat wilden… want tja, ik had voor mijn verwrongen gevoel al genoeg schade aangericht. In de loop der jaren zijn in onze familie de problemen blijven bestaan zoals negativiteit, onwaarheden en onderhuidse boosheid.

 Op mijn 17e kreeg mijn moeder een nieuwe relatie met een man die zich nogal dominant gedroeg, iets waar ik het erg moeilijk mee had. Er was altijd wel ruzie over het een of ander, er lag een zware druk op mij, verwijtende en kleinerende opmerkingen. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn moeder, ze kwam niet voor me op en als ik met mijn gevoelens bij haar aanklopte, ging het altijd weer over haar: Hoe denk je wel niet hoe het voor mij is? en Ik ben genoeg gestraft in mijn leven! en meer van zulke opmerkingen.

Op mijn 18e leerde ik mijn man kennen en voelde ik me voor het eerst echt thuis bij iemand. Ik wist niet wat me overkwam. Jammer genoeg werd ik in zijn familie niet hartelijk ontvangen, mijn vader stond namelijk bekend in ons dorp om zijn dronken omzwervingen en ik was tenslotte de dochter van…   

Ik vond het leven zwaar, rekende mezelf alles aan en had weinig tot geen zelfvertrouwen. Kreeg mijn verleden niet op een rij en wilde me ervan losmaken maar wist totaal niet hoe. Een lichtpunt in mijn leven was de geboorte van onze zoon. Mijn moederliefde was vanaf dag één onvoorwaardelijk. Een prachtig manneke, heel speciaal. Toen hij 7 jaar was, kregen we de bevestiging van ons vermoeden: autisme. Veel begrip en steun kregen we niet van de mensen om ons heen, in die periode zijn we er dan ook veel kwijtgeraakt.  

Ik ben vaak door mijn benen gezakt… ik ging door tot ik niet meer kon, liet dan wat van mijn pijn los en ging weer verder. Tot ik op een punt kwam dat mijn accu volledig leeg was. Ik was totaal uitgeput. De onophoudelijke problemen en ruzies met mijn moeder en zus eisten hun tol, ik durfde gewoon niet voor mezelf op te komen. Uiteindelijk besloot ik een gesprek met mijn zus aan te gaan waarin ik haar aangaf dat ik graag een positiever contact wilde en dat ik genoeg had van alle ellende. Ze vatte het anders op dan ik bedoelde en in plaats van de time-out die we afspraken begon het modder gooien om me op allerlei manieren onderuit te halen. Via mijn moeder bleven de verhalen en de pijn mij bereiken.

En toen werd ik ziek. Op dat moment realiseerde ik me dat ik deze ellende geen seconde langer kon verdragen. Wat een diep dal! Totaal uitgeput en in het diepst van mijn pijn en verdriet brak plotseling het besef door dat het enige wat ik kon doen, was me losmaken van mijn familie en daarmee van alle kwaad. Ik moest de duivelsdriehoek doorbreken, diep in mij zelf wist ik: Ik moet voor mijzelf kiezen! Tot rust komen en niet meer verdrinken in mijn verleden, dat stond me te doen. Richten op mijn toekomst. Ik had een bijzonder en allesoverheersend gevoel van bewustwording, van innerlijke vrede. 

Met vallen en opstaan leer ik nu liefde te koesteren, in mezelf te geloven en te accepteren en vergeven wat er gebeurd is. Het voelt als opnieuw geboren worden. En natuurlijk heb ik nog verdriet en lastige dagen, maar als je me vraagt ben je gelukkig? dan hoef ik geen seconde na te denken en is mijn antwoord een volmondig JA! Ik ben dankbaar dat ik heb mogen ontdekken dat het geluk al die tijd al in me zat. Dat mijn geluk niet afhangt van uiterlijke omstandigheden. Dat ik niet meer hoef te zoeken, dat ik al goed bén, dat er in mij een plek is waar alleen ík kan komen, waar ik gelukkig ben, ongeacht mijn verleden of mijn toekomst. Ik heb alleen maar NU.

Het is een oefenweg. Het ontdekken dat het je gedachten zijn die de verhalen in stand houden, dat je gedachten niet altijd waar zijn. Dat alles wat ik vroeger als klein meisje zo hard nodig had, dat ik dat nu mezelf kan geven. Geluk is een groot gevoel van vrijheid. Baas over eigen leven, me nooit meer klein maken. Ik geniet elke dag van de gewone dingen en van het feit dat mijn man en ik enorm naar elkaar toegegroeid zijn en respectvol met elkaar en onze zoon omgaan. Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om mij heen die mij geholpen hebben om anders naar de wereld te kijken, me steunen door dik en dun en bij wie ik mezelf mag zijn. Genieten van de is-heid van het leven. Ik zie de moeilijke dingen die op mijn pad komen niet meer als problemen, maar als oefencadeautjes die mij laten zien waar ik sta.”


 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Niekske | 12 juli 2016

Bedankt om je verhaal te delen. .. heel herkenbaar voor mij ... bedankt

Karin | 12 juli 2016

Wauw, wat een moedige vrouw. Ik wens je vrede en alle goeds...

Ria Hoenderop | 12 juli 2016

Wat fijn, dat je na al die ellendige jaren, toch het geluk in jezelf hebt gevonden en dat jullie respectvol met elkaar en je zoon omgaan. Complimenten ervoor dat je de moed niet hebt opgegeven en uiteindelijk voor jezelf hebt kunnen kiezen. Ik wens je/jullie heel veel blijdschap voor de toekomst.

Marleen | 12 juli 2016

Echt fijn dat jullie drietjes er zijn voor mekaar. vredevolle groet

henny | 12 juli 2016

Hoe is het mogelijk dat je zoiets te boven komt. Wat ben jij een sterke vrouw. Ik wens jou en je gezin heel veel geluk toe en veel vertrouwen in elkaar. Je bent een voorbeeld voor iedereen.groetjes henny

Irene | 12 juli 2016

Wat een heftig verhaal maar wel eentje met een goede afloop. Ik vind het heel dapper en knap dat je uit die vicieuze cirkel van negativiteit bent gestapt en wat van je leven maakt. Ik wens je alle goeds.

Petra | 13 juli 2016

Jij bent werkelijk een Topvrouw! Grote bewondering voor je.

Judith | 13 juli 2016

Een en al herkenning. Triest maar waar. Ik ben trots op je. Jij bent het verst gekomen van al deze mensen om je heen. Geweldig dat je inzicht hebt gekregen en gelukkig kan zijn! Met dank aan Jan Jaap voor het delen. Liefs

Marie-Cecile | 13 juli 2016

Wat een dapper mens. Wat mag je ongelooflijk trots zijn op jezelf!

Mabel | 13 juli 2016

Kan niet anders dan dat je een inspirerend mooi en warm mens bent, dat je nooit echt helemaal hebt opgegeven staat je nu prachtig, ik wens je mooie, warme en liefdevolle vriendschappen toe en veel geluk met z'n drietjes.

anne | 13 juli 2016

Ik wens dat je nog jong bent, zodat je nog een lang , mooi en gelukkig leven mag leiden, zonder lijden, in alle bewustzijn daarvan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑