goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Ik wil graag kritiek

Drie mannen, twee vrouwen, een levendig gesprek over alles wat er in hun leven zoal voorbij kwam. Een van de vrouwen vertelde dat zij een vriendin had die volstrekt niet tegen kritiek kon. Alles wuifde zij weg. Wat zij deed was goed, wat een ander vond deed ze vaak af met onzin. Dus had het gezelschap het ineens over ‘kritiek’. Ik kan heel goed tegen kritiek, riep een van de mannen stoer. De anderen waren wat weifelachtiger. Ik vind kritiek niet altijd even makkelijk, zei een van de vrouwen in alle eerlijkheid.

En zo hobbelde het gesprek voort. ‘Opvoeden’ was op een gegeven moment het onderwerp. Iedereen had een mening, de man die zo goed met kritiek kon omgaan ook: kinderen hebben gewoon een harde hand nodig, niet van dat slappe gedoe..! Het gezelschap viel even stil, dit was wel heel erg fors. Maar met hardheid bereik je toch niks? Met liefde en zachtheid kom je toch een stuk verder? Wordt het niet eens tijd dat ouders hun kinderen niet meer zien als kinderen, maar als mensen? Als je beter naar kinderen luistert dan heb je echt geen harde hand nodig... Kritische noten, niemand was het met hem eens. Hij verweerde zich heftig, zijn standpunt schoof geen millimeter op. Tien minuten later had hij er genoeg van. Jongens hou op, kijk eens naar de jeugd van tegenwoordig, ze doen maar wat. Mijn kinderen luisteren tenminste naar mij!

Ik kan heel goed tegen kritiek... De praktijk bleek al snel anders.

Hoe kunnen die anderen het zo fout zien, iedereen begrijpt toch dat je met een harde opvoedershand sterke kinderen krijgt, die beseffen dat er grenzen zijn. Kinderen die eerbied hebben voor hun ouders. Nee, dat zei hij niet, maar hij dacht het wel.

Kritiek is niet altijd even makkelijk, dat is waar. Je bent toe aan een beslissing, je hebt er goed over nagedacht, zegt een vriend doodleuk dat het misschien niet zo verstandig is. En komt ook nog met argumenten. Pfff, moet je weer opnieuw gaan denken. Je ventileert je mening over iets, vindt je partner het ineens nodig om je daarop aan te spreken: Zou je niet eens...

Kritiek wordt vaak gezien als een aanval, een afkeuring. En het wordt vooral gevoeld als iets dat tegen je persoon is gericht. Je zegt iets of vindt iets en de ander is het niet met je eens, dan valt hij of zij je af. Jij deugt niet! In de meeste gevallen laat je gevoel je danig in de steek. Je hebt gelijk als de kritiek uit een boosaardig hart komt, dan is het waarschijnlijk de bedoeling je een kopje kleiner te maken. Maar kritiek uit een goed hart, van iemand die je dierbaar is, die je graag mag, met wie je je verwant voelt, die is nooit tegen je persoon gericht. Slechts je beslissing, je mening, je idee wordt ter discussie gesteld.

Wij hebben de neiging om ons te omringen met mensen die het met ons eens zijn. Heerlijk en makkelijk. Dat doe je goed, prima gedacht, precies wat je zegt, goed idee... Hoe heerlijk om dat te horen. Maar met alleen ja-knikkers om je heen weet je zeker dat het mis gaat. Dat zie je op alle niveaus: bij overheden, in zaken, maar ook in gezinnen, bij partners, bij individuen... Juist kritische nee-knikkers om je heen - met een goed hart, dat wel - brengen je zoveel verder.

Kritiek is van groot belang. Kritiek op je denken, doen en zeggen geeft je de mogelijkheid om nog genuanceerder met je zelf en je denkbeelden om te gaan. Kritiek kan je helpen een betere beslissing te nemen. Om dingen die je wilt doen juist niet te doen. En andersom. Kritiek maakt je rijker en wijzer. Gefundeerde kritiek hoeft niet per se je kijk op de dingen te veranderen, daar is-ie ook niet altijd voor bedoeld. Het gaat erom dat je nuances krijgt aangereikt, dat je dingen in breder perspectief kunt zien.

Tegen kritiek kunnen is een eerste stap, de volgende is: ik wil graag kritiek. Aan de mensen om je heen duidelijk maken dat je kritische kanttekeningen ten allen tijde op prijs stelt. En dat je echt luistert en er zeker iets mee doet.

Ik hou van kritiek. Met die houding lever je een prachtige bijdrage aan je geluk.

Hoe sta jij tegenover kritiek? Wat zijn je ervaringen? Het zou fijn zijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

veronique | 13 november 2013

Wenn die Kritik das Schaffen dir vergällt, so lass in dir den Trostgedanken wohnen: selbst über Gottes Meisterwerk, die Welt, liest man nicht immer gute Rezensionen. Bron: Sinngedichte Ludwig Fulda Duits theateracteur 1862-1939 De ellende begint bij de juffrouw in de klas. Zij geeft een compliment aan het ene kind voor de tekening die het gemaakt heeft. Der ander, ongelijk behandeld, is jaloers wordt boos en scheurt de mooie tekening kapot of blijft met een beetje geluk haar hele leven verlangen naar wat het knappe kind begeert. Want haar leven heeft zin, omdat zij zo mooi kan tekenen. Ook denk ik dat iedereen die kritiek uit, zich zou moeten realiseren dat de kritiek niet alleen kwetsend kan zijn, maar ook oud zeer op kan roepen. Vervuld van strenge zelfkritiek en jegens een ander een mild oordeel. zou een goede levenshouding kunnen zijn. Tenslotte leer je op latere leeftijd kritiek waarderen vooral als feedback op schrijven, maar dan vraag je erom! Ook besef ik me dat wanneer iemand zijn of haar nek durft uit te steken om kritiek te uiten, toch wel veel om je moet geven om je te willen helpen, gezien de mogelijke gevolgen van persoonlijke afwijzing. Zo gezien is kritiek van waarde. Socrates bracht de mensen door zijn kritiek in verlegenheid. Er zijn relatief weinig mensen die kunnen zeggen 'ik weet het niet' doch velen met een trots ego. Socrates heeft het met de gifbeker moeten bekopen. So beware Het schijnt dat kritiek eindeloos door blijft hameren in je hoofd in tegenstelling tot een compliment, dat slechts een enkele glimlach oplevert of weggewuifd wordt Dag Jan Jaap

cas | 13 november 2013

Veel mensen leveren kritiek om hun minderwaardigheidscomplex te verbergen, opgedaan van een grappenmakende vader, een gefrustreerde puber-zus of een jaloerse studiegenoot… ze weten niet eens dat kritiek alleen zinnig is als het stamt tussen verschillende inzichten, die ze allemaal moeten begrijpen… Daarom doe ik niks in Twitter en zo, want het zijn allemaal vruchteloze aardappeltjes !!

Anoniem | 13 november 2013

Tja, jij altijd met je kritiek! Het is mij vaak genoeg verweten. Ik hou van discussie en ik ben een zekere dus wil zelf graag alle kanten belichten voordat ik keuzen maak. Kritiek krijgen is niet gemakkelijk en ik zal zelf altijd in verweer oftewel de discussie aan gaan. Als de ander met goede argumenten komt sta ik daar zeker voor open en kan daarmee ook mijn mening/besluit wijzigen, wat resulteert in dat ik kritiek uiteindelijk toch fijn vind. De ervaring heeft mij wel geleerd dat kritiek over het algemeen als negatief wordt ontvangen met tot gevolg dat ik vaker mijn mond dicht hou. Oke jouw mening! Eigenlijk jammer omdat ik toch denk dat t vaak genoeg opbouwend bedoeld is en je tot nadenken zet!

Bianca | 13 november 2013

Wat doe je het makkelijkst iemand zeggen dat hij het goed doet of dat hij het fout doet? Diegene die kritiek geeft vind het blijkbaar waard je deze kritiek te geven, hij investeert in je. Is het niet veel makkelijker om je mond te houden? Daarna kies je gewoon zelf wat je met de kritiek doet.... Dus ja graag kritiek, graag mensen om mij heen die de moeite nemen in me te investeren!

Marja | 13 november 2013

Ik weet dat ik slecht tegen kritiek kan. Niet omdat ik er niets mee wil doen, maar meer dat ik niet zo goed weet hoe ik moet reageren. Ik word er vaak heel verdrietig van, want het zijn vaak dingen die ik dus zelf niet gezien heb en dus onbewust mensen gekwetst heb. Dan baal ik gewoon van mijzelf. Het lastige is dat ik vaak in een soort slachtofferrol verval, hoewel ik aan de andere kant zo graag zou willen veranderen. Dus kritiek wil ik wel, maar doet soms zo verrekte zeer!

Johanna | 13 november 2013

Kritiek krijgen en ook nog eens ontvangen: soms heel fijn voor het bredere perspectief, soms heel vervelend omdat het een snaar raakt waarvan je weet dat je er iets mee kunt doen, maar of je dat ook wil? Meestal niet, dan begint het wikken en wegen en nadenken opnieuw. Vaak heb ik mensen om hun mening gevraagd en de ja-knikkers waren er vele. Slechts een enkeling geeft opbouwende kritiek. Maar ligt dat niet aan onszelf? Zoveel uitstralen dat anderen er maar liever geen kritiek geven of je enthousiasme niet willen bederven? Ik denk van wel. Nu ik, ouder en wijzer (:)) meer open sta voor de mening van anderen en er ook echt naar luister, begin ik te beseffen dat ik eerder wel vroeg naar kritiek, maar die liever niet hoorde. Goede kritiek is verrijkend en ik ben blij een aantal mensen in mijn omgeving te hebben die dat doen!

Lilian | 15 november 2013

Kritiek geven op gedrag mag, zeker als het opbouwend is. Kritiek op de persoon zelf is not done.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

'Vanzelfsprekend' keelt je geluk

Ze wilden er samen een weekje tussenuit. Even de zon opzoeken. Ze werkten allebei, waren druk met werk en gezin, dus af en toe even op adem komen kon geen kwaad. Na een paar avonden zoeken op internet vond zij een fijne bestemming: La Palma. Ze vertelde haar verhaal aan een dierbare vriend, die zichtbaar blij voor haar was. En wie betaalt de reis, vroeg de vriend geïnteresseerd? Wat een vraag, vond zij. Kees natuurlijk!

Nou, dat ‘natuurlijk’ werd door haar vriend niet erg gewaardeerd, wat was er zo natuurlijk aan dat haar man de reis betaalde, terwijl zij toch ook een baan had? De gemoedelijkheid verdween een beetje uit het gesprek. Zij snapte niet waar hij het over had. Haar man betaalde de reis, dat was vanzelfsprekend wat haar betreft...

Jij mag ook wel eens een keer koken! De vrouw klonk nogal bitsig, hij liet zijn krant zakken, een beetje maar, zijn ogen waren net zichtbaar. Hij zei niks, zijn ogen des te meer. Na zo’n twintig jaar huwelijk heb je niet veel woorden nodig om helder te maken wat je vindt van de ander. Zijn blik viel niet in goede aarde. Je vindt het kennelijk de gewoonste zaak van de wereld dat ik elke dag maar weer kook!  Hij knikte, dat vond hij inderdaad.

De vanzelfsprekendheden in ons bestaan. Zo beginnen ze niet. Dat wat nu zo vanzelfsprekend is, was ooit als een welkom cadeau dat je blij in ontvangst nam, je was enthousiast en dankbaar. Maar de vreugde was maar van korte duur. Uiteindelijk werd je cadeau iets wat gewoon bij je hoorde, het was er, vanzelfsprekend. Het viel en valt je niet eens meer op.

Veel relaties lijden aan vanzelfsprekendheden: het verdienen van het geld, de boodschappen doen, het huis opruimen, de kinderen naar de sport brengen, het ontbijt klaarmaken, koken, de gordijnen dichtschuiven, de kliko aan de straat zetten, de telefoon opnemen, de kattenbak verschonen, alles is logisch. De een doet dit, de ander dat. Niemand denkt erbij na, zo gaat het. Niet alleen zijn er veel dingen vanzelfsprekend geworden, de hele relatie is het. Vanzelfsprekend en gewoon. Inclusief hoe je elkaar aankijkt, kust, streelt, attent bent voor elkaar (of juist niet), hoe je het bed deelt, je weet al van tevoren hoe het gaat en je zit er waarschijnlijk nooit naast!

Je kan aardig lang drijven op deze routine, maar je kan er gif op innemen dat de relatie op een gegeven moment vastloopt. Het gebrek aan vuur en enthousiasme, aan verwondering en verrassing,  aan dankbaarheid en waardering... uiteindelijk keelt het elke relatie. En niet alleen een liefdesrelatie, maar ook vriendschappen kunnen eraan kapot gaan.

Je hoort het vaak van mensen die hun relatie op de klippen (hebben) zien lopen. Ze verwijten het de ander maar vaak ook zichzelf: ze hebben alles in hun relatie laten versloffen, alles werd routine, alles werd gewoon. En ieders bijdrage aan de gemeenschap die ze samen hebben opgebouwd werd over en weer als volstrekt vanzelfsprekend beschouwd.

Natuurlijk is het logisch dat een relatie, een huishouden of gezin van ieder een bijdrage vraagt. Maar vaak wordt er niet eens een afspraak over gemaakt, nee, de dingen groeien op een bepaalde manier en de ander vindt het op een gegeven moment vanzelfsprekend dat het zo is. Heeft die ander er ineens een ander idee over, wil hij of zij het anders, dan is Leiden in last. Het doorbreken van de vanzelfsprekendheid zorgt vaak voor veel rumoer in een relatie en kan rekenen op het nodige onbegrip.

Als je zorgvuldig en met respect met je relatie, met elkaar wilt omgaan, is het wijs om samen de vanzelfsprekendheden de deur uit te bonjouren. Weg ermee! Niets in ons leven is vanzelfsprekend, het leven zelf is dat niet eens. Het is juist bijzonder dat de een het leeuwendeel van de financiën binnenbrengt. Het is bijzonder dat de ander bereid is om vaak te koken. Alles wat je doet, alles wat je betekent voor elkaar is bijzonder. Het is bijzonder dat je van elkaar houdt, dat je met elkaar wilt leven en delen.

Als je je geluk wilt oppoetsen hoeft je leven mogelijk niet zoveel anders te worden dan het nu is. Alleen je houding zou je kunnen veranderen. ‘Vanzelfsprekend’ inruilen voor ‘bijzonder’, dat maakt je per definitie gelukkiger. Openstaan voor veranderingen in de vaste patronen in je relatie, dingen eens omdraaien. Elkaar verrassen, je bewust zijn van je routine en daar zo nu en dan samen de bezem doorhalen. Waardering voor en dankbaarheid naar elkaar voelen en uiten, je hebt het zo nodig...

Een grote schoonmaak in je relatie, dat houdt ‘m fris en verrassend.

UIT HET BOEK 'ACHTER ELK GELUKKIG LEVEN STAAT EEN OVERVOLLE KLIKO' 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Judith | 11 oktober 2013

Het lijkt wel of je ons leest! Precies zo ging het bij ons ook inderdaad. En de grote schoonmaak is ook geweest. "Gelukkiger" is het er een stuk beter door geworden. Het duurt wel even, enkele jaren, voor je door hebt dat het niet goed loopt door alle vaste patronen en vanzelfsprekendheden. Eerst wil je loskomen van het patroon van je ouders, je jeugd verwerken en erachter zien te komen wie je nu zelf bent. En dan is het de kunst te delen met een partner, ook met eigen achtergrond, en daarbij een paar kinderen opvoeden. Hoe? Duidelijk is geworden dat blijven communiceren toch wel heel belangrijk is en daar kan men wel wat meer tijd aan besteden.

Ruud | 12 oktober 2013

Heel "herkenbaar" en alles lijkt op den duur zo vanzelfsprekend en zo gewoon, terwijl het toch o zo bijzonder is allemaal! Ik ben door deze column wel aan het denken gezet, en ik denk dat dit absoluut geen kwaad kan, ;-) Dank je wel voor dit!

Simone | 13 oktober 2013

Ja, ik ben ook een gewoontedier! ;-) Vanzelfsprekend ging ik vorige week weer naar Terschelling met vakantie. Het was de 10e keer en deze keer viel het tegen. De bezem door mijn vaste vakantiebestemming haha wat leuk dat ik ook in jouw column weer lees wat voor mij zo herkenbaar is. Dank je wel Jan Jaap! Ik houd heel erg van vernieuwing, en ben daarnaast ook een beetje bang voor verandering. Niet iedere verandering is een verbetering, maar daarna is er ook weer van alles mogelijk, het houdt niet op!! Morgen heb ik een intakegesprek voor een andere woning :-) Geniet van deze regenachtige dag!

Diane | 13 oktober 2013

Elke keer opnieuw worden onderwerpen bespreekbaar gemaakt die over het algemeen op de achtergrond blijven.Dank je wel weer voor deze column. Stof tot nadenken komt altijd op een goed moment.

wim | 16 oktober 2013

Ja relatie..... Helaas heeft mijn vriedin gekozen het uit te maken, bleek dus dat ze er voor de spanning gewoon een aantal andere vriendjes erop na hield......niet goed om daarmee te worden geconfronteerd, samen op vakantie geweest, supergezellig, romantischh en alles wat er bij komt kijken. Dat verwacht je dus niet als je samen komt, allebei gescheiden na bijna 20 jaar huwelijk, 2 jaar lief en leed met elkaar deelt en dan plots vind je een sms met mijn gedachten zijn niet bij hem, ik denk erover om de relatie met hem te beeindigen en zie dan wel wat voor labeltje we daaraan hangen, met het ne..... van mijn vriendje moest ik wel een knop omzetten ......dat verwacht je dus niet van een je vriendin 52 jaar moeder van 2 kids die nog thuis wonen, .......en toch hou ik van haar en kan ze zo bij mij terug komen.......de liefde van mijn leven.......

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Leven onder 'n verlaagd plafond

Ongelooflijk, zes keer naar de top, dat doen weinigen hem na! Met ontzag sprak hij  over een vriend die wel zes keer de Alpes d’Huez had beklommen. Zijn bewondering kende geen grenzen, hij bleef maar uitroepen hoe geweldig hij dat vond, wat een prestatie! Dat zou ik nooit kunnen, voegde hij er aan toe, nee echt niet!

Een andere setting, de vrouw, net dertig, vertelde hoe een vriendin van haar drie maanden geleden had gehoord dat ze kanker had. Een maand geleden was ze geopereerd en ze moest nu regelmatig naar het ziekenhuis voor een bestraling. Het was afwachten, zekerheid had ze nog niet. Zogauw ze een beetje op de been was ging ze echter direct weer aan de slag, ze had een mooie functie bij een groothandel in kinderspeelgoed. Zo snel al, ik moet er toch niet aan denken, als mij dit was overkomen zou ik volledig kapot zijn, aan werken zou ik de eerste tijd sowieso niet moeten denken! Zoals zij, dat zou ik echt niet kunnen...

Je hoort het vaak: iemand vertelt over een heel bijzondere prestatie of vreselijke gebeurtenis waar iemand uit de familie, een vriend of een bekende bij betrokken is. Na de verbazingwekkende details komt er bijna altijd een opmerking terug in de zin van: dat zou ik nooit kunnen! De ander wel, ik niet.

Waar komt dat toch vandaan, die bewondering voor de veerkracht van anderen direct gekoppeld aan de neiging om jezelf extra klein te maken? In vergelijking tot anderen die in onze ogen iets presteren stel je zelf niet veel voor, vind je kennelijk. Wat die andere kan, nee dat kan ik echt niet.

Veel mensen vinden dat ze een plafond hebben waar ze niet doorheen kunnen. Ze accepteren de grenzen aan hun capaciteiten en mogelijkheden. Tot hier en niet verder. Daar zou je je iets bij af mogen vragen. Is dat wel zo? Ligt dat plafond er wel? Doen we onszelf daarmee niet tekort, onderschatten we onszelf niet?

Veel mensen gaan nog een stapje verder. Die timmeren er een verlaagd plafonnetje onder. Dat biedt extra zekerheid: je kunt al gauw aangeven dat je iets beslist niet kunt of zou kunnen. En wie zichzelf inprent dat hij niet erg hoog kan springen, loopt ook niet het risico dat hij kan vallen. Of z’n hoofd stoot. Aan de andere kant, onder een verlaagd plafond is je leven wel heel beperkt, weliswaar loop je weinig risico, maar oeverloos genieten is er dan vaak ook niet bij. Want wil je uit je dak gaan, dan kan een normaal plafond je al aardig in de weg zitten, laat staan een verlaagd plafond...

Je gedachte dat je iets niet zou kunnen, dat je een bepaalde veerkracht mist die anderen wel hebben, is in het algemeen nergens op gebaseerd. De meeste mensen kunnen de Alpes d’Huez meerdere keren achter elkaar bedwingen. Dat is een kwestie van willen, niet bang zijn, van langdurig trainen, van doen! Jij kan het ook.

Bijna iedereen kan met zijn ziekte of een andere ellendige situatie omgaan, bijna iedereen heeft die veerkracht. We kunnen allemaal een flinke portie verdriet, pijn en angst verdragen zonder er aan onderdoor te gaan. Zeker weten. Ongetwijfeld ken je voorbeelden uit je eigen omgeving.

Het punt is: je voelt je waarschijnlijk onzeker over je eigen veerkracht omdat je nog nooit geconfronteerd bent geweest met ellendige situaties of ultieme uitdagingen. De mensen die ongekende prestaties leveren of die met afschuwelijke situaties kunnen omgaan en zich daar doorheen weten te worstelen, ook zij hebben stellig ooit gedacht dat ze dat nooit zouden kunnen. Ook zij hadden misschien een verlaagd plafond in hun leven getimmerd. Maar toen puntje bij paaltje kwam, konden ze ongehinderd tot grote hoogten stijgen...

Omstandigheden die je leven overhoop gooien, die veel van je vergen, maken je niet krachteloos maar bezorgen je juist kracht. Heel zeker. We kunnen meer dan we denken. We zijn tot meer in staat, zijn sterker en hebben meer veerkracht dan we vermoeden. Goed om je daar bewust van te zijn en vandaag nog je verlaagde plafond uit je leven te slopen. Daar word je zoveel vrijer en gelukkiger van...

Vraag: herken je dit uit je eigen leven? Zou je er via een reactie iets over willen vertellen, wie weet inspireer je er andere lezers mee.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 20 juni 2013

Beste Jan Jaap, ik ben het helemaal met je eens. In plaats van te zeggen: dat zou ik nooit kunnen denk ik altijd: als die ander het kan, waarom zou dat mij dan niet lukken? Je hebt altijd meer veerkracht dan je zelf denkt. Je kunt kracht putten uit de mensen om je heen, de natuur en alles wat voor jou waardevol is. Dan sta je soms van jezelf te kijken! Als je bij de pakken neer gaat zitten kom je nergens....

V | 20 juni 2013

Jan Jaap, wat een prachtige beeldspraak! Het verlaagde plafond blijft je makkelijk bij. Mijn hartsvriendin Astrid zit vanaf haar 8ste in een rolstoel en heeft als lijfspreuk; 'reculer pour mieux sauter'. Deze spreuk komt uit de paardensport en betekent 'verzamelen om hoger te kunnen springen' (verzamelen= de teugels inhouden om ze dan plots los te kunnen laten) De krachten in jezelf blijven onbenut, totdat er weer een focus komt, die past bij wat je hartje het meest begeerd. Die focus op één doel veroorzaakt dan een heilig vuurtje, noem het enthousiasme en dan gaat het dak er af! Luister dus naar je eigen hart en hoe hoog anderen in het dagelijkse leven springen maakt voor jezelf niet uit, dan alleen een beetje stimulerende competitie in geduld en volharding. Good luck, Veronique

Johanna | 20 juni 2013

Ik denk dat het deels te maken heeft met of je het glas half vol vindt of half leeg. Daarbij een portie durf en doorzettingsvermogen helpt natuurlijk. Angst is hier de grote boosdoener. Je hebt gelijk Jan Jaap als je niet waagt, loop je veel minder of geen risico. Maar winnen doe je ook niet. Ruim 12 jaar geleden heb ik mijn baan eraan gegeven om mijn hart te volgen en ben mijn eigen bedrijf begonnen. 8 jaar geleden ben ik verhuisd vanuit het westen naar het oosten des lands. Ik heb veel tegenslag gehad en ook al heb ik mijn bedrijf inmiddels moeten stoppen vanwege mijn gezondheid, ik had het nooit willen missen! Het gevoel van vrijheid, van verwachting, de dingen aan te pakken en niet hoeven te wachten op anderen...... het leven in de natuur, heerlijk! Dan denk ik aan wat mijn vader vroeger zei toen ik nog een klein meisje was: "als je het echt wil, dan kún je het!"

marion | 20 juni 2013

wat je zegt klopt helemaal! je weet dat er een tijd komt dat je je ouders of andere dierbaren zal verliezen. ik vroeg mij wel eens af hoe ik daar mee om zou gaan. mensen die tijdens de begrafenis voor honderden mensen kunnen spreken zonder te huilen, ik betwijfelde of ik dat kon. mijn moeder is een paar weken geleden overreden door een vrachtwagen, ineens was zij er niet meer. ik heb aan honderden mensen kunnen vertellen wat ik nog zo graag tegen mijn moeder had willen zeggen, wat een kracht was daar! omdat ik het heel graag wilde en vertrouwen had. en wanneer je open staat voor wat het leven jou biedt, prettig maar vooral ook onprettig, bestaat er geen plafond, maar leef je in de open lucht, dat is vrijheid.

Linda | 20 juni 2013

Zo mooi ... ik liet net de hond uit en zag graffiti op een muurtje. Er stond: Take the risk. Zo waar! Blijf niet in je hoofd hangen, maar ga ervaren en doen. Lééf (je bent er nu toch)!

Linda | 20 juni 2013

En nog een andere uitspraak waar ik veel steun aan heb is: 'Now panic and freak out'. Het duurde 'even' ... en toen kreeg ik helder dat ik kan kiezen: 'panieken en me rot voelen, uit mijn dak gaan' of loslaten en doorgaan met de dingen die ik belangrijk vind. Mijn angst zal de dingen die (moeten) gebeuren niet beïnvloeden. Dit feit helpt me erg als ik de neiging heb paniekvoetbal te gaan spelen. Zomerse groet aan iedereen die dit leest!

Monique | 20 juni 2013

Op een bepaald moment vond ik dat het tijd was om te veranderen en onder andere meer risico's te nemen. En om mezelf daartoe een zet te geven en het te symboliseren, heb ik toen een skydive gedaan. Toen ik weer op de grond stond, tot de nok vol met adrenaline, dacht ik, als ik dit kan, kan ik álles. Mijn familie reageerde met: 'maar dat durf jij toch helemaal niet'. Dat had ik zelf ook altijd gedacht, maar niets bleek minder waar. Die vakantie was echt een keerpunt in mijn leven.

Dorothy | 21 juni 2013

Misschien een teken van een groot empathisch vermogen? Net zoals, de ellende van een ander veel erger lijkt dan die van jou zelf....

Adelheid | 21 juni 2013

Grenzen zitten in het hoofd van de mens. Men wordt al als kind met grenzen grootgebracht. Om daar overheen te stappen is lef nodig. Lef om naar zichzelf te kijken, lef om te doen en lef om zichzelf te zijn. Naar mijn mening gaat lef gepaard met respect. Ik ben ooit spontaan naar Nederland gekomen, alleen. Mensen zeggen dat zij dat niet zouden kunnen... zo alleen. Als ik dan vertel dat ik in de toekomst naar Frankrijk ga verhuizen zijn deze mensen nog verbaasder. Ze vragen me dan of ik niet bang ben om weer opnieuw zo'n grote stap te zetten. Mijn antwoord is: omdat ik ook het nieuwe weer zal respecteren voel ik dat totaal niet als een probleem...

Marijke | 28 juni 2013

Mijn vader is afgelopen maandag overleden en vandaag begraven. De afgelopen weken hebben we dag en nacht bij zijn bed gewaakt. Het was vreselijk. Ik kan mijn mail door en kom deze tegen van even geleden. Hier kan ik me even aan optrekken. Heel fijn. Ik voel dat ik er door kom en dit me ook gaat lukken. Heb vele bergen beklommen in mijn leven en altijd is het me gelukt. Ik ben trots op mijn pa en mezelf. Kus voor allen

Addy | 18 augustus 2013

Goh, da's ook gek... Nu ik dit lees realiseer ik me dat ik niet zo heel bang ben dat ik ellendige situaties en ongeluk niet aankan, daar voel ik voldoende kracht voor. Maar wel angst om volledig te gaan staan voor wat ik kan, denk vind en in het volle licht te gaan daarmee. Interessant...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Eikel, klootzak!

De krachttermen kwamen er snijdend uit. Eikel! Klootzak! Hoerenjong! Val kapot! Kankerlijer! Nitwit! De ergste woorden slik ik nu even in. De jonge kerel tegenover me liet zich een moment gaan. Hij vertelde me opgewonden hoe hij af en toe explodeerde als zijn vader of moeder hem op de een of andere manier in de hoek dreven. En wat hij ze dan naar hun hoofd slingerde.

Dergelijke situaties vlogen hem telkens naar de keel, daarom vermeed hij zoveel mogelijk de confrontaties, maar dat lukte natuurlijk niet altijd, ook al woonde hij nu op zichzelf.

Het was een patroon, zijn hele leven lang al. Hij voelde zich volstrekt niet serieus genomen door zijn ouders. De aanvaringen gingen vaak nergens over, hij kon er met zijn verstand niet bij. Die onvoorspelbaarheid had hem bang gemaakt. Hij durfde bijna niets meer aan zijn ouders te vertellen, hij was bang om zijn mening te geven. Hij was nu al tegen de dertig en het ging steeds meer aan hem vreten.

Lastig als je je temperament van je vader hebt geërfd, vond hij. Ook zijn vader kon namelijk aardig over zijn toeren raken als de dingen niet gingen zoals hij wilde. Van hem moest iedereen het maar gewoon vinden, maar als ík uit mijn slof schiet is het huis te klein!

Achteraf heb ik telkens spijt van de dingen die ik gezegd heb, dat had ik beter niet kunnen doen. Ook dat was hem al van kindsbeen aan duidelijk gemaakt. Kwaad worden is één, maar zomaar alles eruit flappen, zijn ouders voor rotte vis uitmaken en erger, nee, dat was niet toegestaan. De spijt kwam niet uit hemzelf, dat hadden zijn ouders hem in de loop van de tijd aangesmoesd.

Op de vraag of hij het werkelijk niet meende wat hij in zijn woede had geroepen keek hij verbaasd op. Natuurlijk meende hij het! Op dat moment in ieder geval wel.

Wat gebeurt hier eigenlijk? Zijn ouders ergerden zich aan het minste en geringste, de rode draad was dat zij bijna alles wat hij vond, alles wat hij zei, alles wat hij deed negatief becommentarieerden. Nooit was het goed, nee, nooit was híj goed, zo ervoer hij het. Binnen de kortste keren liep het gesprek uit de hand en werd hij geestelijk in een hoek getrapt.

Niet onlogisch dat iemand dan terugtrapt met alle kracht die in ‘m zit. En dat er alles uit de kast wordt gehaald om de ander hard te treffen. Minstens even hard als ze hem getroffen hadden. Als kind en soms als volwassene is dat de enige manier om je te verweren.

Dit soort woede is onredelijk in die zin dat het niets met je verstand te maken heeft. Eigenlijk is het heel raar dat degenen tot wie de scheldpartij gericht is - en vaak ook de omstanders - vinden dat je bepaalde dingen niet kunt zeggen, dat je daar veel te ver mee gaat. Ze vragen of je redelijk wilt blijven als je in een onredelijke staat van woede bent. Huh? Raar dat in dit soort situaties vooral de verwensingen tot issue worden verheven.

Je zou toch denken dat een dergelijke uitbarsting juist tot nadenken zou moeten stemmen. Wat gebeurt er eigenlijk? Waarom wordt iemand zo kwaad? Wat doe je of zeg je eigenlijk waardoor de ander zo uit zijn of haar evenwicht wordt geslagen?

Dat zou het achteraf het onderwerp moeten zijn, daar  zou je samen over kunnen praten als de redelijkheid en rust is weergekeerd. Veel mensen doen dat niet of hebben geen oren naar de mening van iemand die zo in woede uit kan barsten. Ze voelen zich slechts beledigd. Terwijl praten, nadenken, echt luisteren, juist dan, de angel mogelijk voorgoed uit dit soort situaties kan halen.

Het vergt moed en veel liefde om op deze manier om te gaan met de woede van een ander.  Maar het levert wel heel veel op...

Kom jij wel eens in dit soort situaties? Dat jij explodeert? Of een ander tegen jou? Ik zou het fijn zijn om te weten hoe je dan doet, wat je voelt en hoe je uiteindelijk met deze situatie omgaat. En of je in staat bent door te dringen tot de diepere laag van de woede.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 8 mei 2013

Wat grappig, net een dame aan de lijn gehad die precies zo in elkaar zit.... en direct daarna komt jouw mail binnen. Schoppen tegen alles en iedereen omdat je in je jeugd nooit de ruimte hebt gekregen. Bijzonder om te lezen. Het relativeert wel....

Karina | 8 mei 2013

De herkenbaarheid is weer groot. Ik ben met cognitieve therapie bezig om grip te krijgen op mijn emoties, en eindelijk vallen er vele kwartjes! Voor mij is opnieuw duidelijk geworden dat emoties en je manier van denken onlosmakelijk bij elkaar horen. Als ik nu overstuur ben, neem ik een time-out om erachter te komen wat ik denk en of dit klopt met de situatie van nu. Meestal lukt het dan om de emoties weer los te laten ...

Ingrid ter Laan | 8 mei 2013

Dit is heel herkenbaar. Wij hebben veel problemen gehad met onze oudste zoon, nu 23 jaar, . Hij kon het bloed onder onze nagels vandaan halen en op een gegeven moment weerden we dan zo boos dat we tegen elkaar stonden te schreeuwen. Onze jongste zoon ging gauw naar boven. Ik werd uitgescholden voor kutwijf door mijn zoon en begon te huilen, slachtoffer gedrag. En mijn man werd boos op onze zoon en dat ging soms zover dat het op een handgemeen uitliep. Wij zijn met het gezin in therapie gegaan bij een psycholoog en onze zoon doet nu bij amethist in amersfoort de cursus persoonlijk leiderschap en ik ga die ook doen. Onze zoon woont nu in een andere stad en studeert accountancy en het gaat nu een heel stuk beter tussen ons, 180 graden beter. Ik hou zielsveel van hem en dat heb ik altijd gezegd ook tijdens de ruzies. Ik zei ik hou zielsveel van je, alleen niet van het gedrag wat je nu vertoont , daar heb ik moeite mee. Ook zeg ik dat altijd tegen onze jongste zoon. Het is het gedrag waar ik tegenaan loop en niet tegen de persoon zelf. Ik hoop dat ik dat goed heb gedaan en dat ik ze niet beschadig heb. Ik meen het , ik hou zielsveel van onze zoons. Ik zeg het regelmatig en we praten op volwassen nivo met elkaar, zonder verhitte discussies. Dat is erg fijn. We praten ook over alles met elkaar.

Dien | 8 mei 2013

Ik kom net thuis en lees je column...heel bijzonder!Wij ,onze zoon is in een omgedraaide situatie beland.Hij is een jongen die te goed van vertrouwen is...al eerder een teleurstellende situatie meegemaakt.Hij zit er nu weer midden in...een vriend en vriendin heeft hij geholpen..ze hebben hem zo diep geraakt,dat ik me kan voorstellen dat hij vandaag of morgen ontploft!Wij hebben gelukkig nooit problemen gehad met hem.maar kan me zo goed voorstellen dat eens de maat vol is...hoe ga je hier mee om als ouders langs de zijlijn?Je kan je er niet mee bemoeien...idd luisteren en er zijn.Misschien hebben deze mensen wel een nare ervaring.,enof opvoeding...maar zo behandel je vrienden niet.Ik hoop dat onze zoon kan blijven luisteren en afwachten! Ik vind het erg moeilijk om iemand die zo goed en fijn met mensen omgaat ,zo teleurgesteld te zien.Ik heb het even van me af geschreven...was weer blij met je column.fijne dag...hartelijke groet!

Marianne | 9 mei 2013

Net alsof ik mijn eigen verhaal hier lees. Heb al zoveel goede oplossingen aangedragen gekregen zoals: Weggaan Time out nemen Tot 10 tellen Mijn motto in het leven opdreunen als een mantra "wat wil je gelukkig zijn of gelijk hebben". Maar....... niets helpt zeker als er conflicten zijn in familieverband. Te veel gekwetst, niet serieus genomen, me niet "gezien"voelen. Blijkbaar heeft dit zoveel schade opgeleverd dat ik hier nooit meer vanaf lijkt te komen. Als je een goede tip weet dan hou ik me aanbevolen. Hartelijke groet,

Vivienne | 12 juni 2013

Wat een mooi stuk. Ik herken me in de jongen die in woede uitbarst en daarna geen recht van spreken meer heeft. Omdat hij 'te erge' dingen heeft gezegd, te heftig reageert. Hij wordt aangewezen als 'dader' en de ander is 'slachtoffer zonder schuld'. Ik herken de frustratie achteraf, omdat je nooit gehoord wordt. Niemand aan je vraagt wat nu maakte dat je je zo voelde. De woede lost niets op. Het is denk ik een kwestie van verwachtingen loslaten en je grenzen aangeven. Al voor er ontploffingsgevaar dreigt. Verwachtingen loslaten naar je ouders is moeilijk. Het blijft altijd knagen. 'Ik ben toch het kind?' Denk ik vaak. Maar de woedebuien blijven alleen maar uit als ik mezelf als moeder van mijn ouders zie. Soms doet dat pijn. Zeker toen ik jonger was en niet toe aan 'ouderschap'. Nu ik zelf ook moeder ben van twee dochters is het makkelijker. Behalve het loslaten van een verlangen naar onvoorwaardelijke liefde en begrip van je ouders is het ook zuur te beseffen dat zij de enigen op aarde zijn van wie je dat had mogen verwachten. Laten we in elk geval lief zijn voor onszelf en voor elkaar. Dat helpt allicht!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hoe gelukkig zijn we eigenlijk?

Als je de nationale en internationale onderzoeken moet geloven zijn Nederlanders een gelukkig volkje. We scoren skyhigh als het over geluk gaat. Tussen de tachtig en negentig procent! Als ik om me heen kijk en luister zet ik daar zo mijn vraagtekens bij. Vooral ook de manier waarop dit soort onderzoeken vaak plaatsvindt.

In veel gevallen wordt ‘gelukkig zijn’ en ‘je prettig voelen’ aardig door elkaar gehaald. Terwijl dat toch heel verschillende dingen zijn. Of wordt geluk gekoppeld aan de omstandigheden, terwijl die in feite nauwelijks of geen invloed hebben op ons geluk.

In augustus 2012 ben ik op deze website een onderzoek gestart naar de geluksbeleving van de bezoekers van deze site. Daarbij heb ik uitdrukkelijk een onderscheid gemaakt tussen geluk en onze incidentele fluctuerende gevoelens. Dat heb ik als volgt omschreven.

Nederland heeft een zeeklimaat en dat is een constante. Binnen ons klimaat gebeurt er van alles. Het kan regenen, de zon kan schijnen, het kan koud zijn of warm, het kan waaien, vriezen, sneeuwen, hagelen, stortregenen, stormen, alles kan. Geluk (maar ook ongeluk) is als het klimaat. Het is een min of meer langetermijnstatus met weinig of geen wisselingen. Onze gevoelens en emoties over de dingen waar we tegenaan lopen, de dingen die we denken, die tegen ons gezegd worden, situaties waar we in verzeild raken, omstandigheden die zich aan ons opdringen, tja, die schommelen nogal. Zoals het weer dat doet. Leuk/niet leuk, prettig/niet prettig, blij/bedroefd, kwaad/mild, begripvol/vol onbegrip.

Met andere woorden. Als je gelukkig bent kun je je nog wel rot voelen, of  verdriet hebben, of er de pest in hebben. En als je niet gelukkig bent kun je nog wel eens lachen, een heerlijke avond beleven of genieten van een goed boek.

Wat ik voor het geluksonderzoek ook heb gedaan is een definitie geven van geluk. Als je ’t mensen vraagt wat het is, komen ze vaak niet verder dan ‘als je je maar gezond voelt’ of, ‘ja gewoon, als je je prettig voelt’. Maar het is veel meer dan dat, het ligt dieper. De definitie van geluk die mede als handvat diende voor het onderzoek luidt: ‘Geluk is het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze om te zetten’.  Dat zegt dus niets over je omstandigheden maar wel hoe je ermee omgaat, hoe je in je leven staat. Het geeft aan dat je verantwoordelijkheid draagt voor de kwaliteit van je eigen bestaan. En dat je accepteert dat jij de spil bent van je eigen leven.

De vraag aan de lezer was om beide uiteenzettingen goed in zich op te nemen. Als je je erbij thuis voelde kon je antwoord geven op een van de twee stellingen: 1. Ja, ik ben gelukkig. 2. Nee, ik ben niet gelukkig. De uitslag geeft een goede indicatie hoe de vlag erbij hangt als het om ons geluk gaat.

Deze website wordt maandelijks zo’n 1500 tot 2000 keer bezocht. Ik ga ervan uit dat de bezoekers van goedinjevel.nl mensen zijn die bewust met hun leven omgaan, die geïnteresseerd zijn in  een gelukkig leven. 176 mensen hebben aan dit onderzoek meegedaan. 115 zeiden gelukkig te zijn. 61 waren het niet. Wat frappant was dat sommige mensen door dit onderzoek anders naar hun geluksbeleving zijn gaan kijken, weet ik uit gesprekken.

Samengevat komt het erop neer dat meer dat zo’n 65% van de mensen wel en 35% niet gelukkig is. Ruim eenderde worstelt dus in meer of mindere mate met zijn of haar eigen leven. Dat beeld is dus veel minder rooskleurig dan de grote onderzoeken ons voorspiegelen.

Troost daarbij is wel dat er uiteindelijk voor iedereen een gelukkig leven is weggelegd. In de column ‘Geluk kun je maken’ kunt je daar meer over lezen...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

henny van gemert teulings | 26 april 2013

Als je de uitslag leest van 35% is niet gelukkig dan vind ik het nogal wel meevallen, aangezien je overal veel ellende om je heen hoort. Ook op TV met de nieuwsberichten,debat programma's etc. Kon iedereen maar leven met de omstandigheden waarin wij en jezelf leven. Als je dat kunt aanvaarden dan ben je een gelukkig mens, althans is dat mijn inziens. groetjes Henny

Ingrid ter Laan- Coenraad | 26 april 2013

Gelukkig? Tja, wat is geluk, dat is voor mij een subjectief begrip. Ik ben heel gelukkig als ik mijn twee zoons en mijn man en aan tafel heb. Als ik zie dat het goed gaat met onze kinderen, als de jongens, mijn. Kinderen, 20 en 23 vrienden meenemen en allen blijven eten en dat we met z'n allen een gezellige avond hebben met lekker eten en drinken en heel veel lol. Met mijn man een weekend weg., dat is zalig en word ik weer verliefd. !ls mij operatie aan mijn schouder, as maandag, een nieuwe schouderprothese, lukt dan ben ik heel gelukkig, het wordt de vijfde operatie aan mijn schouder. Met andere woorden, ik ben gelukkig met mijn. Leven. Een baan als assistent activiteiten begeleider voor 8 uur per week, een lieve man, twee schatten van kinderen, een lieve kat, een prachtig huis, redelijk gezond, reuma, artrose, migraine, maar geen levensbedreigende ziekte. Dus.... Wat is geluk

Monique | 27 april 2013

Ik ben een van die 35%. Verstandelijk weet ik dat ik alles heb wat een mens gelukkig kan maken. Inmiddels weet ik ook precies waar de knoppen zitten en hoe je er aan kunt draaien. En daarmee kun je voorkomen, dat er onnodig zaken op je pad komen die je ongelukkig maken. Maar dat betekent nog steeds niet dat je dan gelukkig bent. Want geluk ervaren doe je met je gevoel. Hoor ik tot die groep mensen die genetisch pech heeft, of is er toch nog ergens een knop verborgen? Ik weiger vooralsnog te accepteren, dat ik tot de pechgevallen behoor en blijf naar die laatste knop zoeken. Maar de vraag blijft: Hoe maakbaar is geluk?

Mirella | 27 april 2013

Reactie voor Monique, 'Geluk is heel maakbaar' (dit is een mooie positieve gedachte) en gebeurt mijns inziens in je 'hersenpan', door je manier van denken. Er zijn (meestal elke dag) momenten waarop ik mij even gelukkig voel. Door die momenten heel bewust te beleven, ontstaat er in mij een geluksgevoel. Hoe vaker ik dit doe, hoe meer momenten er zijn. En als ik dit een periode minder ervaar, schrijf ik aan het einde van de dag in ieder geval één geluksmomentje op in een klein notitieboekje. Dit helpt en is ook heel leuk om te doen! En heerlijk om na een tijdje nog eens te lezen.

Claudia | 29 april 2013

Ja, ik ben gelukkig! (count your blessings)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑