goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Over verantwoordelijkheid

Vanochtend een lang gesprek met vrienden over mijn werk, over mijn denken over geluk en de visie die ik in mijn boeken heb beschreven. Al pratende schoot mij ineens de opmerking te binnen die mijn bedrijfsadviseur in de jaren tachtig op mijn bord legde. Hij hielp mij bij het managen van mijn reclamebureau, maakte me wegwijs in de wereld van het ondernemerschap en sprak me regelmatig streng toe over de manier waarop ik mijn werk deed.

Deze man heeft me duidelijk gemaakt dat ik een grote verantwoordelijkheid droeg voor de zaak die ik dreef. Voor de mensen die er werkten, voor de toeleveranciers en voor de opdrachtgevers die we hadden. Ik was de motor, ik bepaalde, ik zat aan het stuur, ik mocht het zeggen, nee móést het zeggen.

Zijn aanwezigheid, een keer in de week was telkens weer een confrontatie met mezelf. Ik had gewoon te zorgen dat alles goed op orde was, dat mijn medewerkers goed werden aangestuurd, dat klanten tevreden waren, de leveranciers graag zaken met ons deden, dat er op tijd betaald werd, dat de afspraken goed werden nagekomen. Ik voelde aan de ene kant die druk, aan de andere kant proefde ik het genoegen van een goed lopend bedrijf, blije medewerkers, klanten en toeleveranciers. Niet altijd natuurlijk, maar in het algemeen was dat wel zo.

Jan Jaap, als je een klant verliest ligt dat aan jou en aan niemand anders!

Die kwam binnen! Ik sputterde flink, ja hoezo? Elke klant heeft zo zijn eigen beweegreden waarom hij komt en waarom hij gaat. Daar ga ik niet over. Hoe kun je nou zeggen dat het aan mij ligt als-ie vertrekt? Johan, zo heette mijn adviseur, typeerde ik altijd als meedogenloos doch rechtvaardig. Hij wist heel goed wat hij zei, ja, hij was hard, maar dat had ik kennelijk nodig. Hij hield niet van ontsnappingsroutes als het gaat om je verantwoordelijkheid. Je bent het of je bent het niet en je bent het niet een beetje of niet helemaal. Met andere woorden: verantwoordelijkheid moet je ten volle accepteren.

Hij legde me uit wat hij bedoelde. Het punt is: je bent niet in staat geweest om de klant te behouden. Je hebt niet goed doorzien hoe de mensen daar in elkaar zaten. Je hebt mogelijk dingen niet goed gedaan, je afspraken, de facturen, de kwaliteit van jullie werk, de communicatie. Je hebt ze niet voldoende verrast. Ze zijn uit je handen geglipt terwijl het mede je taak is om ze goed vast te houden.

Pffff… ik luisterde goed, voelde verzet maar was ook onder de indruk. Deze visie op verantwoordelijkheid, dit is zo essentieel. Wat er ook in jouw leven gebeurt, accepteer de verantwoordelijkheid voor jouw deel, en dat is vaak groter dan je denkt. Dat is niet alleen in het zakenleven zo, maar ook in je normale leven. In je contacten met je partner, je familie, vrienden of anderen.

Hoe vaak raken mensen niet in een conflict en mondt dat binnen de kortste keren uit in een welles-nietes situatie. In beschuldigingen over en weer en het droppen van de zwartepiet bij de ander. Elk van de partijen probeert zijn gelijk aan te tonen en het ongelijk van de ander. Nog nooit is er op zo’n manier een conflict opgelost.

Als iemand pijn voelt aan jouw gedrag, kwaad is, verdrietig, teleurgesteld, dan kun je wel zeggen dat hij of zij het volkomen verkeerd ziet, maar daarmee ontken je de gevoelens en de emoties van de ander. En die zijn een realiteit, daar heb je mee te maken. De vraag is hoe het komt dat een ander dingen voelt, ervaart, ziet, terwijl jij je van geen kwaad bewust bent?

Je mag constateren dat jouw woorden, jouw handelen, jouw houding en blik kennelijk bij de ander negatieve gevoelens hebben opgeleverd. En dat hoeft niets te maken te hebben met jouw bedoelingen, die kunnen haarzuiver zijn. Het gaat dus niet zozeer om de feiten, om het gelijk, maar kennelijk om de stoornis tussen zender en ontvanger. En natuurlijk kun je dan zeggen dat de ontvanger niet goed kan luisteren en niet attent is geweest. Maar als je de wereld wilt veranderen is het slimmer om je krachten te wijden aan één, aan jezelf dus, dan aan zevenmiljard anderen. Jij mag je afvragen – en vraag het vooral aan degene die zich pijnlijk getroffen voelt – of je je communicatie met deze persoon en in de gegeven omstandigheden niet beter had kunnen doen. En ongetwijfeld is dat inderdaad zo.

Dat heet verantwoordelijkheid. Het zoeken bij jezelf, niet naar anderen wijzen. Een weg zoeken om de oorsprong van het probleem aan te pakken voordat het een conflict wordt. En in veel gevallen leidt die weg naar jouzelf. Dat kun je alleen maar begrijpen als je bereid bent je hoofd te buigen, je trots aan de dijk te schuiven, je gelijk niet als uitgangspunt te nemen maar je eigen geluk.

Jij en jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit van je leven. Dat is een van de hoofdschakelaars van geluk die ik benoem in mijn boek ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas Eijsbouts | 15 september 2017

Dag Jan-Jaap, Dit stukje met genoegen gelezen... voor mij bekende koek, maar niettemin kijk ik dagelijks regelmatig - en passant - naar een programma op televisie (bij mij -KPN- op 11) RTL-z (schijnt ook op internet uit te zenden) van een bedrijfsadviseur die aan kleine bedrijven heel interessant adviseert !!IPVI

Nanna | 19 september 2017

Dag Jan Jaap sfeervol kan je jouw bedrijf omschrijven. Plezierig om te lezen. Hoe hou je een bedrijf zo dat je zelf nog een beetje mens mag blijven. Jij bent een een echte schat dat je jezelf zo daar in laat zien. Het lijkt mij doodgewoon dat je niet alle klanten kan binden omdat je toch geen allemansvriend bent. Ik ben je boek "Dwarsligger" aan het lezen naast "Gij nu" van Griet. groetjes Nanna (overbuurvrouw)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Krampachtig jezelf zijn

Twee mannen in gesprek. Af en toe denk ik, hou nou eens op! Elke keer weer hetzelfde liedje. Je kunt toch wel even bellen als je wat later thuiskomt? Hoe vaak ik dat al gehoord heb, ik word er kotsmisselijk van. Gisteren was ik er helemaal klaar mee. Ik heb haar eens flink de waarheid gezegd. Ik ben ik, laat me, ik kom echt wel thuis. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven, tot hier en geen millimeter verder. Ik wil een leuk leven maar met zo’n vrouw die altijd wel wat te zeuren heeft is dat soms ver te zoeken…

En zo ging het nog een tijdje door. De kinderen passeerden de revue, de baas, de buren, alles wat hem maar enigszins in de weg zat, werd omstandig besproken. De andere man knikte af en toe en kwam niet veel verder dan, gelijk heb je. Hij kwam fors voor zichzelf op, schetste zijn assertiviteit, was blij met het feit dat hij gewoon boos kon worden en af en toe flink uitpakte. Ik heb toch het recht om mijn leven te leiden zoals ik het wil? Ik heb geleerd om mezelf te zijn, wat er ook gebeurt. De andere man was het roerend met hem eens.

Jezelf zijn tot je erbij neervalt. En ook duidelijk maken aan anderen hoe je in elkaar zit, hoe je denkt, hoe je doet, waarom dat zo is en hoe wel je vaart bij die manier van leven. En toch, ik kan het niet laten, de vragen die bij me opkomen zijn: Ben je wel jezelf? Ben je wel degene die je zegt te zijn? Is het waar wat je zegt?

We zijn geworden wie we zeggen te zijn. We hebben een flink stuk van ons leven afgelegd, hebben veel van onze ouders geleerd, aangeleerd en afgeleerd, onze sociale omgeving, onze vrienden, de mensen om ons heen, de school, onze bazen, de buren, de sportclubs, zijn zijn allemaal van invloed (geweest) op ons leven. En vaak niet zo’n beetje ook. Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces, het gebeurt gewoon. Als kind al zoeken en vinden we onze weg om onszelf in stand te houden, om te ontsnappen aan dat wat we onprettig, angstig, bedreigend vinden. En we ontdekken hoe we moeten doen om onze zin te krijgen, om geliefd te zijn, complimentjes aan anderen te ontfutselen, te schurken aan genegenheid en liefde.

De dingen die bij ons blijven, die we ons leven lang meenemen, ook als alles om ons heen anders is geworden en we die mechanismen niet meer echt nodig hebben. We nemen ze niet alleen mee, er komen er nog meer bij, we willen nu eenmaal gezien worden, we willen ons gelijk halen, we laten ons de kaas niet van het brood eten. We moeten sterk zijn en onszelf in stand houden in deze grote, boze wereld. En natuurlijk gaat ons dat niet altijd even goed af, nog steeds hebben we niet alles te pakken wat we nodig hebben om ons leven te leiden zoals wij het willen. Er blijft nog veel te leren.

Krampachtig onszelf zijn. We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen, meer dan we denken en zeggen te zijn. Veel meer. Hoogstwaarschijnlijk zijn we onderweg het nodige kwijtgeraakt. En is degene die we zijn geworden maar een slap aftreksel van degene die we in werkelijkheid zijn.

Waar is onze prachtige geest gebleven? Onze zachtheid? Waar is ons liefdevolle hart gebleven? Ons mededogen. Ons volle begrip. Onze vergevingsgezindheid? Onze warmte? Onze immense goedheid? Waar hebben we het gelaten?

Ook dat is immers wat we in wezen zijn, nee, niet ook, maar vooral! Het is in veel gevallen heel verklaarbaar en begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt, leven is taai en stelt ons voortdurend fors op de proef.

De aangeleerde mechanismes in ons draaien voornamelijk op de automatische piloot, we zijn zo, vinden we. Het is niet waar! We zijn niet zo, we zijn slechts zo geworden. En de eerlijke vragen aan jezelf zou kunnen zijn: Wil ik zo zijn? Wil ik op deze manier zo krampachtig mezelf zijn? Heb ik nu een heerlijk leven?

Misschien is het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar wat je onderweg allemaal bent kwijtgeraak. Hoe bijzonder zal het zijn om zo stapje voor stapje te ontdekken wie je in werkelijkheid bent. En weer in contact te komen met je prachtige, liefdevolle, begripvolle, zachte, warme, meedogende kant. Nee, geen gemakkelijk weg, maar het uiteindelijke resultaat blaast alle ongemak en moeite weg. Wat een fantastische ontdekking dat compleet jezelf zijn je leven zoveel gemakkelijker, fijner, relaxter, mooier en liefdevoller maakt dan het nu misschien wel is…

Jan Jaap van Hoeckel 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 24 juli 2017

Wat zo bijzonder is, is het feit dat ik mijzelf nooit zie zie zoals alle anderen mij zien. Ook bijzonder dat ik mijn stem niet hetzelfde hoor zoals alle anderen mij horen. Daar tegenover zullen anderen mij wellicht anders kennen dan hoe ik mijzelf denk te kennen. Midden in de wereld met mensen, waar ik gehoord en gezien wordt, kan en mag ik mijzelf zijn, weet ik dat ik dat ook kan zijn. ---Zelfvertrouwen is de sleutel, die in vele levens past--- Nee, ik ben niéts kwijtgeraakt, ik heb onbetaalbaar veel gekregen. Doorheen al die tijd mijzelf te kunnen en mogen zijn.

Karin | 25 juli 2017

Dank U wel voor dit bericht! Het herinnert me weer dat ik de keuze maak.

Ad Voermans | 26 juli 2017

Vragen, suggestieve vragen. Niet over goed-in-je-vel. Meer over niet-zo-goed-in-je-vel. Centrale punt: "ik"; "mij"; "jezelf". Ook veralgemenisering naar "wij"; "we". "We zijn geworden wie we zeggen te zijn". In de illusionaire beleving van de tijd is "worden" ontstaan. Van de ene toestand, naar de andere toestand gaan. Het levert de illusie van verandering op. Het maakt de vragen mogelijk. Vanuit het tijdloze is er slechts beweging (zonder bewegende). "We hebben veel ... geleerd". Dat we leren is aangeleerd. Het houdt vast in het individu; positioneert in collectief bewustzijn. Het vooronderstelt een "iets / iemand" die wordt. Van iets wetend, naar meer wetend. Een oud concept, wat zijn tijd heeft gehad. Voor wie dat wil zien. "Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces". Onze verwijst naar het collectieve. Vorming naar worden. Onbewust is meestal de tegenhanger van bewust, maar kan ook de partner ervan zijn: be- & onbewust. In samenhang met "het gebeurt gewoon zo": dit "onbewust" blijkt het bewustzijn zelf te zijn. Het bewustzijn dat, toen het in de leegte was gegaan als realisatie "Ik Ben, Ik Besta" gewaar werd. Het is altijd "aanwezig" en zo vertrouwd dat het niet wordt opgemerkt door wat het menselijk bewustzijn wordt genoemd. Zo is het geduid als "onbewust" maar het is de grond van wat je bent. "We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen". Dit niet-in-de-gaten-hebben is een onderdeel van het spel dat het Ik Ben speelt / speelde. De crux van het zintuig "focus" dat het Ik Ben in staat stelt in een realiteit (de menselijke) ervaringen te hebben met uitsluiting van alle andere realiteiten, waarin het Ik Ben zich "tegelijkertijd" realiseert. Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg - Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk. Dus, "waar is onze prachtige geest gebleven" - die is hier, nooit weg geweest. Onze zachtheid, liefdevolle hart, mededogen, volle begrip, enz. - idem. Maar niet als tegenhanger van hardheid, liefdeloosheid, haat, onbegrip, enz. Als ze tegenhangers zouden zijn, is er geen uitweg, blijft het eindeloos zoeken en vragenstellen. De tegengestelden blijken te wortelen in elkaar. Een "uitvinding" te zijn om de specifieke ervaringen die alleen mogelijk zijn in een realiteit die door "focus" wordt gecreëerd te kunnen realiseren. Als het bewustzijn dat er meer is dan de focus-realiteit bewust wordt integreren de tegengestelden. Haat is niet langer het tegenovergestelde van liefde. De tegengestelden verliezen hun specifieke focus-identiteit. In hun integratie is er "herinnering" aan die identiteit, maar de realisatie is het geheel. Zelfs de associatie met de begrippen "haat" en "liefde" verdampt. "Begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt" - toch niet. Er is werkelijk niet dat we ooit kwijtraken. Elk aspect, vanaf het "moment" van creatie ofwel realisatie is er zoals het is gecreëerd en blijft dat leven. Als het aspect dat doet, zonder bewust te zijn van het geheel leeft het als een aspect. Als een stukje van een diamant die bij het kloven tot gruis is gekloofd. Maar, elk aspect heeft het vermogen zich bewust te zijn van de hele diamant, waarmee het altijd verbonden is. Als het die verbondenheid integreert in het aspectenleven transformeert het aspect tot een facet (van de diamant). Volledig geïntegreerd. Voel je al wat het betekent als alle aspecten getransformeerd zijn tot facet? Zowel de donkere als de lichte aspecten getransformeerd tot facetten zonder het attribuut licht of donker, omdat deze tegengesteldheid in de transformatie integreert. "Misschien is het de hoogste tijd op zoek te gaan" - STOP het zoeken. STOP het vragen. Wat gezocht wordt, waarover gevraagd wordt, het is er allemaal al. Het is nooit weggeweest. Je BENT het allemaal al. Je bent alles wat je mooi en goed aan jezelf vindt en alles wat je haat aan jezelf. Beiden zijn attributen die je aan eigenschappen van jezelf geeft, de aspecten.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg 2 - De Meester zit op een bankje in een park. Zich bewust van de hele diamant, van al zijn facetten, en de nog-aspecten. Naast de Meester zit de grootste creatie van het Ik Ben: Mens. De Meester luistert naar de duizenden vragen die Mens stelt. De Meester is als een rimpelloos wateroppervlak van een bergmeer. De Mens als de golvende zee. Een van de vragen die Mens stelt is "Meester, waar bent u?" De Meester kijkt glimlachend Mens aan. "Meester, wat moet ik doen?" De Meester legt een arm om de schouders van Mens. "Meester, als ik geld had dan...". De Meester wijst op de pot met geld die voor Mens staat. En zo ging het door tot de schemer viel. Mens stond op om huiswaarts te gaan. "Wanneer komen nou eens antwoorden op mijn vragen". De Meester keek Mens na. De Meester bewust dat Mens wist dat de antwoorden er zijn, maar nog zóveel van het spel hield ze niet te vinden. De Meester stond op om een goed glas wijn te gaan drinken.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Flinterdunne ouderliefde

Een middagje in groot gezelschap. Veel goede gespreken, mooie ontmoetingen. Raak ik aan een statafel in gesprek met een man, een jonge twintiger zo te zien. Hij vertelde me uitvoerig hoe hij alweer enige tijd geleden uit de kast was gekomen. En wat dat met hem gedaan had. Zijn ouders waren zich kapot geschrokken toen hij het hun vertelde, ze waren kwaad geworden. Schandelijk, een homo in de familie! Natuurlijk had hij wel beseft dat zijn ouders dit geen vrolijke boodschap zouden vinden, maar ja, hij hield van hen en ze pretendeerden ook van hem te houden. Maar homo, nee, dat was een brug te ver.

Ik zag de pijn en de frustratie in zijn ogen, ik vroeg hem of hij dan weleens met een vriend naar zijn ouders was gegaan. Zeker en dat gaf ook geen enkel probleem. Ze beschouwden die ander gewoon als een vriend van hem, verder niks. Niet als een geliefde, niet als iemand waarmee hij lief en leed deelde, inclusief het bed. Hij had geleerd om er niet meer over te praten, om te doen alsof zijn neus bloedde. Hij kon niet anders dan de afstand die tussen hem en zijn ouders was ontstaan te accepteren. Met pijn in het hart, met af en toe stekende uitschieters als zijn vader weer eens een misselijkmakende opmerking maakte over zijn geaardheid. De liefde gevangen in kilheid…

Pfff, dit gesprek kwam wel bij me binnen. Zo’n jonge kerel, nu al opgezadeld met zoveel volstrekt onnodige pijn. Ouders die niet kunnen accepteren dat hun kind anders is dan zij, die vinden dat hun zoon schuldig is en kennelijk weigert om er iets aan te doen. Ik ken zijn ouders niet, maar probeer me wel een beeld te vormen. Met enige mildheid begrijp ik hoe ze zich voelen. Je hoopt als ouders toch dat je zoon afstevent op een fijn en gelukkig leven, dat hij iets bereikt in zijn leven, een leuke partner krijgt en kinderen. Voldoende geld verdient en zich houdt aan de normen en waarden die ze hem hebben bijgebracht.

Verwachtingen, ja natuurlijk. Maar in hun ogen ongetwijfeld heel logische en gerechtvaardigde verwachtingen. Zoonlief heeft ook enige verplichtingen ten opzichte van hen, zullen ze misschien wel denken. En misschien denkt de zoon dat eigenlijk ook wel, het is nu eenmaal niet altijd makkelijk te ontsnappen aan alles wat er in je opvoeding op je bord is gelegd. Het feit dat hun zoon homo is valt volstrekt buiten het denk- en beleefpatroon van de ouders, kennelijk. Ze vinden het niet alleen pijnlijk, nee, ze vinden het afkeurenswaardig en niet zo’n beetje ook. En vervolgens zit zoonlief met de gebakken peren.

Nu even de niet zo milde variant. Wat is dat toch dat ouders zeggen veel van hun kind te houden, terwijl in de praktijk blijkt dat die liefde soms maar flinterdun is? Wat bezielt ouders toch om hun kind zo te beschadigen, om niet te kunnen accepteren dat het een uniek wezen is en dat zijn seksuele geaardheid niets te maken heeft met een keus maar dat dat  ingebakken is, zoals al zo lang wetenschappelijk is aangetoond. Nee, niet voor iedereen is dat even makkelijk te accepteren, oké. Maar de meedogenloosheid waarmee ouders hun kind afserveren, zich niet verdiepen in de feiten, vol onbegrip, slechts met zichzelf bezig, met hun eigen schaamte en zelfmedelijden! Die weigerachtigheid om na te denken, om zich te verplaatsen in de ander, hun hart open te zetten en te accepteren dat liefde geen ‘maren’ kent. Onbegrijpelijk en in naam van de liefde, onacceptabel!

Je ziet het toch wel een beetje te vaak, mensen die slechts van de helft van hun kinderen houden. Van de leuke helft, die niets-mis-mee-helft, de gezellige, meegaande, vrolijke, ijverige, warme, sociale helft. Maar ieder kind -ja iedereen- heeft ook een andere helft, zon en schaduw, plus en min, warm en koud… De niet zo begrijpelijke helft, de daar-had-ik-niet-op-gerekend helft, de brommerige, niet zo sociale, vervelende, onnadenkende, domme en luie helft. Ook daarmee is elk kind behept, wij allemaal trouwens, niemand uitgezonderd.

Oprechte, diepgevoelde ouderliefde kent geen begrenzing. Kinderen hebben die liefde van hun ouders nodig om uit te groeien tot mooie, evenwichtige mensen. Altijd, in alle omstandigheden, hoe moeilijk, ingewikkeld en confronterend die soms ook kunnen zijn.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ad Voermans | 23 juni 2017

Als liefde waargenomen wordt als "iets" dat te geven is of te ontvangen is, zullen dit soort situaties kunnen bestaan. Dat is de liefde die flinterdun is. Dat wat liefde wordt genoemd is echter noch te geven, noch te ontvangen. Het is er omdat het er is. Je kunt het niet aanzetten, je kunt het niet uitzetten. Het is er altijd, zoals de zon schijnt. Zonder agenda. Zelfs al weer je het af, dan is het er, zoals de zon er is, ook als het regent. Als je toelaat, is het er en blijkt dat het er altijd is geweest. De liefde voor Zelf is waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen die een mens zal toelaten. De moeilijkheid zit in de eenvoud ervan. De eenvoud is het toelaten. Het brein is gewend alles complex te maken. De eenvoud is het toelaten. Als de liefde voor Zelf wordt toegelaten en helder wordt dat liefde stroomt zonder te geven, zonder te ontvangen, dat liefde er gewoon voor je is, omdat liefde zelf is, is de angel uit afhankelijkheid van ouders of partners of wie dan ook. Inderdaad, ook als ouders, partners of anderen dit zelf niet beseffen. Het toelaten van de liefde voor Zelf brengt totale vrijheid tot leven, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Het is die vrijheid die maakt dat wat anderen over je zeggen slechts is wat anderen over je zeggen. Je maakt het niet langer tot iets van jezelf. Het is die vrijheid die doet inzien dat er niet iets zoals “geaardheid” is. “Geaardheid” is niet meer dan een etiket door het brein verzonnen om macht uit te kunnen oefenen. En het brein kan van alles verzinnen. Daar is het voor ontworpen. Je hebt de vrijheid je er niet mee te identificeren. Geen macht over je te laten uitoefenen. Het is een weldaad te ervaren dat liefde niet gegeven hoeft te worden en dat er geen ontvanger nodig is. Alle ruilhandel kan stoppen. Hoe heerlijk en gaaf is dat! Gewoon omdat liefde er altijd is, zonder moeite, zonder kosten, voor het oprapen (toelaten). Zo eenvoudig is het. En altijd overvloedig. Want overvloedig is de geaardheid van liefde. :)

anne | 23 juni 2017

Ik heb nog niet eerder ervaren dat ik een reactie op een column, van wie dan ook, mooier vind dat de column zelf.

Joost | 23 juni 2017

Ook ik vind de reactie van Ad mooi! Net zo van je naaste houden als je van jeZelf houdt! Verklaart dat veel verdriet? Daar is vooruitgang, groei te boeken. Met Liefde groeien en bloeien we allemaal!

Corrie | 24 juni 2017

Wat is er mooier om je zoon gelukkig te zien maak niet uit of hij met vrouw of man relatie heeft. Mijn zoon is vorige maand getrouwd met zijn vriend. Bewust overwogen na 11 jaar toch te trouwen. Laten zien en voelen wat echte liefde is. Ik de trotse moeder ervaar dit als een Groot Geschenk

Gigi | 31 juli 2017

Het grootste euvel in de wereld is dat mensen ongevraagd kinderen op de wereld zetten en ook nog verwachtingen van die kinderen hebben, warum kannst du mich nicht lieben wie ich bin, zoek dit maar eens op op youtube, een prachtig lied uit de musical Mozart, waar Wolfgang Amadeus Mozart, dit zingt naar zijn vader, de vader die zijn creatieve zoon wil beteugelen, x Gigi,

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview TV73 nov.2016

In oktober 2016 ben ik samen met kunstschilder Saskia Vugts geinterviewd door TV73, het tv-station voor de regio Den Bosch. Half november is het programma uitgezonden. Bij de opname zaten we nog voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen en ik doe in deze uitzending een voorspelling. Dat kan ik dus beter niet meer doen...

Overigens was het een boeiend gesprek waarin Sskia Vugts, een kunstschilder met een geweldige reputatie, vertelde over haar werk. Ook ik kreeg ruimschoots de gelegenheid over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf' te praten. Ik kon ook nog eens uiteenzetten waar geluk werkelijk over gaat, wat geluk eigenlijk is en welke misverstanden er heersen rond het begrip geluk. Het was opvallend hoe goed de interviewer Jan-Willem van den Akker zich in mijn boek verdiept had. Dat maakte het een gesprek met de nodige diepgang. Enfin, kijk zelf maar eens.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'. 16 okt. 2016

Op 16 oktober 2016 werd mijn derde boek gedoopt in theater De Verkadefanriek in Den Bosch: 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'. Een middagje geluk, dat moest het worden, en dat werd het ook. Mede dankzij de bijzondere artiesten en sprekers die hun medewerking hebben verleend.

Het werd een middag vol verrassingen met optredens van de Cubaanse pianist Abel Marcel, singer-songwriter Simon Keats, zangeres Melissa Tulkens, begeleid door gitaarvirtuoos Erwin van Ligten, Asha Lalai, oprichtster van Action for Happiness en mijn zus Marjolein van Hoeckel die een speech hield waarmee ze mij en de hele zaal danig ontroerde. En last but not least mijn kleinkind Nora, aan wie ik mijn boek heb opgedragen en die het zelf op het podium in ontvangst kwam nemen. Neem er even de tijd voor, de video duurt zo'n anderhalf uur. Hopelijk geniet je zonder mate...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het geharrewar over geluk

Vandaag de dag word je wel bijna dagelijks met geluk om je oren geslagen. Iedereen vindt er wel wat van, meningen buitelen over elkaar heen. Maar ik heb niet de indruk dat dat bijdraagt aan een gelukkiger leven voor hen die daar zo’n behoefte aan hebben. Ik heb niet zo lang geleden naar de tv-uitzendingen ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’ gekeken, waar zowel o.a. geluksexpert Leo Bormans als filosofe Stine Jensen hun zegje mochten doen. En ik zag een interview met cabaretier Guido Weijers die met een geluksprogramma het land in trekt. Het viel me niet mee wat ik daar hoorde en zag.

Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat, als je op zoek gaat naar geluk, je op dat moment kennelijk niet gelukkig bent. Nou heb ik niet bepaald de indruk dat Paul Witteman ongelukkig of op zijn minst niet gelukkig is. Wat zoekt hij dan eigenlijk, vraag ik me af?

Leo Bormans legde in een uitzending van Witteman omstandig uit hoe je door anderen te knuffelen gelukkig kunt worden. Of door elkaar enkele minuten diep in de ogen te kijken. Of door mooie muziek. Stine Jensen weet zeker dat je van het beoefenen van Kundalini-yoga gelukkig wordt. Guido Weijers weet dat een lekker warm bad een mens gelukkig maakt. En ze wisten het zeker, want het was wetenschappelijk aangetoond, zeiden ze er voor alle zekerheid bij.

Stel. Je hebt veel geleden aan een slechte opvoeding, hebt een partner die het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw, je oudste zoon kan niet van de drugs afblijven en je hebt moeite om financieel rond te komen. Geen fijn leven dus, je bent ongelukkig en bent het zat om zo door te moeten. Maar je bent ook bang om beslissingen te nemen, je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. En toch, je wilt graag gelukkig zijn maar je hebt geen idee hoe je dat moet aanpakken. ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’. Ach, wie weet kan ik daar iets van opsteken? Guido Weijers met zijn theatershow, misschien helpt dat?

Niet dus. De essentie van een gelukkig leven kwam in die uitzendingen van Witteman en komt bij Guido Weijers niet aan bod. Het zijn alleen maar leuke weetjes. Ja, wetenschappelijk onderbouwd, dat geloof ik onmiddellijk. Op het moment dat je zulke dingen doet, zul je je ongetwijfeld even leuker voelen.  Maar ben je ongelukkig en wil je daarvan af, dan zullen die wetenschappelijk onderbouwde weetjes je niet veel verder helpen. Dan heb je niks aan een vrolijk deuntje, het knuffelen met een goede vriend of een abonnement op de yogaschool. Integendeel, door het najagen van dit soort zogenaamd gelukkigmakende ervaringen zou je weleens nog dieper in de put kunnen raken. Als je niet gelukkig bent dan val je na zo’n leuke ervaring spoedig weer terug in je gevoel van onbehagen. En zo stapel je teleurstelling op teleurstelling… Niks helpt.

Al deze geluksbrengers hebben het niet over geluk maar over gelukservaringen en geluksgevoelens. En dat is wat anders dan het geluk zelf. Iedereen kent gelukservaringen en –gevoelens, ook mensen die niet gelukkig zijn. Het leven van alledag is gevuld met positieve en negatieve ervaringen en de bijbehorende gevoelens. Het schiet maar een beetje op en neer.

Je krijgt een bericht van de belastingen dat je geld terugkrijgt. Hoera. Je zoontje scheurt zijn nieuwe broek. Shit. Het zonnetje schijnt, je hangt de was aan de lijn. Fijn. En plotseling begint het toch te plenzen! Niet fijn. Je buurjongen wil voor 1 euro je auto wassen. Mooi. Je vriend is de afspraak met jou vergeten. Niet zo mooi. Et cetera. Er is altijd wel wat, het gaat maar door, dag na dag.

In de ogen van veel ‘deskundige’ geluksbrengers ben je dus vele keren per dag gelukkig en dan weer niet-gelukkig. Wel heel raar! Alsof dat is wat je nastreeft als je zegt dat je graag gelukkig wilt zijn…

Voor de duidelijkheid haal ik er altijd het klimaat en het weer bij. Ons klimaat is een constante, namelijk een zeeklimaat. Dat is elke dag zo, dat verandert niet. Als het gaat om het weer is er niks constants aan. Het gaat maar op en neer, regen, zon, wind, koude, warmte, mist, storm, het kan per dag verschillen en vaak op een dag meerdere keren wisselen.

Ons geluk is als het klimaat. Eenmaal verworven is het constant. Je BENT gelukkig en dat blijft zo. Mijn definitie van geluk is: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Om het anders te zeggen. Jij staat aan het stuur van je eigen leven. Jij bent degene die de kwaliteit van je eigen leven bepaalt. En niemand anders… Geluk is een verworvenheid, het komt je niet aanwaaien. Geluk staat los van je gevoelens en emoties en heeft alles met weten te maken. Je wéét dat je het bent.

Gelukservaringen en ook ongelukservaringen hebben alles met gevoelens en emoties te maken. Dat wat er de hele dag gebeurt, de dingen die je zegt en denkt, die anderen zeggen en doen. Bijna alles raakt aan je gevoel en levert vaak emoties op van blijdschap, vreugde, verdriet, pijn, mededogen, en noem maar op.

Als je het verschil tussen het fenomeen geluk en gelukservaringen begrijpt, krijg je meer duidelijkheid over je eigen situatie. Ben ik gelukkig? Dat is een andere vraag voor: wéét ik dat ik knoppen heb en wéét ik dat ik ze kan bedienen?  Durf je niet volmondig ja te zeggen, dan is er werk aan de winkel, dan ben je nog niet waar je zijn wilt. Zeg je nee, dan ben je dus niet gelukkig en ben je ongetwijfeld toe aan een drastische verandering en verbetering van je huidige leven. Is het antwoord ja, dan ben je een gelukkig mens. Voorgoed. Want heb je je geluk eenmaal verworven, dan raak je het nooit meer kwijt, wat er ook gebeurt.

En nogmaals, gelukkig zijn heeft niks te maken met de aaneenschakeling van gebeurtenissen, elke dag weer, en de daarbij behorende, op en neer schietende gevoelens. Dus ook al voel je je soms rot, dan heeft dat geen enkele invloed op je gelukkig-zijn.

Misschien vraag je je af: maar hoe doe ik dat, gelukkig zijn? Als je op weg wilt naar je geluk dan is er maar één effectieve manier: het oplossen van je problemen, daar begint het mee. Ik heb drie boeken  geschreven oer geluk. Vooral de boeken ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ en ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’, geven een goed inzicht in de weg die leidt naar een gelukkig leven.

En overigens is het misschien de moeite waard om de videofilm te bekijken waarin ik over dit onderwerp spreek. Neem er wel even de tijd voor, hij duurt 25 minuten. Je kunt hier klikken.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frank | 1 maart 2017

'Ken u zelve' stond geschreven boven de ingang van de tempel van het orakel van Delphi. Zit daar niet iets in wat betreft geluk?

Jan Jaap | 1 maart 2017

Zeker. Jezelf kennen is natuurlijk wel een hele klus, gezien de vele invloeden van buitenaf die je mede gevormd en soms misvormd hebben. Er is veel werk aan de winkel om bij je diepste wezen te komen. En dan nog. Jezelf kennen én dan ook nog van jezelf kunnen houden, het lijkt onontbeerlijk voor een gelukkig leven.

anne | 6 maart 2017

Op zoek gaan naar Geluk? Dan zal je het zéker niet vinden. Geluk valt je toe.... toch ? --- Eenmaal in bezit houd het goed vast en laat het nooit weer los !

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Herken je dit taboe?

De gesprekken die we samen voeren. Hoe gaat het met je? Over de dingen die we meemaken, dat wat ons bezighoudt. We praten wat af, mooie discussies, goede gesprekken, leuke verhalen. En soms minder leuke, het leven is nu eenmaal niet altijd even vrolijk. Als we alles eens optellen, alles wat we de afgelopen jaren met anderen besproken hebben. Misschien wel de laatste tien jaar, of twintig? Wat ben je werkelijk over anderen te weten gekomen, durf je te zeggen dat je van velen hun diepste zielenroerselen kent? Echt kent? En wat heb jij aan anderen gegeven, wat heb jij zelf van jouw diepste wezen laten zien?

In mijn laatste boek ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’ heb ik dat thema aangesneden. Mijn diepste diepte zie ik als mijn onderstroom. We hebben allemaal een onderstroom en een bovenstroom. De bovenstroom is alles wat we zoal meemaken, waarmee we ons bezighouden, de dingen die op ons pad komen, ons leven van alledag, de ups en downs, het gedoe, leuk en niet leuk. De dingen waarover we met anderen praten en die anderen ook graag bij ons neerleggen. Ons leven breed uitgemeten, onze bovenstroom. In de normale omgang met elkaar en zeker ten opzichte van vrienden en geliefden, zijn we vaak een open boek. En op basis van alles wat we van elkaar weten, vormen we ons een beeld en ook een oordeel over elkaar. Oh, dat is zo’n gezellige man. Nou, zij kan wel zeuren, hoor. Zij heeft het ook niet makkelijk. Wat een heerlijke flapuit.

We zijn een standbeeldje in de geest van de ander. Mooie standbeeldjes, minder mooie, grote, kleine… Het standbeeldje kent zijn beperkingen, het is namelijk het beeld van onze bovenstroom, van ons leven zoals we dat aan andere laten zien en horen, ook tussen de regels door. Mogelijk hebben we ook een standbeeldje van onszelf in onze eigen geest opgericht. En ook dat geeft waarschijnlijk een goede indruk van hoe we onszelf manifesteren, de optelsom van dat wat er in onze bovenstroom plaatsvindt

Maar hoe staat het met onze onderstroom? Dat is weer een heel ander verhaal. Over onze onderstroom wordt niet gepraat, dat is een groot taboe. Niemand heeft iets te maken met wat er in je diepste diepte omgaat, hoe het werkelijk met je gaat. En vaak is dat niet eens voor jezelf helemaal duidelijk. We leven ons leven, en het kan altijd wel weer beter dan het is. Imperfectie hoort bij ons, en nee, het gras is bij een ander echt niet groener.

In onze onderstroom huist ons geluk. Als je voor 100% zeker kunt zeggen dat je een gelukkig mens bent, dan heerst er in je onderstroom vrede, rust en stilte. Daar vindt veiligheid onderdak, daar bestaat geen kwetsbaarheid. Wat er ook in je bovenstroom gebeurt, hoe erg het soms ook kan zijn, je onderstroom is je safe, stabiele houvast.

Ben je gelukkig? Die vraag raakt aan onze onderstroom. En het antwoord is vaak tekenend. Ja, best wel. Soms wel soms niet. Tja, gelukkig, hoe zal ik het zeggen...? Het zijn de versluierende antwoorden die in wezen ‘nee’ betekenen. Of misschien dat het zicht op de onderstroom op dat moment niet helder is, dan kan ook.

In mijn nieuwe boek heb ik ruimschoots aandacht besteed aan mijn eigen onderstroom. Het was niet altijd gemakkelijk om de confrontatie aan te gaan met mezelf, met dat wat er in mijn diepte werkelijk aan de hand is. Maar ik heb het gedaan en heb beschreven hoe mijn onderstroom in mijn leven wel heel lang niet op orde was, ik was tientallen jaren niet gelukkig, ook al wekte ik door mijn houding, mijn gedrag en mijn gesprekken de indruk dat ik dat wel was en wilde ik dat ook zelf maar al te graag geloven… Ik kan na al die jaren nu zonder enige terughoudendheid zeggen dat ik gelukkig ben, mijn onderstroom is mijn safe basis.

Hopelijk zet dit verhaal je aan het denken over jezelf. Hoe gaat het met jou? Welke indruk maak je op anderen, welk standbeeldje hebben anderen van jou in zichzelf opgeslagen? En hoe ziet je eigen beeld eruit? Hopelijk kun je zeggen dat het overeenstemt met wie je werkelijk bent, inclusief je prachtige onderstroom.

Misschien ben je minder tevreden en wordt het tijd om je onderstroom eens onder de loep te nemen. En stappen te zetten om datgene te veranderen wat je zo danig in de weg zit. Ik hoop dat je de moed hebt om dat bij jezelf op gang te brengen. En dat je in staat bent dit taboe te doorbreken en een ander die je vertrouwt, een kijkje te gunnen in je diepte. Dat zou weleens het begin kunnen zijn van een boeiende weg naar een gelukkig leven. Echt gelukkig, bedoel ik.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cakky | 29 oktober 2016

In de onderstroom zit 't gat waar ik af en toe in val....en weer uit kruip.

anne | 29 oktober 2016

Geluk, gelukkig zijn, goed in je vel. Het is allemaal beweging, deinend als golven. Het wisselt als het weer en het is helder zoals een poel bij zonlicht, zonder wind. Helder en doorzichtig, mooi. Je mag kijken tot aan de bodem..... Maar daar kan het rotten op de bodem. Soms moet er geroerd worden en wat troep naar boven gehaald. Daar zijn vrienden voor om samen te ruimen. Gelukkig ben ik wanneer ik de stormen aankan en deze kan doorstaan. Het meest gelukkig ben ik als er mensen zijn die tot aan mijn bodem mogen gaan, mijn fouten erkennen en mijn dromen delen. Het meest gelukkig als ik mensen mag kennen waar ik ten diepste van mag houden. In alle vrijheid van en met elkaar.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Na zo'n 75 jaar nog steeds actueel...

Al zo'n 75 jaar geleden uitgesproken in zijn film The Great Dictator. Charlie Chaplin. Een speech die je raakt tot in je vezels. Over dat wat de wereld echt nodig heeft om een betere wereld te worden. Nog zó actueel... 

Kijk hier naar de speech van Charlie Chaplin

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ton | 12 november 2016

geweldig de man vd stille film die nu zijn stem laat horen!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Live stream 23 okt 2016, Simon Keats

Op zondag 23 oktober was ik te gast in de live stream uitzending van Sinon Keats vanaf een boot in de haven van Rotterdam. Een gezellige boel, heel ontspannen allemaal. Niet alles was even perfect, maar wel heel spontaan. Het was een groot genoegen om geïnterviewd te worden over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'

Het interview is te zien vanaf de 12e minuur zoiets. Overigens heb ik ook genoten van het interview met en de muziek van singer-songwriter Gerhardt, die in het najaar en de winter 2016 optreedt met Peter Faber in de productie What Lovers Do, de titel van zijn nieuwste cd. Ik wens je een handvoll kijkplezier...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview Radio Merlijn over 'Dwarsligger'

Interview Radio Merlijn over 'Dwarsligger'

Op zondagavond 6 november 2016 werd ik gebeld door Radio Merlijn, een actieve en goedbeluisterde internetradiozender. Een uur lang ben ik door Sander de Wijs geïnterviewd over mijn nieuwe boek 'De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf'.

Het was een goed en aangenaam interview waarin ik alle ruimte kreeg om geluk onder de loep te nemen. Helaas is de radio-uitzending niet meer te horen.

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Vrede is dichterbij dan je denkt

Vrede is dichterbij dan je denkt

Kersttijd, het is niets dan geluk, prettig, fijn, vrede, liefde wat de klok slaat. We denken eraan, we wensen het elkaar en hopen vooral dat iedereen in de wereld eindelijk eens in vrede kan leven. Een mooi onderwerp om over te schrijven, bedacht ik. Vrede. Make peace, no war. Stof voor onstuitbare idealisten, dat wel.

Vrede is zo ingewikkeld, ik zou niet weten hoe dat moest, tenminste als het over wereldvrede gaat. Als ik me realiseer dat Hitler de tweede wereldoorlog begon en dat vervolgens de halve wereld op hem dook om hem en zijn oorlogsvoerende natie te vernietigen. Van de kant van der geallieerden was er geen keus… Jawel, die was er wel: Hitler en zijn trawanten hun gang laten gaan en de hele wereld laten veroveren en overheersen. Dat zou wel heel vredelievend zijn geweest. Maar wel het einde van de vrijheid. En de dood van iedereen die zich tegen de overheerser zou keren. De wereld koos terecht voor oorlog, voor het bestrijden van de agressie van een misdadig regime.

Zo gaat het altijd. Elke oorlog heeft een begin, iemand zit aan de knoppen en bepaalt dat er gestreden gaat worden. De andere partij verzet zich. Oorlog. Vrede is ingewikkeld. Een land kan nog zo vredelievend zijn, als een ander het aanvalt, is het snel gedaan met de vredelievendheid. Oorlog lijkt een onvermijdelijk fenomeen. Er is altijd oorlog geweest en dat zal ook altijd wel zo blijven. De menselijke geest is kennelijk te gebrekkig om op wereldschaal voorgoed vrede te bereiken.

En nu even van groot naar klein, niet de wereld maar jijzelf. Hoe vredelievend ben jij eigenlijk? Als vrede niet van bovenaf kan komen, dan misschien van onderaf. Van jou. Ghandi preekte het, Mandela, Marten Luther King, Desmond Tutu, mensen van het volk. Hun invloed was en is groot, velen waren en zijn door hen geïnspireerd: leven in vrede met jezelf en anderen. Lukt het jou?

De wereld, bijna elke burger heeft inmiddels en stem gekregen dankzij internet. We hebben meningen te over, op alle gebied. En daarbij beroepen wij ons op de vrijheid van meningsuiting, een heiligdom waar niemand aan mag komen. Ik mag vinden wat ik wil en ook zeggen wat ik wil. Zeker mag dat. Het punt is alleen dat niet iedereen het op prijs stelt wat je zegt en dat je soms weerstand oproept. En dat niet iedereen er goed in is zich in woorden te uiten en dan zijn vuisten maar gebruikt. We hebben het vaak over geweldloosheid en we bedoelen dan het afzien van lichamelijk geweld. Maar is geestelijk geweld dan minder gewelddadig?  

Leven in vrede in je hoogstpersoonlijke leven vergt nogal wat van je. Diep respect voor de lichamelijke én de geestelijke integriteit van de ander. Begrip. Acceptatie. De wetenschap dat jouw normen en waarden niet per se die van een ander behoeven te zijn. Een liefdevol hart. En het besef dat in ieder van ons veel onbegrijpelijks huist dat ook recht van bestaan heeft.

Kerstmis, wereldwijd het feest van de vrede. Ongetwijfeld zullen we ook dan met een onrustig hart en een bedroefde geest zien, horen en lezen hoe de oorlog in Syrië en waar ook ter wereld niet te bevatten pijn en verdriet brengt. Vrede? Dat lijkt wel iets voor stekeblinde idealisten, het bestaat gewoon niet, de razernij van oorlog zal nooit ophouden, beseffen we. We zijn een gevangene van onze eigen machteloosheid.

En toch… zo machteloos zijn we niet. Hoe ingewikkeld ook, vrede verdient een kans, telkens weer, waar dan ook. En vrede krijgt een kans! In onszelf. Als we willen. En als je de moed hebt jezelf oprecht af te vragen: leef ik in vrede met mijzelf en mijn omgeving? Zijn er mensen die ik haat? Die ik niet mag? Keer ik me tegen anderen? Voel ik rancune? Minacht ik bepaalde mensen?

 Je kunt wel degelijk iets doen. Je eigen persoonlijke leven op orde brengen, boosheid, haat en rancune uit je leven bannen. Actief problemen en meningsverschillen proberen op te lossen. Accepteren van de feiten. Mensen vergeven. Je hart openen voor de ander, je echt interesseren, leven in liefde met jezelf en de wereld om je heen. Iedereen kan het.

Moeilijk, ja. Vrede is moeilijk. Maar het kan, te beginnen in je eigen leven. Als je het wilt gebeurt het, heel zeker. Jouw vrede is het begin van iets veel groters. Elke inktvlek is immers ook begonnen met een spatje…

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Marianne | 15 december 2016

Dankjewel voor de woorden die toch hoop geven. Want zonder hoop valt moeilijk te leven. Goede, "warme" Kerstdagen en bedankt voor de inspirerende columns van het afgelopen jaar!

anne | 15 december 2016

Als eenling kan een mens niet veel doen. Je kan wel als eenling een ster zijn en je licht van Liefde en Vrede laten stralen. Daarmee kun je de ander in hetzelfde Licht zetten en die kan het in zich opnemen en weer doorgeven. Zo kan het van de een aan de ander worden door gegeven. Wees zelf het voorbeeld en deel jouw stralend licht van Vrede.

Patrick | 29 december 2016

In het sanskriet heb je een mooie spreuk: Sunyata karuna garbham. Je kunt het vertalen als: 'Emptiness the womb of compassion'. Of: Als je ziet dat alles met elkaar verbonden is volgt de compassie. Gaat alles vanzelf soepeler als het ware :-) Goed nieuwjaar!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Sorry, dat heb ik niet goed gedaan

Kennelijk een van de moeilijkste dingen die er is: toegeven dat je iets fout hebt gedaan. Gewoon zeggen: sorry, dat heb ik niet goed gedaan. Veel mensen lukt het gewoon niet. Zeggen dat je een fout hebt gemaakt wordt gevoeld als een afgang, jezelf voor schut zetten. En dat wil je toch niet? Dus is het voor velen een goede gewoonte om zich zo nodig in allerlei bochten te wringen om duidelijk te maken dat het eigenlijk niet fout was. En dat het misschien wel juist heel goed was wat er gebeurd is. Fouten, ik?

Er is altijd wel een excuus waarom we dingen doen die we achteraf beter niet hadden kunnen doen. Terwijl het niet om het excuus gaat maar simpelweg om het ruimhartige gebaar, de eerlijke constatering: Sorry, dat heb ik niet goed gedaan. 

De meeste fouten worden niet opzettelijk gemaakt, er is vaak geen sprake van schuld, hoogstens van onkundigheid of onnadenkendheid. We schijnen het wel eens te vergeten dat we gewoon mensen zijn. We doen ons best, we moeten weet ik het hoe vaak beslissingen nemen. We wikken en wegen en doen vervolgens wat ons het beste lijkt met de kennis die we op dat moment hebben. Dat gaat vaak goed, iedereen blij, jij blij. En soms, oei, dan gaat het niet goed, dan pakt je beslissing heel anders uit dan je voorzien had. Achteraf blijkt bijvoorbeeld dat je dingen over het hoofd hebt gezien bij je afwegingen. Of dat je de reacties verkeerd hebt ingeschat. We zijn mensen, dus maken we fouten, dat hoort bij ons.

We moeten zelfs fouten maken, dingen verkeerd doen is de snelkookpan in ons leven. Het is de meest efficiënte manier van leren. Mits we er natuurlijk voor open staan om er inderdaad iets van te leren. Fouten maken is kenmerkend voor onze soort. Stel dat we geen fouten zouden maken, dan kunnen we God ook van ons lijstje schrappen, dan zijn we het immers zelf.

Ik ben actief op milieugebied en help daarnaast soms mensen die conflicten hebben met de overheid. De cultuur die daar heerst, echt daar schrik je van. In de tientallen jaren dat ik dit werk doe, heb ik niet één keer uit de mond van iemand die bij gemeente, provincie of rijksoverheid werkt, gehoord: Sorry, dat hebben we niet goed gedaan. Terwijl toch uit alles blijkt dat er faliekant foute beslissingen zijn genomen. De hele machinerie is erop ingesteld om alles te verdedigen, koste wat kost. Het is tenenkrommend hoe gammel de redenaties soms zijn om aan te tonen dat het heel juist is wat er gebeurd is. En het is natuurlijk vooral gênant dat overheden zich zo opstellen en er alles aan doen om degene die ze op hun fouten wijst, voor gek te verklaren. Als je ze er heel persoonlijk naar vraagt, voeren ze als excuus aan dat het toegeven van een fout soms forse consequenties kan hebben.

Maar natuurlijk, onze beslissingen hebben altijd consequenties! Consequenties in positieve of negatieve zin. Dat geldt voor overheden maar net zo goed voor ieder van ons. Daar gaat het nu juist om! Beslissingen nemen en de consequenties aanvaarden! Beslissingen zonder gevolgen zijn geen beslissingen. Met name het dragen van de consequenties is essentieel voor het leerproces. Draag je ze niet, dan leer je niks. Sorry zeggen zonder de consequenties te dragen is geen sorry. Dat is niks.

Je moet fouten maken om er uiteindelijk minder te maken. Kunnen toegeven dat je per definitie fouten maakt en ruiterlijk kunnen zeggen dat je het in bepaalde gevallen inderdaad niet goed hebt gedaan, vergt een omslag in denken. De gedachte dat het toegeven van fouten gezichtsverlies oplevert, dat je een soort schuld op je laadt, berust op een misverstand. En dat geldt ook voor de gedachte dat je respect afdwingt als je desnoods tegen de verdrukking in duidelijk kunt maken dat je het altijd goed doet. Het tegendeel is waar. Op deze manier heb je jezelf ontmenselijkt. Personen, overheden, organisaties, verliezen zo alle respect en vervreemden mensen van zich.

Mensen maken fouten en omgekeerd maken fouten ons menselijk. Het in het algemeen kunnen toegeven dat je ze maakt en in concrete gevallen dat dan ook kunnen zeggen en de consequenties aanvaarden, juist daarmee toon je je warme hart, win je respect, bind je mensen aan je en houd je de verbinding in stand. Fouten maken, het is een van de belangrijkste uitdagingen van ons leven…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedel | 26 september 2016

Heel mooi en zo waar weerom Jan Jaap!

nicole | 27 september 2016

De basis van het niet durven toegeven fouten te maken ligt al in onze jeugd! Niet voldoen aan de verwachtingen van onze ouders is onze grootste angst. Dus is ons verdere leven vaak gebaseerd op angst. Want we kunnen gewoon weg niet voldoen aan die verwachtingen. Simpelweg om het feit dat wij niet onze ouders zijn. Als je al vroeg leert dat fouten maken fout is, dan haal je het onderste uit de kan om alles goed te doen. Rent jezelf voorbij en je hebt t er zo druk mee...dat je vergeet te luisteren en te kijken naar jouw eigen gevoel. Wat jij eigenlijk wil en belangrijk vindt! Volgens mij is het leren kennen van jouw pure zelf, de basis van durven je "fouten" toe te geven. Als je ze aan je zelf durft toe te geven, dan durf je meer van jezelf te laten zien. En dan blijkt "fout" vaak niet eens zo "fout" te zijn. Doe je alles vanuit je hart, weet je dat je goed genoeg bent. Zul je handelen vanuit een goede intentie.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit moet je zien, je gelooft je eigen oren niet!

Ik kan het zelf nauwelijks geloven dat ik deze Cubaanse pianovirtuoos, Abel Marcel heb kunnen overhalen om te komen spelen tijdens mijn boekpresentatie op 16 oktober in Den Bosch.

Ik ben er apetrots op, als je Abel Marcel hebt gehoord, begrijp je dat. En jij kunt bij dit unieke optreden in Den Bosch zijn. Op zondagmiddag 16 oktober om 14.30 uur. Er treden nog meer uitstekende artiesten op. Lees en luister wat je nog meer te wachten staat. En meld je aan, de toegang is gratis.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...de duurzaamheid van geluk

Geluk is een woord dat veel verwarring zaait. Iedereen heeft er een andere mening over. We kunnen alles definiëren, een brood, een televisie, een hark, maar geluk, toch het belangrijkste in een mensenleven, nee, dat kunnen we niet. Raar...

In deze video waag ik me aan een definitie waar je wat mee kunt. Die geluk begrijpelijk maakt en die je de mogelijkheid biedt je eigen geluk te eiken. Met voorbeelden uiteraard. Ook praat ik in deze video over geluksexperts, bewustzijn, facebook, afscheid nemen, over mijn persoonlijke leven en over de weg die ik zelf ga. Kort en goed, deze video gaat over de dingen die mij bezighouden en verwonderen... je zou dit mijn geloofsbrieven kunnen noemen. Neem er wel even de tijd voor, het gesprek duurt 25 minuten.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 26 oktober 2015

Mooi hoor! Je raakt volgens mij wel de kern Jan Jaap: al of niet gelukkig zijn hangt af van hoe je omgaat met wat je overkomt, het zit in je en daar contact mee kunnen maken dus. En wat kan je mooi vertellen..:)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Op 11 juni 2012 heb ik een colum geplaatst met als titel: ik hou van mij. En nu komt er via een (facebook)vriendin een prachtige video langs. Een gedeelte uit de film Angel-A van Luc Besson.

Hoe bijzonder dat mijn column nu verfilmd is, zo'n gevoel heb ik nu. Prachtig om naar te kijken. Wel even een paar minuten de tijd nemen, het is meer dan de moeite waard. En als je dan nog een minuutje hebt, lees dan de column nog eens op deze website. Waarschijnlijk put je er inspiratie uit...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Greta van Buuren | 12 november 2012

Een glimlach op mijn gezicht. Fijn dat je dit aan elkaar hebt gekoppeld. Prachtig filmfragment, ik ben geïnspireerd. Dank daarvoor.... Greta

Nicole Wijkel | 12 november 2012

hoi Jan Jaap, wow,mooi! weer even een genietmomentje!! Heerlijk!

Irene Hagemans | 12 november 2012

HIJ IS HEEEEL MOOI!!!!!!!!!!!

Judith | 12 november 2012

Fascinerend, zo herkenbaar. De film werd een beetje troebel, zit gewoon te janken. Bedankt dat je het hebt gedeeld. Zou eigenlijk wel aan je volgende boek toegevoegd kunnen worden, ter versterking van jou column. Ga nog een keer kijken!

lennie | 12 november 2012

Indrukwekkend en mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een boek vol hoop en houvast voor een gelukkig leven

Een heel persoonlijk document

Na mijn eerste boek ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is? en mijn tweede ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’, heeft nu mijn derde boek het levenslicht gezien. En alweer een lange titel: ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’. Ook van dit boek is het centrale thema ‘geluk’.

En jij? Ben jij gelukkig? Deze vraag krijg ik vaak te horen van mensen die mijn workshops volgen, die mijn boeken lezen of die ik coach. Het antwoord is, kort samengevat: Ja! Maar ik heb wel een lange weg af moeten leggen om zover te komen. En die was allesbehalve gemakkelijk. In het eerste deel van mijn nieuwe boek heb ik die weg beschreven, vanaf mijn geboorte tot aan de dag van vandaag. De voortdurende onderstroom van niet-gelukkig zijn (waar je uiteraard niet over praat), de frustraties, de traumatische ervaringen, de pijn, de therapeuten en uiteindelijk de overwinningen. Ik had niet zozeer de behoefte om het van me af te schrijven, ik heb mijn verleden wel verwerkt. Maar ik wilde graag mijn lezers meenemen op mijn weg en ze vooral laten zien welke ontdekkingen en verworven inzichten mij hebben geholpen om mijzelf van niet-gelukkig uiteindelijk gelukkig te maken.

Ik ben ervan overtuigd dat mensen die niet gelukkig zijn en die het besluit hebben genomen om het wel te worden, in wezen dezelfde weg gaan. We lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan, komen tot dezelfde ontdekkingen en inzichten. Geluk is universeel. In die zin is mijn verhaal voor velen heel herkenbaar.

Het tweede deel van het boek bevat tientallen observaties, ervaringen, verhalen, zo uit het leven geplukt. Daarin lees je hoe gelukkig-zijn en ongelukkig-zijn eruit ziet en wat je ermee kunt.

Ik hoop zo dat dit boek hoop en houvast biedt aan iedereen die zo graag gelukkiger wil zijn. Zoals de titel zegt: de enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf. Heb je dat eenmaal ontdekt en geaccepteerd, dan ben je op de goede weg. En krijg je die dwarsligger uiteindelijk onder de duim, dan ja, dan ga ook jij proeven van een gelukkig en uitgebalanceerd leven... Verkrijgbaar via alle (internet)boekhandels en via de webshop. € 16,95

Bestel hier het boek  (geen verzendkosten)

                                                                                                                                                                   

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nanna ( overbuurvrouw) | 30 januari 2017

Dag Jan Jaap zo lang geleden en inmiddels zo veel hebt u geschreven en gedaan, dat ik geen je durf te zeggen Ik probeer donderdag 16 febr. naar boekhandel "De Omslag" te komen als mijn buurman met zijn Fiat met mij daarheen wil rijden. Hij heet Aad . Vriendelijke groeten Nanna

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Laat zorgen je leven niet overnemen

Jonge vrouw, niet erg happy, stikte van de zorgen vond ze zelf. Nu liep ze weer aan tegen een betalingsachterstand. Er lagen enkele rekeningen in haar speciale laatje ‘Nog te voldoen’ die ze niet kon betalen. In ieder geval nu niet, en bij drie van de vijf rekeningen was de dertigdagentermijn al verstreken. Wat moest ze doen? Ze was danig van slag, had zoiets van m’n kop in het zand, maar dat verstikte haar. Logisch, wie z’n kop in het zand steekt, krijgt nu eenmaal gebrek aan adem…

Man van in de vijftig. Hij maakte zich grote zorgen om de wereld. Waar gingen we naartoe, aanslagen hier en daar, bevolkingsgroepen die tegenover elkaar stonden, het klimaat, politieke spanningen. Het zat hem onophoudelijk dwars en elke avond als hij voor de tv zat werd hij in zijn zorgen bevestigd, elke nieuwsuitzending was koren op zijn molen.

Zorgen, veel mensen hebben ze om de meest uiteenlopende redenen. Ze worden erdoor belemmerd in hun leven, het vreet energie en ze voelen zich bijna altijd machteloos. Zorgen. Ze zijn een forse hindernis op de weg naar geluk. En het ellendige is dat al die zorgen geen enkele bijdrage leveren aan een oplossing van de problemen. Zorgen over geld, zorgen over je kinderen, zorgen over je ouders, zorgen over de wereld, zorgen over een vriendschap, zorgen over je gezondheid of die van een ander, zorgen over de vakantie, zorgen over het huis, zorgen over het milieu, zorgen over…  vul het zelf maar in.

Is het terecht dat we ons zo op onze kop laten zitten door onze zorgen? Kunnen we werkelijk niets doen? In veel gevallen klopt dat niet, we kunnen wel degelijk iets ondernemen om de bron van onze zorgen weg te nemen. Dat vergt in veel gevallen wel moed, je moet het probleem wel op durven pakken en je er doorheen willen worstelen. Nee, dat is niet altijd even gemakkelijk. Misschien ben je er zelf wel niet toe in staat. Dus heb je iemand nodig die naar je wil luisteren, die je goede raad kan geven, die je bij de hand neemt en je even begeleidt.

Niemand kan je zorgen bij je wegnemen, dat kun je alleen zelf doen. Een ander kan je wel wijzen op mogelijkheden of je helpen om er op een bepaalde manier naar te kijken. Dat geeft vaak lucht waardoor je beter in staat bent om je zorgen te tackelen.

De jonge vrouw met haar betalingsproblemen had er geen seconde aan gedacht om de organisaties waarvan de rekeningen afkomstig waren, te bellen. En eerlijk gezegd vond ze dat nogal eng, misschien kreeg ze wel de volle laag. De praktijk wijst anders uit. Bijna alle bedrijven en organisaties worstelen met slechte betalers. Mensen die gewoon niet betalen, zich totaal niet laten horen, aanmaning na aanmaning naast zich neerleggen, deurwaarders ontwijken, enfin een traject vol droefenis. Die bedrijven ervaren het als een verademing als er iemand belt met de mededeling dat hij/zij de rekening nu niet kan betalen en met de vraag of het wat later mag of in kleinere gedeelten. Dat iemand belt en zo eerlijk zegt wat de problemen zijn en ook nog een oplossing aanbiedt, nee, dat maken ze niet zo vaak mee. Bijna altijd gaan ze akkoord met je voorstel. Ze willen maar één ding, dat je betaalt, hoe dan ook. En daarin stel je ze niet teleur.

Zorgen om de wereld? Tja je kunt je voorstellen dat die man daar mee rondliep. Veel mensen hebben dat. We krijgen alle shit van de wereld op ons bord, elke dag weer, het houdt nooit op. De shit is er altijd geweest, de snelle boodschappers zijn nieuw, die kennen we pas een aantal decennia. Wij mensen zijn niet gemaakt om de hele wereld de hele dag op ons afgevuurd te krijgen, we kunnen daar niet echt mee omgaan. Dus vervult het ons met zorgen. En het is waar, je kunt de wereld niet veranderen.

Wat je wel kunt is jezelf veranderen. Daar begint een betere wereld, bij jezelf. Als je moeite hebt met zoveel haat en boosheid is de vraag: hoe staat het in je eigen leven? Hoeveel mensen haat jij of ben je boos op? Daar kun je wel iets aan doen, daar kun je aan werken. Dat geldt voor elk individu op deze aarde. Als je in staat bent om daar iets aan te doen heb je wel degelijk een bijdrage geleverd aan een betere wereld.

Nee, het is niet raar dat je zorgen kent, iedereen heeft ze in meer of mindere mate. Maar als je zorgen je leven gaan overnemen, als zij de baas worden over jouw bestaan, heb je een wezenlijk probleem. Dan is het zaak om de oorzaken van je zorgen weg te nemen, hoe dan ook. Kun je het niet alleen roep dan hulp in. Als de oorzaak van je zorg niet door jou te veranderen valt, zet dan je hoofd om. Accepteer dat dingen soms zijn zoals ze zijn en dat het jou niet gegeven is ze te veranderen. Stop met zorgen over iets onveranderlijks, het is puur energieverlies.

Kunnen dealen met je zorgen, het is een onmisbare bijdrage aan een gelukkig leven.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

veronique | 21 augustus 2016

Ha Jan Jaap, complimenten met je topic, zorgen. Zorgen is een tegenhanger van vertrouwen en zelfredzaamheid. Een vriendin gaf me een waardevolle tip over een manier van aanpak bij verstikkende zorgen door een machteloze situatie waarin ik verzeild was geraakt. Ze raadde me aan iedere dag mijn bevindingen en mogelijke acties op te schrijven. De dag erna deze weer te evalueren en opnieuw mijn bevindingen aan het papier toe te vertrouwen. De zorgen leken eerst op een ondoordringbare muur, maar door de herwaarderingen en de kleine acties ontstond er gewenning, acceptatie en uiteindelijk werd de schade tot een minimum beperkt. Je lijdt nu eenmaal wel eens schade in het leven. Zorgen hierover werken alleen vertragend en laten je langer lijden. So don't cry over splilled milk and move on. liefs Veronique

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over loslaten

Loslaten is een goede manier om gelukkiger te worden. Maar niet te snel, er zijn problemen die je beter eerst eens goed vast kunt pakken voordat je ze loslaat. Eerst alles doen om een oplossing te vinden en niet te snel opgeven. Doe je dat niet, laat je bepaalde onopgeloste problemen los, dan zullen ze je blijven achtervolgen.

Geen prettig vooruitzicht dus. Maar eenmaal opgelost of als het onmogelijk blijkt om het op te lossen, ja dan is loslaten een prachtige manier om je te bevrijden van nodeloze ballast...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Mei 2016, een berichtje van Manon de Heus, journaliste. Zij had al eens een artikel geschreven over mijn boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overviolle kliko' voor het blad Flair. Nu wilde ze een artikel schrijven voor het blad Happy in Shape, een zusterblad van Marie Claire. En weer wilde ze mijn boek als leiddraad gebruiken. Na een hartelijke mailwiiseling kreeg ik het uiteindelijk resultaat te zien. Prachtig. Logisch ook, Manon heeft gewoon een heel goede pen. En haar leven en inzichten sluiten naadloos aan bij de mijne. Enfin, lees haar artikel, je zult onder de indruk zijn...

Lees hier het artikel in Happy in Shape

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Machteloosheid, hoe vernietigend kan het zijn...

Sommige mensen worstelen er echt mee. Ze willen o zo graag gelukkig zijn maar op geen enkele manier lukt het. Telkens weer verzinken ze in negativiteit, in klagerig gedrag, somberheid, boosheid. Ze proberen van alles, gaan leuke dingen te doen, naar het theater, een dagje naar een goede vriend of vriendin, naar een tentoonstelling. Het helpt, zeker, maar het helpt maar even. Dat gevoel van hé, leuk… Maar het spoelt zo weer weg in de werkelijkheid van alledag: je niet gelukkig voelen.

Misschien herken je het, het lukt gewoon niet om langere tijd gewoon dat zonnige gevoel te hebben. Terwijl je toch doet wat je regelmatig krijgt ingefluisterd: trek er eens op uit, ga wat leuks doen, zoek anderen op. Maar waarom zou je dat allemaal doen als je al weet dat het uiteindelijk toch niet helpt? 

Hoe erg is het dat je je leven niet de wending kunt geven die je zo graag wilt. Wat je ook doet, wat je ook probeert, je blijft je onvrede voelen, je hebt gewoon geen plezier in je leven. Je voelt je volstrekt machteloos om daar verandering in te brengen. En al die goedbedoelde adviezen, het helpt je geen biet.

Dus je accepteert het maar op een of ander manier, je leert ermee leven. Je bent noch voor jezelf noch voor anderen aangenaam gezelschap, dat wat er in je huist, straal je immers ook uit…

Machteloosheid als het gaat om het leiden van je leven is een groter probleem dan je zou denken. Het is een tragiek die wel heel moeilijk te begrijpen is, als je dat zelf niet kent. Dan doe je er toch wat aan? Dat kan voor jou misschien wel een goede oppepper zijn maar voor mensen die zo klem zitten in hun leven heeft dat geen enkele zin. Ze draaien rond in een cirkel, er is geen ontsnappen aan. Ze zijn gewoon de klos, het is niet anders, punt.

Het lastige is dat deze mensen zelfs nauwelijks in staat zijn om hulp te vragen aan een coach, therapeut of psychiater. Ze weten dat het geen zin heeft. En wie weet hebben ze het weleens geprobeerd, maar het leverde niks op. Zo’n zielenknijper waar je ook al niks mee opschiet... Machteloosheid. Hoe verschrikkelijk als je met dat gevoel rondloopt.

Ach, we voelen ons allemaal weleens machteloos in bepaalde omstandigheden. In je relatie, op het werk, met vrienden, met je ouders of je kinderen, de dingen die er in de wereld spelen. Soms heb je geen idee hoe ergens uit te komen en laat je het maar zitten, je worstelt er je op een of andere manier doorheen en laat het achter je. En je leven gaat weer gewoon door.

Maar als je machteloos staat tegenover je eigen leven, je eigen bestaan, dan ken je dat niet, dat achter je laten en weer gewoon doorleven. Machteloosheid is een staat van zijn geworden waar geen kruid tegen gewassen is.

En toch, een gelukkig leven is voor iedereen weggelegd. Ik heb het nu over normale, geestelijk gezonde mensen. Vrijwel niemand is in staat om zonder hulp zijn leven te leiden. We hebben allemaal weleens een duwtje nodig, nieuwe inzichten, anders denken, anders kijken. In sommige gevallen is er nog meer te doen en moet je verlost worden van overtuigingen die je klemzetten, angsten die je achtervolgen, zorgen die je terneerdrukken.

Voor mensen die last hebben van machteloosheid om hun leven te leiden is het bijna onmogelijk te zien waar hun machteloosheid op gebaseerd is. Draagt iemand al mogelijke oorzaken aan, dan worden die vaak weggewuifd. Of: ja, je hebt misschien wel gelijk, maar ik kán het niet veranderen!

 Het kan wel! Zeker kan het wel, hoewel kunnen begint bij willen! Wie echt verlost wil worden van dat machteloze gevoel moet proberen om uit die rondtollende cirkel los te breken. Vrienden en familie kunnen je waarschijnlijk niet helpen, dat is te dichtbij. Schraap al je moed bij elkaar, los van eventuele negatieve ervaringen, en ga op zoek naar een goede therapeut, een goede coach, iemand die bereid is je goed vast te houden. Die engelengeduld heeft maar aan de andere kant niet te flauw is om je stevig aan te pakken om je uiteindelijk uit je vicieuze cirkel te trekken. Die bereid is samen met jou je machteloosheid af te breken en moed en kracht op te bouwen. Het kan! Langzaam maar zeker ervaar je zo nieuwe lichtpuntjes. Logisch, ook voor jou is immers een gelukkig leven weggelegd. Heel zeker!

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 25 juli 2016

Heeft het niet heel veel te maken met je ballast kwijt te raken? Desnoods met een ritueel, het onheil (familie - verkeerde vrienden - werk waar je ongelukkig door bent - heftige zaken) definitief te breken? In mijn werk kom ik het tegen: Mensen zijn hun eigen 'oorzaak' geworden, als je het zo kunt noemen. Uiteindelijk geeft iedereen het op, zelfs nog naar hen te luisteren. Het is een manier van leven geworden.

gemert | 25 juli 2016

Ik ben het met jouw verhaal eens Jan Jaap. Maar ik denk ook dat deze mensen niet anders willen.Zij kunnen de knop niet omdraaien om positief te denken. Ik doe er veel moeite voor om een kennis van mij hiermee te helpen. Maar het valt niet mee. Ook geen psycholoog. groetjes van uit vught gelukkig een beetje minder warm.

Veronique | 25 juli 2016

Lieve Jan Jaap, Mijn zus vertelde me onlangs iets over mij. Als kind van twee heb ik lang in quarantaine gelegen in het ziekenhuis. Als ik geconfronteerd word met een normale situatie van machteloosheid -dat gebeurt mij ook wel eens!-dan komt de machteloosheid en de verlatingsangst van dat kleine kind er bij. Dat geeft zoveel stress en maakt me later heel moe en neerslachtig, maar het ergste is dat ik in zo'n situatie niet voor mezelf op kan komen als een volwassen en weldenkend 'normaal' mens. Zoiets moet je heel je leven compenseren, want je kan er niet bijkomen. Het was te vroeg in je leven. Wat wel goed gaat is dankbaar zijn voor alles wat wel goed gaat. Dankbaarheid is goed voor je geluksgevoel. Dag JanJaap, misschien helpt mijn verhaal anderen.

Isabelle | 27 juli 2016

Mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑