goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Zwart-wit-denken, niks mis mee...

Die vluchtelingen? Die moeten ze allemaal ergens op een eiland ver weg zetten, klaar, zoek het maar uit. Moslims, die horen hier niet. Die hoge Pieten in Den Haag, allemaal zakkenvullers. Wilders, die zegt tenminste waar het op staat. Pedofielen, ze moesten de doodstraf weer invoeren. De wereld in zwart-wit. Helder en duidelijk, de werkelijkheid zonder fratsen. Heel veel mensen spuien op deze manier hun mening, ze staan vierkant achter hun woorden. Ze begrijpen niet dat anderen misschien anders denken. Kijk om je heen, je ziet toch wat er gebeurt, het is toch gewoon zo? Wie anders kijkt dan zij deugt ook al niet.

Zwart-wit-denken, veel mensen hebben er een hekel aan, hoewel iedereen het wel eens en soms meer dan eens doet.  Zwart-wit-denken is zo verkeerd nog niet. Je hebt het nodig om je probleem zichtbaar te maken. Je ongenoegen, de dingen die je dwars zitten, zowel in de wereld om je heen als in je privéleven. Ik heb ooit een man ontmoet, een eigenzinnige grootgrondbezitter, die zonder een spoor van twijfel vond dat iedereen die van de PvdA was tegen de muur moest worden gezet en worden neergeknald. Dan zijn we van ze af!

Toen ik doorvroeg werd me alles duidelijk. Hij was er nog een van de oude stempel. Ik bepaal wel wat goed is in mijn leven. Ik bepaal hoe ik met mijn land omga, welke boom ik neerhaal en wat ik met en op mijn land doe en laat gebeuren. Die grond is toch van mij? Ik maak wel uit hoeveel ik vraag voor die grond aan mijn pachters, ook al van die vreselijke mensen. Ze moeten gewoon niet zeuren, zij maken niet de dienst uit, en zeker niet als het om mijn spullen gaat. Socialisme, bah! Het was helder wat hem dwarszat. Het socialisme brengt alleen maar onheil. Dus als er geen socialisten meer zijn, is alles opgelost, is de wereld weer leuk.

Er is niks mis met zwart-wit-denken. Ook niet als het gaat om je werksituatie, over je leven thuis, de omgang met je familie en vrienden. We kennen dat allemaal wel, dat overzichtelijke galspuwen. En ik denk dat iedereen die dat doet ook wel weet dat je met je weerzin tegen iets niets oplost. Daar is zwart-wit-denken ook niet voor bedoeld. Het is, zoals gezegd een goede manier om je mening en in veel gevallen je oordeel te geven over iets of iemand. Zwart-wit-denken zorgt voor helderheid, niet voor oplossingen.

Wie een oplossing nastreeft kan beter in nuances denken. Zwart-wit schetst slechts uitgangspunten, constateringen van onvrede of weerzin bij iemand of bij groepen mensen.

Oplossen vraagt genuanceerd denken, domweg omdat geen enkele problematiek zwart-wit is. Als we bijvoorbeeld alle vluchtelingen op een eiland zouden zetten doemen er legio problemen op die om een antwoord vragen. Elke stap die we zetten brengt weer nieuwe problemen met zich mee. Dat betekent dat elke oplossing erom vraagt om uiteindelijk alle problemen die kleven aan een te zetten stap moeten worden doorgekauwd. Allemaal, slaan we er per ongeluk een over dan heb je je al snel weer in de nesten gewerkt.

Problemen oplossen vraagt creativiteit, elasticiteit, innovativiteit, een sterke wil om resultaat te bereiken, vertrouwen in elkaar, de bereidheid om eigen standpunten te herzien, het besef dat je nooit zult krijgen wat in jouw ogen het beste is en de wetenschap dat elke oplossing van een probleem nooit perfect zal zijn. Een probleem oplossen vraagt bovendien bijna altijd meer tijd dan je lief is.

Ons persoonlijke leven zit vol kwesties en situaties waar we tegenaan lopen, die ons niet bevallen, die we anders zouden willen. Bijna altijd zijn er anderen bij betrokken, thuis op het werk, in ons sociale leven. Er is niks mis mee om je daarover zwart-wit te uiten. Als je daar verder niets mee doet, tja dan gebeurt er ook niets. Als je wilt dat er dingen veranderen, zul je stappen moeten zetten. Je ongenuanceerde onvrede uiten is slechts een begin. Nadenken, oplossingen bedenken, in gesprek gaan, proberen het met anderen eens te worden, dat is wat er op zal moeten volgen.

Natuurlijk, soms lukt het niet om dingen op te lossen, genuanceerd denken en doen moet namelijk wel van twee kanten komen. In dat geval is het goed dingen los te laten, je onvrede aan de kant te schuiven en door te gaan met je leven… Dat is in zo’n geval ook een oplossing.

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 17 maart 2016

Nee, ik ben niet van zwart/wit denken, ik heb eveneens moeite om het zo te horen. Liever eerst tot tien tellen dan maar. Het is roepen als een kip zonder kop. Drie maal nadenken en uitzoeken hoe het in elkaar steekt, dan met anderen daarover discussiëren. Het gaat niet om ene oplossing, die is vaak, meestal niet voor handen. Het gaat om de kijk op het leven, dat van mij en van de mensen om mij heen.

Jeanine | 18 maart 2016

Zwart-wit denken is uiteindelijk veelal gebaseerd op onwetendheid. Zodra je meer over een onderwerp leert, het jezelf raakt of je omgeving wordt de mening heel wat genuanceerder!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Volg je hart?

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt, misschien zit je er nu juist middenin. Het gevoel dat je vastloopt in je leven. Je weet niet wat je wilt en welke kant het opgaat. Je piekert je suf maar dat helpt je niks komma niks. Jan en alleman staat klaar met goede adviezen die je vaak nog verder van huis helpen. Iedereen weet welke stappen je zou moeten zetten. Iedereen, maar jij niet. Het kan gaan over je werk. Of over je relatie. Of over het juist niet hebben van een relatie. Of over je sociale leven, een wankele vriendschap… Of gewoon over het leven zelf. Je hebt gewoon geen idee hoe je verder moet.

Het nieuwe jaar 2016 staat te trappelen om zijn entree te maken. Een nieuw jaar, een schone lei, nu gaat het gebeuren. Elk nieuw jaar houdt beloftes in. Het oude jaar kan bij het vuilnis, dat heeft z’n werk gedaan. Niet zo best wat jou betreft, want het heeft je niet geholpen om je richting te vinden, om houvast te krijgen. Dat gaat dus in het nieuwe jaar gebeuren. Hoop je. Iedereen gunt het je, vrienden proberen je moed en vertrouwen in te pompen, het komt echt allemaal goed. Terwijl je bij al die goedbedoelde nieuwjaarswensen dankbaar ja knikt denk je misschien wel bij jezelf: het wordt toch niks in 2016! Een slecht begin van dat zogenaamde hoopvolle jaar.

Volg je hart! Dat is wat sommige mensen je hartstochtelijk toeroepen. Volg je hart! Dat is de oplossing van alle problemen. Als je niet weet wat je wilt, ga je gewoon in je hart te rade. Daar ligt de oplossing. Wat jij niet weet, weet je hart. Zeiden ze dat maar niet, want nu ga je je nog schuldig voelen ook. Want je hebt geen idee wat je hart zegt, je wist niet eens dat je hart iets zeggen kon.

Je hart kan dingen pas aangeven als het wagenwijd openstaat. En dat staat het niet als je het gevoel hebt dat je vastloopt, als je niet weet wat je wilt. Integendeel, je klopt op een deur die door jezelf ooit in het slot is gegooid. En je weet dat, als de poort echt open zou gaan, je geconfronteerd wordt met je diepste wezen, met je borrelende verlangens, met een wereld waar je bang voor bent. En terecht ook, wat er in ons hart leeft, wat te lang achter slot en grendel heeft gezeten, is in veel gevallen tegenstrijdig aan alles wat je nu bent, waar je nu in gelooft, hoe je nu denkt, hoe je nu je leven leidt.

Luisteren naar je hart, als je die stem echt de ruimte geeft, brengt het wel heel veel aan het wankelen. Het zorg voor verwarring in je eigen leven en dat van anderen. Niemand weet goed wie je nu bent. Degene met het gesloten hart kennen ze, ze weten hoe je denkt en doet. Maar jij, met een hart waarvan je de poorten hebt opengebroken, wie ben je, vragen velen zich af? Het is wennen, voor jezelf en anderen.

Als je je hart openzet, heb je gekozen voor een gelukkig leven, waarin je je nooit meer hoeft te verstoppen. Waarin je voor honderd procent jezelf kunt zijn. Waarin plaats is voor alles en iedereen. Waarin oprechtheid, medegevoel en mededogen, mildheid en liefde voluit tot ontplooiing kunnen komen. Waarin je nooit meer zult vastlopen, waarin geen vraag meer bestaat als ‘Wat wil ik?’.

En nu even terug naar het begin. Je voelt je klem in je leven, weet het gewoon niet meer. En je hart heeft ook al geen antwoord. Wat nu? Besef dat het leven moeilijk is en niet zo’n beetje ook. Besef dat eigenlijk niemand zonder hulp zijn leven kan leiden. Natuurlijk, er zijn mensen genoeg die zeggen dat ze geen hulp nodig hebben. Dat ze het echt allemaal alleen aankunnen. Laat je niet misleiden, het is niet waar.

Iedereen kan in zijn leven een helpende hand goed gebruiken, iedereen. Als je vastloopt, zoek hulp. Van een vriend of vriendin, een familielid, van een coach, in ieder geval van iemand voor wie je je niet hoeft te verbergen, met wie je vrijuit kunt praten. Laat hij of zij je helpen je hart te openen, stukje bij beetje. Wees niet bang, heb vertrouwen.

Dankzij die hulp kom je op de allermooiste plek in je leven. Je hart. Dat is wat ik je zo gun in het nieuwe jaar 2016. En dat is wat de wereld zo nodig heeft: mensen die hun hart hebben opengezet. Jij, hopelijk jij...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Hartendief | 22 december 2015

Dit verhaal is mijn 2015. Het was "hart" nodig om alle poorten open te zetten. En het was zeker niet makkelijk maar het leven zeer waard om eindelijk gelukkig te kunnen en willen zijn. Lieve Jan Jaap, ik hoop dat je nog velen met deze column inspireert, zoals je ook met veel succes mij hebt kunnen bereiken. Voor alle mensen veel Liefde en een "open hart" toegewenst.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Gelukzoekers

Het komt vandaag de dag vaak op ons bordje terecht. Het woord ‘gelukzoekers’. Er komen vanuit het Midden-Oosten en Afrika nogal wat vluchtelingen op ons af. Mensen die huis en haard verlaten voor betere leefomstandigheden. Verjaagd door oorlog, armoede en uitzichtloosheid. Dat mensen een oorlog ontvluchten begrijpen we wel, hoewel over de oplossing van dit probleem verschillend wordt gedacht. Maar dat mensen alleen maar hun land ontvluchten omdat ze hopen dat ze hier een beter leven kunnen opbouwen vinden we weer een ander verhaal. Gelukzoekers...

Ik heb wat moeite met het gebruik van dat woord in deze omstandigheden en vooral met het negatieve gevoel dat eromheen hangt. Gelukzoekers. Mensen die hun geluk zoeken en die daarvoor bereid zijn om nogal wat ontberingen te doorstaan, bereid zijn om grote risico’s te lopen.

Ik ken geen mensen die niet hun geluk zoeken. Het zoeken van geluk is universeel, iedereen doet het, iedereen wil gelukkig zijn. Als het zoeken van geluk verfoeilijk is, dat zijn we allemaal verfoeilijk, niemand uitgezonderd. 

Naar mijn mening zijn de mensen die nu op drift raken en in ons werelddeel aankloppen overigens helemaal geen gelukzoekers maar mensen die zoeken naar betere leefomstandigheden, een uitzicht op een minder onrustig en onzeker bestaan, een betere toekomt voor henzelf en hun kinderen. Kennelijk bieden hun eigen landen hen niet die mogelijkheid, dus vragen ze aan ons of wij iets voor hen kunnen doen.

Het streven naar betere omstandigheden, een dak boven je hoofd, werk om je leven te kunnen bekostigen, een toekomst voor je kinderen, dat is wat anders dan het zoeken naar geluk. Het is wetenschappelijk aangetoond dat onze omstandigheden slechts voor 10% bijdragen aan ons geluk, dat is dus bijna te verwaarlozen. Een groot deel van ons geluk wordt bepaald door de manier waarop we omgaan met onszelf en anderen. De dingen die we denken, die we zeggen en die we doen. En dat bepalen we zelf, daar kunnen we ons geluk letterlijk zelf maken.

Een menswaardig bestaan is iets heel anders. Dat is geen geluk maar een basisrecht voor ieder mens en ja, het is ook een platform waarop geluk gemakkelijker kan gedijen.

Wat deze mensen in ieder geval doen is het heft in eigen hand nemen. Ze accepteren hun beroerde omstandigheden niet langer en komen in actie. Ze getroosten zich veel pijn en moeite om iets te bereiken, alles wat ze tot nu toe hebben opgebouwd laten ze los, ze kappen hun eigen wortels af in de hoop elders opnieuw wortel te kunnen schieten. In vruchtbaarder grond.  Er is blijkbaar geen andere keus, ze doen het. Dat verdient veel respect van ons.

De mens heeft altijd al over der wereld gezworven. Miljoenen Europeanen hebben zich in de laatste millennia elders in de wereld gevestigd. De mensen bij wie ze aanklopten werd toen niets gevraagd. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat ze dat deden en daar een bestaan opbouwden. En nu kloppen mensen van elders bij ons in Europa aan, de omgekeerde wereld...

Onze onrust is begrijpelijk, veel heilige huisjes worden omgeduwd, de wereld verandert en dus zullen ook wij moeten veranderen, of we dat nu willen of niet.

Midden in deze wervelwind is het moeilijk om te zien waar we uiteindelijk uitkomen.

Een betere wereld? Een wereld waarin de mensen die om welke reden dan ook nu huis en haard ontvluchten, een menswaardiger bestaan leiden? Ik hoop het zo...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Corry | 2 september 2015

Ben het helemaal met je pleidooi eens vooral omdat je het van verschillende kanten benaderd! En toch.... Wij maken van heel dichtbij mee dat er hier in het dorp sinds januari zo'n dertig Christelijke Irakezen vluchtelingen wonen... Vanwege hun geloof en het regime gevlucht. Een van de meisjes, 12 jaar oud, heeft voor haar ogen haar vader zien onthoofden... Vreselijk, het idee! De pijn in haar ogen is Onbeschrijfelijk. De dorpsbewoners doen er veel aan om ze te helpen integreren, maar als je weet dat de volwassenen geen werk mogen zoeken, de hele dag lopen te lanterfanteren en met hun ziel onder hun arm lopen, zich totaal ontheemd voelen, een aalmoes krijgen waarvan ze niet kunnen leven, dan is ook dat uitzichtloos. Het enige waar ze als ouder op hopen, is dat hun kinderen een toekomst krijgen! Dat is hun enige hoop. En misschien ook wel een belangrijke reden om deze kant op te komen; lees Zuid-Frankrijk. Maar het is zeker geen gelukzoeken, want hoe gastvrij het dorp ook is, hoe geweldig ze hun best ook doen om te integreren, ze missen hun vaderland, hun thuis, hun roots waar een normaal leven onmogelijk is geworden. We mogen er niet over oordelen, we weten maar half wat deze mensen, waar het nu iedere dag over gaat, hebben moeten doorstaan.... Het is een vreselijk moeilijk thema maar wat je zegt JJ, lees er de geschiedenisboeken op na want het het verschuiven of verplaatsen van hele volkeren is niet iets van deze tijd. Het is van alle tijden. Waarom kunnen we niet wat toleranter zijn en het geluk dat wij hebben, delen of op z'n minst gunnen aan mensen die in hun leven meer ellende dan geluk hebben gekend! Waarom is iedereen zo bang voor z'n eigen hachje? Omdat we nog nooit echte ellende, zoals oorlog, vernedering, misbruik of gebrek aan vrijheid hebben meegemaakt.... We weten maar half hoeveel geluk wij hebben!

Corry | 2 september 2015

Enne het moet natuurlijk ' benadert' zijn! ????

Robert | 3 september 2015

't is inderdaad nogal relatief allemaal. Misschien is geluk zoeken ook wel een soort luxe-aangelegenheid? Ik weet het niet hoor, maar als ik nu het nieuws zie - en vandaag van die foto van dat aangespoelde kind, verdorie - dan bekruipt me het gevoel steeds meer dat het harde survival is. Puur overleven uit wanhoop. Op de vlucht voor het kwaad. 'Gelukszoekers' - de negatieve lading - hoort als gedachte vooral bij de mensen die het al goed hebben. Zou het niet? In Den Bosch zit een Afghaans restaurant. De eigenaresse heb ik leren kennen. Zij is gevlucht uit haar land, te voet met haar dochtertje via Moskou naar Nederland. Nu heeft ze zich terug geknokt en een aantal goed lopende zaken neergezet. Ze is een inspiratiebron voor velen. En dan te bedenken dat de vluchtelingen waar Corry het over heeft, eigenlijk niks mogen ondernemen. Terwijl ze lef en moed hebben, eigenschappen waar we wat aan hebben in deze tijd. Maar goed, makkelijk praten vanaf m'n luie stoel. Ik ken een kerel die een marathon in de woestijn gaat lopen om geld bij elkaar te zweten om onderdrukte mensen te steunen. Mijn God, dacht ik, waar begin je aan. Daarna dacht ik: nee, hij doet in ieder geval iets. Ik heb besloten hem weer te helpen (op mijn manier). Als velen elkaar een beetje helpen, dan kan het leed verminderen en creëren we ruimte voor het geluk. Dat in de basis iedereen verdient.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Loslaten, niet doen!

Loslaten is een heilig woord geworden. Als je kunt loslaten dien je je eigen geluk, je krijgt meer rust en vrede in je donder. Dat is wat je vaak hoort. Je moet het loslaten! En vervolgens zie je mensen hun uiterste best doen om de dingen die ze zo dwars zitten uit hun hoofd en hun lijf te bannen, weg ermee. Maar vaak werkt het niet. Loslaten, dat kan ik niet, wat ik ook probeer!

Een man die thuiskomt en zijn vrouw met boosheid en frustratie in zijn stem vertelt dat de baas hem voor rotte vis heeft uitgemaakt. Hij was er helemaal sprakeloos van, wist niet wat hij moest zeggen. Het was zo onterecht, vond hij. Je moet het loslaten, laat gaan, adviseerde ze hem welgemeend. Ja, dat begreep hij ook wel, anders had hij geen leven meer. Drie dagen later had hij het er nog steeds over, het loslaten lukte ‘m niet erg.

Twee mannen die elkaar ontmoeten, de ene onlangs gescheiden, de ander van hetzelfde laken een pak maar dan 19 jaar geleden. Hoe gaat het met je, vroeg de eerste man? Jij bent toch onlangs gescheiden, vroeg man twee? Man een beaamde dat. Nou, dan weet je toch hoe ik me voel? Om vervolgens narrig af te geven op de vrouw, die hem 19 jaar geleden aan de dijk had gezet. Ne-gen-tien jaar!  Loslaten, echt niet...

Het is waar dat loslaten soms wonderen kan verrichten, echt loslaten, vrede hebben met de gebeurtenissen. Vroeger is vroeger,  dat bestaat niet meer. Alleen het heden telt als het gaat om je leven van alledag. Hier en nu, daar gebeurt het. Maar loslaten lukt in veel gevallen alleen maar als het probleem eerst goed is vastgepakt.

Vastpakken! Dat is vaak een betere manier om dingen kwijt te raken die je dwars zitten. Stevig vastpakken, actie! Als de baas je onheus bejegent, dan moet je erop af, niks loslaten. Een onderhoud met de baas regelen en hem vragen wat je in zijn ogen verkeerd hebt gedaan. Luisteren vooral en proberen te begrijpen waarom hij zo heeft uitgepakt. Zo’n gesprek kan twee kanten op. Het probleem wordt helder, jij begrijpt het en je baas begrijpt het, de vrede wordt gesloten. Tijd om het los te laten. Scenario twee: de baas blijft kwaad, weet eigenlijk geen enkel fatsoenlijk argument aan te dragen waarom hij zo uit zijn slof schoot. Het gesprek eindigt meer dan teleurstellend. Niet loslaten dus, maar nadenken wat je wilt. Blijven of een andere job zoeken. Pas nadat je dat besluit hebt genomen is de tijd aangebroken om het los te laten.

En dan die man die al negentien jaar kwaadheid met zich meetorste. Hij weet wat er gebeurd is tijdens zijn huwelijk, daar was hij zelf bij. Maar vanaf het moment dat zij vertrok, was het oorlog. Er werd geen woord meer gewisseld, ieder creëerde zijn/haar eigen werkelijkheid. Hij wilde het misschien wel loslaten, maar het probleem liet hém niet los. Hij heeft verzuimd het vast te pakken, het gesprek aan te gaan, helder te krijgen wat er gebeurd is. Vastpakken betekent: alles op alles zetten om het probleem te tackelen, er dwars doorheen te gaan, het uit de wereld te helpen. Als hij dat had gedaan had hij het los kunnen laten.

Niet vastpakken betekent in veel gevallen dat je het nooit los kunt laten. Het probleem laat namelijk jou niet los, het blijft je achtervolgen, mogelijk tot aan het einde van je dagen.

Vastpakken wil nog niet zeggen dat je het probleem ook oplost. Maar dat is niet de echte kwestie. Het feit dat je je hebt ingespannen om klaarheid te krijgen, om het probleem echt onder ogen te zien en je actief bezig te houden met het oplossen ervan, daar gaat het om. Ook als de uitkomst niet positief is, is het tijd om het weg te laten ebben. Je hebt je best gedaan, zo is het goed. Tijd om in vrede te leven met je verleden.

Ja, er zijn problemen die niet vast te pakken zijn. Een vakantie die compleet verregent.  Een familielid of goede vriend die ernstig ziek is. Een windhoos die het dak van je huis de vernieling in helpt. Iemand die door het rode licht rijdt en je portier aan barrels beukt. De kennelijk onvermijdbare dingen. Ze gebeuren, je kunt er vaak niks aan doen. Niet vastpakken, is het devies, want er valt niks op te lossen. Het is zoals het is. Je rot voelen, het oneerlijk vinden, kwaad zijn, allemaal terecht. Maar daarna: loslaten, het weg laten glijden. Vrede en rust in je hart terugbrengen. Dat is nu eenmaal nodig voor een gelukkig leven...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nelly Buquet | 22 juni 2015

Zelfreflectie, wat is jouw aandeel in het probleem, wil ook nog wel eens helpen.

johanna | 22 juni 2015

in vervolg op bovenstaande van Nelly Buquet: PROBLEM SOLVING: ARE YOU PART OF THE PROBLEM OR PART OF THE SOLUTION? :)

Elvike | 22 juni 2015

Mooi....tja loslaten... Loslaten om het vervolgens anders vast te pakken, dat wil bij mij nog wel eens helpen...dat zinnetje ;-). Dat creëert even de lucht om er anders naar te kijken en behoudt de actie die je nog mag ondernemen. Ik sluit me aan bij he 'betoog'. Pas als je het vastpakt en datgeen omarmt, kun je de andere kant bereiken en het omdraaien. Dank voor je mooie column. Ik laat hem nu weer los ;-))

Cas Eijsbouts | 23 juni 2015

Elliot, een Engelse schrijver - midden vorige eeuw rond 1960 - zei toen al: waar is ons leven, dat we hebben verloren in beleven ? Waar is de wijsheid, die we hebben verloren in wetenschap ? Waar is de wetenschap, die we hebben verloren in informatie ? Kortom, wees bescheiden en tevreden met wat je meemaakt !! Velen weten niet wat ze niet weten !!

henri surquin | 24 juni 2015

In de natuur is eb niet jaloers op vloed, is de nacht niet beter dan de dag, is de schil van evenveel waarde als de pit en is los net zo belangrijk als vast. We danken ons leven op aarde aan het dag en nacht ritme. Als mens zijn we uitgerust met een stel hersenen. Dat is fijn en ook vaak niet, als we slaaf worden van onze gedachten. Wat ik herken in het stuk van Jan Jaap is de worsteling tussen het één en het ander, tussen 'eb en vloed', terwijl de natuur over mijn schouder meeleest en mij liefdevol toelacht 'alles mag, niks moet.....

henny | 24 juni 2015

ben met het bovenstaande helemaal mee eens. jij noemt het vastpakken, ik zeg aanpakken die problemen, maar begin eerst bij je zelf. Zolang dat niet is gelukt lukt het ook niet bij die ander. groetjes henny

Danielle | 8 juli 2015

Je kunt er alleen zelf iets aan doen, dus aanpakken of loslaten, jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid. Misschien kort door de bocht, maar een ander verander je niet, wel hoe je er zelf mee omgaat! Weer mooi geschreven, dank X

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Wie ben jij?

Een van de belangrijkste vragen in je leven is toch wel: wie ben ik? Niet dat je er ooit een afdoend antwoord op zult vinden, maar het is goed dat je je ermee bezighoudt. Al was het alleen maar om uit te vinden wat je werkelijk wilt, wat bij je hoort, hoe je je leven wilt leiden. En om te ontdekken wie en wat jou ervan afhoudt om jezelf te zijn en je eigen weg te gaan. In regenstelling tot wat je vaak denkt, blijk je juist zelf de boosdoener te zijn. Het vergt moed om dat te durven inzien en om stappen te zetten om jezelf vrij te maken en te hervinden.

Een misschien wel even belangrijke vraag is: Wie ben jij? Wie ben jij, man, vrouw, broer, vader, moeder, zus, vriend, vriendin, kind, collega? Wie zijn jullie, mensen in mijn leven? Hoe goed ken je de mensen eigenlijk met wie je omgaat? Wat weet je van de ander en wat weet de ander van jou? Je bloedeigen broer of zus? Je partner? Je collega’s? Je vrienden? Hoe meer je van de mensen in je leven weet (en omgekeerd uiteraard) hoe hechter de band. Andersom is dus ook waar: hoe minder je van elkaar weet, hoe groter de afstand.

Onlangs een avondje bij vrienden doorgebracht, een mooie avond was het, de gesprekken reikten dieper en dieper. Nee, mijn vader heeft nog nooit echt met mij gepraat! De man kon zijn verdriet erover nauwelijks verbergen toen hij het zei. Vader en zoon, al zo’n veertig jaar geen echt contact, geen gesprekken over hun leven, over de dingen die ze bezighouden, geen uitwisseling van gevoelens. Zo’n veertig jaar afstand...

Iedereen is waard om gekend te worden. Iedereen heeft onvermoede dieptes. We maken allemaal veel mee, hebben een rugzak te dragen, we kennen vreugdes en verdriet, draaien soms de mist in, leveren soms ongekende prestaties. En worstelen met bepaalde dingen in ons leven. Niemand uitgezonderd. Wat weet jij eigenlijk van de ander? En wat weet de ander van jou?

Twee vrouwen op een verjaardagsfeestje, schoonzusjes. Ze kenden elkaar al vele jaren en konden het goed met elkaar vinden. Het gesprek ging over zekerheden en twijfels. Zei de een ineens: Oh, ik ben zo onzeker! Ik vind het doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten, ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal ga ik zulke confrontaties uit de weg. Ik denk altijd, zouden ze me wel interessant genoeg vinden? Wat heb ik nou te zeggen?

De ander keek haar met grote ogen aan. Huh? Jij? Ze barstte in een onhandig lachen uit. Nou, daar begrijp ik niks van, nou ken ik je al zolang en ik ben altijd heel jaloers op je. Zo zeker als jíj overkomt, jouw kracht, zoals jíj met mensen omgaat! Verbazing alom, voor vrouw één was het precies andersom. Zij vond de ander juist zo zeker van zichzelf en assertief.  Elkaar zo vaak gezien en zo vaak gesproken. Maar wat er echt in de ander omging, hoe de ander echt in elkaar stak, nee, ze hadden al zoveel jaren geen benul. Dit gesprek opende een poort, ze werden andere mensen in elkaars ogen.

Een man ging een avondje uit eten met een vriendin die hij al een jaar of zes kende. Hij pikte haar thuis op, zag daar op een kastje een foto staan van haar familie en zei: Wat lijk je op je broer!  Ze keek hem verdwaasd aan en schoot in de lach! Dat kan helemaal niet, ik ben geadopteerd, dat is mijn biologische broer helemaal niet, hahaha!  Vrienden. Maar elkaar kennen? Het werd een prachtige avond, haar verhaal over haar verleden was adembenemend, zo boeiend, zo ongelooflijk. Ook hij brak toen los, ook zijn verleden kende veel turbulenties. In één avond was de vriendschap fundamenteel veranderd. Vanaf die avond keken ze volstrekt anders naar elkaar, ze waren andere mensen geworden. Hun vriendschap was vanaf dat moment zoveel sterker, persoonlijker en waardevoller.

Wie ben jij? Je doet jezelf een groot plezier om je te verdiepen in de mensen in je leven. Om oprecht geïnteresseerd vragen te stellen, goede gesprekken te voeren,  een beetje diepzee te duiken. En op die manier ook jezelf wat meer te openen voor de ander. Het klinkt misschien allemaal logisch, maar kijk eens om je heen. Hoe weinig mensen doen dat ook werkelijk? Wie kent jou nu echt? Wie ken jij nu echt?

Als je elkaar beter leert kennen verandert je vriendschap. Je versterkt de band die je met elkaar hebt. Je wordt waardevoller voor elkaar. Daarmee lever je een substantiële bijdrage aan je geluk.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 18 november 2014

Ja, mooi Jan Jaap! Naast al het prietpraat is het ontzettend leuk om te proberen te achterhalen waarom je gesprekspartner juist datgene doet wat hij/zij doet. Wat hem/haar daartoe heeft geleidt en wat de ander bezielt! En ik vind het juist verrassend om erachter te komen dat er nog zoveel te ontdekken is bij mezelf en de ander. Zelfs na vele jaren vriendschap!

Marijke | 18 november 2014

Niets leuker en fijner dan elkaar te (leren) kennen. Het verrast je en leert je op een andere manier naar elkaar kijken. En niets leuker dan te weten hoe verschillend we allemaal zijn en hoeveel je van elkaar kunt leren. Door open te staan voor elkaar zet je ook je oogkleppen af, waardoor je verrast zult zijn wat je allemaal ziet.

Do | 18 november 2014

Mijn vader was gewoon mijn vader: warm en lief, maar ook sterk, eigenzinnig en koppig. Na de vut werd hij een vader met een genuanceerde mening. Zijn koppigheid is gefundeerde koppigheid geworden. Zijn eigenzinnigheid is logica geworden. Sinds ik mijn vader in volwassenheid heb leren kennen is mijn respect voor zijn visie op de wereld groter geworden en kan ik met hem meedenken. Mijn vader is nu 80, ik hoop dat hij 100 wordt.

henny | 19 november 2014

Jan Jaap, als jij je voor een ander openstelt, dan begint de ander ook te praten. Ik heb met mijn vrienden en kinderen een open band.Wat betreft mijn schoondochters is dat moeilijker, zij vinden het raar dat mijn zoons alles tegen elkaar kunnen zeggen, en dat ook doen, ook tegen hun moeder. Ook aan de mensen om mij heen, heb ik veel belangstelling, en dan volgt er van zelf een gesprek. groetjes van een tevreden vrouw.

Veronique | 20 november 2014

Jan Jaap waarom draag je eigenlijk graag een baard?

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑