goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Gelukzoekers

Het komt vandaag de dag vaak op ons bordje terecht. Het woord ‘gelukzoekers’. Er komen vanuit het Midden-Oosten en Afrika nogal wat vluchtelingen op ons af. Mensen die huis en haard verlaten voor betere leefomstandigheden. Verjaagd door oorlog, armoede en uitzichtloosheid. Dat mensen een oorlog ontvluchten begrijpen we wel, hoewel over de oplossing van dit probleem verschillend wordt gedacht. Maar dat mensen alleen maar hun land ontvluchten omdat ze hopen dat ze hier een beter leven kunnen opbouwen vinden we weer een ander verhaal. Gelukzoekers...

Ik heb wat moeite met het gebruik van dat woord in deze omstandigheden en vooral met het negatieve gevoel dat eromheen hangt. Gelukzoekers. Mensen die hun geluk zoeken en die daarvoor bereid zijn om nogal wat ontberingen te doorstaan, bereid zijn om grote risico’s te lopen.

Ik ken geen mensen die niet hun geluk zoeken. Het zoeken van geluk is universeel, iedereen doet het, iedereen wil gelukkig zijn. Als het zoeken van geluk verfoeilijk is, dat zijn we allemaal verfoeilijk, niemand uitgezonderd. 

Naar mijn mening zijn de mensen die nu op drift raken en in ons werelddeel aankloppen overigens helemaal geen gelukzoekers maar mensen die zoeken naar betere leefomstandigheden, een uitzicht op een minder onrustig en onzeker bestaan, een betere toekomt voor henzelf en hun kinderen. Kennelijk bieden hun eigen landen hen niet die mogelijkheid, dus vragen ze aan ons of wij iets voor hen kunnen doen.

Het streven naar betere omstandigheden, een dak boven je hoofd, werk om je leven te kunnen bekostigen, een toekomst voor je kinderen, dat is wat anders dan het zoeken naar geluk. Het is wetenschappelijk aangetoond dat onze omstandigheden slechts voor 10% bijdragen aan ons geluk, dat is dus bijna te verwaarlozen. Een groot deel van ons geluk wordt bepaald door de manier waarop we omgaan met onszelf en anderen. De dingen die we denken, die we zeggen en die we doen. En dat bepalen we zelf, daar kunnen we ons geluk letterlijk zelf maken.

Een menswaardig bestaan is iets heel anders. Dat is geen geluk maar een basisrecht voor ieder mens en ja, het is ook een platform waarop geluk gemakkelijker kan gedijen.

Wat deze mensen in ieder geval doen is het heft in eigen hand nemen. Ze accepteren hun beroerde omstandigheden niet langer en komen in actie. Ze getroosten zich veel pijn en moeite om iets te bereiken, alles wat ze tot nu toe hebben opgebouwd laten ze los, ze kappen hun eigen wortels af in de hoop elders opnieuw wortel te kunnen schieten. In vruchtbaarder grond.  Er is blijkbaar geen andere keus, ze doen het. Dat verdient veel respect van ons.

De mens heeft altijd al over der wereld gezworven. Miljoenen Europeanen hebben zich in de laatste millennia elders in de wereld gevestigd. De mensen bij wie ze aanklopten werd toen niets gevraagd. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat ze dat deden en daar een bestaan opbouwden. En nu kloppen mensen van elders bij ons in Europa aan, de omgekeerde wereld...

Onze onrust is begrijpelijk, veel heilige huisjes worden omgeduwd, de wereld verandert en dus zullen ook wij moeten veranderen, of we dat nu willen of niet.

Midden in deze wervelwind is het moeilijk om te zien waar we uiteindelijk uitkomen.

Een betere wereld? Een wereld waarin de mensen die om welke reden dan ook nu huis en haard ontvluchten, een menswaardiger bestaan leiden? Ik hoop het zo...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Corry | 2 september 2015

Ben het helemaal met je pleidooi eens vooral omdat je het van verschillende kanten benaderd! En toch.... Wij maken van heel dichtbij mee dat er hier in het dorp sinds januari zo'n dertig Christelijke Irakezen vluchtelingen wonen... Vanwege hun geloof en het regime gevlucht. Een van de meisjes, 12 jaar oud, heeft voor haar ogen haar vader zien onthoofden... Vreselijk, het idee! De pijn in haar ogen is Onbeschrijfelijk. De dorpsbewoners doen er veel aan om ze te helpen integreren, maar als je weet dat de volwassenen geen werk mogen zoeken, de hele dag lopen te lanterfanteren en met hun ziel onder hun arm lopen, zich totaal ontheemd voelen, een aalmoes krijgen waarvan ze niet kunnen leven, dan is ook dat uitzichtloos. Het enige waar ze als ouder op hopen, is dat hun kinderen een toekomst krijgen! Dat is hun enige hoop. En misschien ook wel een belangrijke reden om deze kant op te komen; lees Zuid-Frankrijk. Maar het is zeker geen gelukzoeken, want hoe gastvrij het dorp ook is, hoe geweldig ze hun best ook doen om te integreren, ze missen hun vaderland, hun thuis, hun roots waar een normaal leven onmogelijk is geworden. We mogen er niet over oordelen, we weten maar half wat deze mensen, waar het nu iedere dag over gaat, hebben moeten doorstaan.... Het is een vreselijk moeilijk thema maar wat je zegt JJ, lees er de geschiedenisboeken op na want het het verschuiven of verplaatsen van hele volkeren is niet iets van deze tijd. Het is van alle tijden. Waarom kunnen we niet wat toleranter zijn en het geluk dat wij hebben, delen of op z'n minst gunnen aan mensen die in hun leven meer ellende dan geluk hebben gekend! Waarom is iedereen zo bang voor z'n eigen hachje? Omdat we nog nooit echte ellende, zoals oorlog, vernedering, misbruik of gebrek aan vrijheid hebben meegemaakt.... We weten maar half hoeveel geluk wij hebben!

Corry | 2 september 2015

Enne het moet natuurlijk ' benadert' zijn! ????

Robert | 3 september 2015

't is inderdaad nogal relatief allemaal. Misschien is geluk zoeken ook wel een soort luxe-aangelegenheid? Ik weet het niet hoor, maar als ik nu het nieuws zie - en vandaag van die foto van dat aangespoelde kind, verdorie - dan bekruipt me het gevoel steeds meer dat het harde survival is. Puur overleven uit wanhoop. Op de vlucht voor het kwaad. 'Gelukszoekers' - de negatieve lading - hoort als gedachte vooral bij de mensen die het al goed hebben. Zou het niet? In Den Bosch zit een Afghaans restaurant. De eigenaresse heb ik leren kennen. Zij is gevlucht uit haar land, te voet met haar dochtertje via Moskou naar Nederland. Nu heeft ze zich terug geknokt en een aantal goed lopende zaken neergezet. Ze is een inspiratiebron voor velen. En dan te bedenken dat de vluchtelingen waar Corry het over heeft, eigenlijk niks mogen ondernemen. Terwijl ze lef en moed hebben, eigenschappen waar we wat aan hebben in deze tijd. Maar goed, makkelijk praten vanaf m'n luie stoel. Ik ken een kerel die een marathon in de woestijn gaat lopen om geld bij elkaar te zweten om onderdrukte mensen te steunen. Mijn God, dacht ik, waar begin je aan. Daarna dacht ik: nee, hij doet in ieder geval iets. Ik heb besloten hem weer te helpen (op mijn manier). Als velen elkaar een beetje helpen, dan kan het leed verminderen en creëren we ruimte voor het geluk. Dat in de basis iedereen verdient.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Loslaten, niet doen!

Loslaten is een heilig woord geworden. Als je kunt loslaten dien je je eigen geluk, je krijgt meer rust en vrede in je donder. Dat is wat je vaak hoort. Je moet het loslaten! En vervolgens zie je mensen hun uiterste best doen om de dingen die ze zo dwars zitten uit hun hoofd en hun lijf te bannen, weg ermee. Maar vaak werkt het niet. Loslaten, dat kan ik niet, wat ik ook probeer!

Een man die thuiskomt en zijn vrouw met boosheid en frustratie in zijn stem vertelt dat de baas hem voor rotte vis heeft uitgemaakt. Hij was er helemaal sprakeloos van, wist niet wat hij moest zeggen. Het was zo onterecht, vond hij. Je moet het loslaten, laat gaan, adviseerde ze hem welgemeend. Ja, dat begreep hij ook wel, anders had hij geen leven meer. Drie dagen later had hij het er nog steeds over, het loslaten lukte ‘m niet erg.

Twee mannen die elkaar ontmoeten, de ene onlangs gescheiden, de ander van hetzelfde laken een pak maar dan 19 jaar geleden. Hoe gaat het met je, vroeg de eerste man? Jij bent toch onlangs gescheiden, vroeg man twee? Man een beaamde dat. Nou, dan weet je toch hoe ik me voel? Om vervolgens narrig af te geven op de vrouw, die hem 19 jaar geleden aan de dijk had gezet. Ne-gen-tien jaar!  Loslaten, echt niet...

Het is waar dat loslaten soms wonderen kan verrichten, echt loslaten, vrede hebben met de gebeurtenissen. Vroeger is vroeger,  dat bestaat niet meer. Alleen het heden telt als het gaat om je leven van alledag. Hier en nu, daar gebeurt het. Maar loslaten lukt in veel gevallen alleen maar als het probleem eerst goed is vastgepakt.

Vastpakken! Dat is vaak een betere manier om dingen kwijt te raken die je dwars zitten. Stevig vastpakken, actie! Als de baas je onheus bejegent, dan moet je erop af, niks loslaten. Een onderhoud met de baas regelen en hem vragen wat je in zijn ogen verkeerd hebt gedaan. Luisteren vooral en proberen te begrijpen waarom hij zo heeft uitgepakt. Zo’n gesprek kan twee kanten op. Het probleem wordt helder, jij begrijpt het en je baas begrijpt het, de vrede wordt gesloten. Tijd om het los te laten. Scenario twee: de baas blijft kwaad, weet eigenlijk geen enkel fatsoenlijk argument aan te dragen waarom hij zo uit zijn slof schoot. Het gesprek eindigt meer dan teleurstellend. Niet loslaten dus, maar nadenken wat je wilt. Blijven of een andere job zoeken. Pas nadat je dat besluit hebt genomen is de tijd aangebroken om het los te laten.

En dan die man die al negentien jaar kwaadheid met zich meetorste. Hij weet wat er gebeurd is tijdens zijn huwelijk, daar was hij zelf bij. Maar vanaf het moment dat zij vertrok, was het oorlog. Er werd geen woord meer gewisseld, ieder creëerde zijn/haar eigen werkelijkheid. Hij wilde het misschien wel loslaten, maar het probleem liet hém niet los. Hij heeft verzuimd het vast te pakken, het gesprek aan te gaan, helder te krijgen wat er gebeurd is. Vastpakken betekent: alles op alles zetten om het probleem te tackelen, er dwars doorheen te gaan, het uit de wereld te helpen. Als hij dat had gedaan had hij het los kunnen laten.

Niet vastpakken betekent in veel gevallen dat je het nooit los kunt laten. Het probleem laat namelijk jou niet los, het blijft je achtervolgen, mogelijk tot aan het einde van je dagen.

Vastpakken wil nog niet zeggen dat je het probleem ook oplost. Maar dat is niet de echte kwestie. Het feit dat je je hebt ingespannen om klaarheid te krijgen, om het probleem echt onder ogen te zien en je actief bezig te houden met het oplossen ervan, daar gaat het om. Ook als de uitkomst niet positief is, is het tijd om het weg te laten ebben. Je hebt je best gedaan, zo is het goed. Tijd om in vrede te leven met je verleden.

Ja, er zijn problemen die niet vast te pakken zijn. Een vakantie die compleet verregent.  Een familielid of goede vriend die ernstig ziek is. Een windhoos die het dak van je huis de vernieling in helpt. Iemand die door het rode licht rijdt en je portier aan barrels beukt. De kennelijk onvermijdbare dingen. Ze gebeuren, je kunt er vaak niks aan doen. Niet vastpakken, is het devies, want er valt niks op te lossen. Het is zoals het is. Je rot voelen, het oneerlijk vinden, kwaad zijn, allemaal terecht. Maar daarna: loslaten, het weg laten glijden. Vrede en rust in je hart terugbrengen. Dat is nu eenmaal nodig voor een gelukkig leven...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nelly Buquet | 22 juni 2015

Zelfreflectie, wat is jouw aandeel in het probleem, wil ook nog wel eens helpen.

johanna | 22 juni 2015

in vervolg op bovenstaande van Nelly Buquet: PROBLEM SOLVING: ARE YOU PART OF THE PROBLEM OR PART OF THE SOLUTION? :)

Elvike | 22 juni 2015

Mooi....tja loslaten... Loslaten om het vervolgens anders vast te pakken, dat wil bij mij nog wel eens helpen...dat zinnetje ;-). Dat creëert even de lucht om er anders naar te kijken en behoudt de actie die je nog mag ondernemen. Ik sluit me aan bij he 'betoog'. Pas als je het vastpakt en datgeen omarmt, kun je de andere kant bereiken en het omdraaien. Dank voor je mooie column. Ik laat hem nu weer los ;-))

Cas Eijsbouts | 23 juni 2015

Elliot, een Engelse schrijver - midden vorige eeuw rond 1960 - zei toen al: waar is ons leven, dat we hebben verloren in beleven ? Waar is de wijsheid, die we hebben verloren in wetenschap ? Waar is de wetenschap, die we hebben verloren in informatie ? Kortom, wees bescheiden en tevreden met wat je meemaakt !! Velen weten niet wat ze niet weten !!

henri surquin | 24 juni 2015

In de natuur is eb niet jaloers op vloed, is de nacht niet beter dan de dag, is de schil van evenveel waarde als de pit en is los net zo belangrijk als vast. We danken ons leven op aarde aan het dag en nacht ritme. Als mens zijn we uitgerust met een stel hersenen. Dat is fijn en ook vaak niet, als we slaaf worden van onze gedachten. Wat ik herken in het stuk van Jan Jaap is de worsteling tussen het één en het ander, tussen 'eb en vloed', terwijl de natuur over mijn schouder meeleest en mij liefdevol toelacht 'alles mag, niks moet.....

henny | 24 juni 2015

ben met het bovenstaande helemaal mee eens. jij noemt het vastpakken, ik zeg aanpakken die problemen, maar begin eerst bij je zelf. Zolang dat niet is gelukt lukt het ook niet bij die ander. groetjes henny

Danielle | 8 juli 2015

Je kunt er alleen zelf iets aan doen, dus aanpakken of loslaten, jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid. Misschien kort door de bocht, maar een ander verander je niet, wel hoe je er zelf mee omgaat! Weer mooi geschreven, dank X

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Wie ben jij?

Een van de belangrijkste vragen in je leven is toch wel: wie ben ik? Niet dat je er ooit een afdoend antwoord op zult vinden, maar het is goed dat je je ermee bezighoudt. Al was het alleen maar om uit te vinden wat je werkelijk wilt, wat bij je hoort, hoe je je leven wilt leiden. En om te ontdekken wie en wat jou ervan afhoudt om jezelf te zijn en je eigen weg te gaan. In regenstelling tot wat je vaak denkt, blijk je juist zelf de boosdoener te zijn. Het vergt moed om dat te durven inzien en om stappen te zetten om jezelf vrij te maken en te hervinden.

Een misschien wel even belangrijke vraag is: Wie ben jij? Wie ben jij, man, vrouw, broer, vader, moeder, zus, vriend, vriendin, kind, collega? Wie zijn jullie, mensen in mijn leven? Hoe goed ken je de mensen eigenlijk met wie je omgaat? Wat weet je van de ander en wat weet de ander van jou? Je bloedeigen broer of zus? Je partner? Je collega’s? Je vrienden? Hoe meer je van de mensen in je leven weet (en omgekeerd uiteraard) hoe hechter de band. Andersom is dus ook waar: hoe minder je van elkaar weet, hoe groter de afstand.

Onlangs een avondje bij vrienden doorgebracht, een mooie avond was het, de gesprekken reikten dieper en dieper. Nee, mijn vader heeft nog nooit echt met mij gepraat! De man kon zijn verdriet erover nauwelijks verbergen toen hij het zei. Vader en zoon, al zo’n veertig jaar geen echt contact, geen gesprekken over hun leven, over de dingen die ze bezighouden, geen uitwisseling van gevoelens. Zo’n veertig jaar afstand...

Iedereen is waard om gekend te worden. Iedereen heeft onvermoede dieptes. We maken allemaal veel mee, hebben een rugzak te dragen, we kennen vreugdes en verdriet, draaien soms de mist in, leveren soms ongekende prestaties. En worstelen met bepaalde dingen in ons leven. Niemand uitgezonderd. Wat weet jij eigenlijk van de ander? En wat weet de ander van jou?

Twee vrouwen op een verjaardagsfeestje, schoonzusjes. Ze kenden elkaar al vele jaren en konden het goed met elkaar vinden. Het gesprek ging over zekerheden en twijfels. Zei de een ineens: Oh, ik ben zo onzeker! Ik vind het doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten, ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal ga ik zulke confrontaties uit de weg. Ik denk altijd, zouden ze me wel interessant genoeg vinden? Wat heb ik nou te zeggen?

De ander keek haar met grote ogen aan. Huh? Jij? Ze barstte in een onhandig lachen uit. Nou, daar begrijp ik niks van, nou ken ik je al zolang en ik ben altijd heel jaloers op je. Zo zeker als jíj overkomt, jouw kracht, zoals jíj met mensen omgaat! Verbazing alom, voor vrouw één was het precies andersom. Zij vond de ander juist zo zeker van zichzelf en assertief.  Elkaar zo vaak gezien en zo vaak gesproken. Maar wat er echt in de ander omging, hoe de ander echt in elkaar stak, nee, ze hadden al zoveel jaren geen benul. Dit gesprek opende een poort, ze werden andere mensen in elkaars ogen.

Een man ging een avondje uit eten met een vriendin die hij al een jaar of zes kende. Hij pikte haar thuis op, zag daar op een kastje een foto staan van haar familie en zei: Wat lijk je op je broer!  Ze keek hem verdwaasd aan en schoot in de lach! Dat kan helemaal niet, ik ben geadopteerd, dat is mijn biologische broer helemaal niet, hahaha!  Vrienden. Maar elkaar kennen? Het werd een prachtige avond, haar verhaal over haar verleden was adembenemend, zo boeiend, zo ongelooflijk. Ook hij brak toen los, ook zijn verleden kende veel turbulenties. In één avond was de vriendschap fundamenteel veranderd. Vanaf die avond keken ze volstrekt anders naar elkaar, ze waren andere mensen geworden. Hun vriendschap was vanaf dat moment zoveel sterker, persoonlijker en waardevoller.

Wie ben jij? Je doet jezelf een groot plezier om je te verdiepen in de mensen in je leven. Om oprecht geïnteresseerd vragen te stellen, goede gesprekken te voeren,  een beetje diepzee te duiken. En op die manier ook jezelf wat meer te openen voor de ander. Het klinkt misschien allemaal logisch, maar kijk eens om je heen. Hoe weinig mensen doen dat ook werkelijk? Wie kent jou nu echt? Wie ken jij nu echt?

Als je elkaar beter leert kennen verandert je vriendschap. Je versterkt de band die je met elkaar hebt. Je wordt waardevoller voor elkaar. Daarmee lever je een substantiële bijdrage aan je geluk.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 18 november 2014

Ja, mooi Jan Jaap! Naast al het prietpraat is het ontzettend leuk om te proberen te achterhalen waarom je gesprekspartner juist datgene doet wat hij/zij doet. Wat hem/haar daartoe heeft geleidt en wat de ander bezielt! En ik vind het juist verrassend om erachter te komen dat er nog zoveel te ontdekken is bij mezelf en de ander. Zelfs na vele jaren vriendschap!

Marijke | 18 november 2014

Niets leuker en fijner dan elkaar te (leren) kennen. Het verrast je en leert je op een andere manier naar elkaar kijken. En niets leuker dan te weten hoe verschillend we allemaal zijn en hoeveel je van elkaar kunt leren. Door open te staan voor elkaar zet je ook je oogkleppen af, waardoor je verrast zult zijn wat je allemaal ziet.

Do | 18 november 2014

Mijn vader was gewoon mijn vader: warm en lief, maar ook sterk, eigenzinnig en koppig. Na de vut werd hij een vader met een genuanceerde mening. Zijn koppigheid is gefundeerde koppigheid geworden. Zijn eigenzinnigheid is logica geworden. Sinds ik mijn vader in volwassenheid heb leren kennen is mijn respect voor zijn visie op de wereld groter geworden en kan ik met hem meedenken. Mijn vader is nu 80, ik hoop dat hij 100 wordt.

henny | 19 november 2014

Jan Jaap, als jij je voor een ander openstelt, dan begint de ander ook te praten. Ik heb met mijn vrienden en kinderen een open band.Wat betreft mijn schoondochters is dat moeilijker, zij vinden het raar dat mijn zoons alles tegen elkaar kunnen zeggen, en dat ook doen, ook tegen hun moeder. Ook aan de mensen om mij heen, heb ik veel belangstelling, en dan volgt er van zelf een gesprek. groetjes van een tevreden vrouw.

Veronique | 20 november 2014

Jan Jaap waarom draag je eigenlijk graag een baard?

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Door iedereen aardig gevonden willen worden

Je moet gewoon schijt hebben aan iedereen! Zo, dat was gezegd. Twee mannen op een terras, heerlijk weertje, rennende jongedames met bladenvol dorstlessers. Je kunt het toch niet iedereen naar de zin maken. De een wil dit van je, de ander dat, nou het is wel goed, ik doe gewoon wat ik zelf wil en daarmee basta.

De andere man zei niet veel, hij keek de spreker met een enigszins verbaasde blik aan. Net toen hij wat wilde zeggen kreeg hij alsnog de volle laag: Weet je wat het met jou is? Jij wil gewoon door iedereen aardig gevonden worden! Dat is het probleem. Gewoon schijt aan iedereen, dat moet jij ook doen! De verbazing van de toehoorder veranderde in hulpeloosheid. Wat bedoel je? Ik denk ook gewoon aan anderen, houd met iedereen rekening in mijn leven, daar is toch niks mis mee?  Of... De ander sprong er weer ongegeneerd tussen:  Daar is alles mis mee! Je moet alleen aan jezelf denken, de mensen zuigen je leeg, die willen alleen maar dat jij doet wat zij willen. Laat ze toch barsten!

 Een interessant onderwerp: door iedereen aardig gevonden willen worden. Veel mensen zitten zo in elkaar, die hebben veel over voor de sympathie van anderen. Daar tegenover staan mensen die dat helemaal niks vinden, die zich daartegen verzetten en zeggen dat je dat niet moet willen. Sommigen slaan daar zelfs in door en gaan bij het minste of geringste dwarsliggen. Ik doe wat ik wil en de rest kan barsten. Of zoals de man op het terras het zo treffend uitdrukte: je moet gewoon schijt hebben aan iedereen.

Even de knuppel in het hoenderhok: wat is er mis mee dat je graag wilt dat iedereen je aardig vindt?

Hoe heerlijk moet je leven zijn als iedereen je op handen draagt, als iedereen een positieve mening over je heeft, als iedereen je aardig vindt, niemand uitgezonderd. Wat een prachtig bestaan, nooit meer ruzie met anderen, geen conflicten, geen ergernis, geen roddel, niks meer. Iedereen vindt je aardig en andersom. Een mooier leven bestaat toch niet?

De mensen die vinden dat je het niet moet willen hebben ongelijk. Maar dat kan niet, dat iedereen je aardig vindt, zullen ze opperen. Dat is onmogelijk! Terecht zeggen ze dat. Dat geldt voor alles in ons leven waarnaar we streven. Het zal nooit perfect zijn. Volmaakt geluk bestaat niet. Onvoorwaardelijke liefde is onbereikbaar. Volstrekte harmonie, dat lukt nooit. Het zit in ons gebakken dat we geen perfectie kunnen bereiken. Alles wat we doen en wat we kunnen bereiken blijft mensenwerk, dat is dus per definitie onvolmaakt. Maar is dat een reden om niet op weg te gaan naar het ideaal? Om te kijken hoever je komt? Om het te willen? Ook al red je het niet dat iederéén je aardig zal vinden, dan mogelijk toch wel heel veel mensen. Het is de moeite waard om ernaar te streven.

Het punt is: hoe doe je dat? En daar gaat het vaak mis. Je kunt geen nee zeggen, beter gezegd, je wílt geen nee zeggen. Je laat je oren naar anderen hangen: je hebt binnen de kortste keren door wat anderen fijn vinden en past je gedrag daarop aan. Daar is geen grens aan. Het lastige is dat niemand hetzelfde is, iedereen heeft zo zijn eigenheden, zijn eigen wensen. En daar wil je allemaal aan voldoen, want dan vinden ze je aardig, en dat is wat je wilt. Wat jezelf wilt doet niet ter zake. Wat de ander wil en vindt, dat is waar het om gaat.

Je zit in de tang. In je eigen tang weliswaar maar dat is niet wat je ervaart. De anderen bepalen je leven, zij bepalen wat je doet en niet doet. Je weet niet eens heel zeker of de anderen je ook werkelijk aardig vinden. Een ding is wel zeker: je vindt jezelf helemaal niet aardig, je verwaarloost jezelf, je komt zelf gewoon niet meer aan bod. Je leidt een hijgend bestaan. Geen soort van leven dus...

Nogmaals, het is een mooi streven om door iedereen aardig gevonden te worden. Maar hoe doe je dat zonder dat je daar zelf het slachtoffer van wordt? Het antwoord is simpel: jezelf zijn. Hoe meer je jezelf bent, hoe sympathieker de wereld je vindt. Dat is het geheim.

Jezelf zijn is een moeilijke weg. Onderzoeken wat je wilt, waar je voor staat, leven naar je eigen waarden en normen. Dingen doen die bij je horen, waar je je prettig bij voelt. De dingen niet doen die niet bij je horen, die indruisen tegen dat wat je van waarde vindt. Dus: je oren niet laten hangen naar anderen maar naar jezelf. Ja zeggen maar vooral ook nee zeggen als je dat wilt. Je eigen leven leiden, your way. Niet bang zijn van de afkeuring van anderen. Luisteren. Wikken en wegen en je beslissing nemen, onafhankelijk van de mening van anderen. Met respect en een liefdevol hart. En vooral niet door ‘schijt te hebben aan anderen...’

Mensen die zichzelf zijn, zijn de magneten van deze wereld. Ze hebben een grote aantrekkingskracht op anderen. Het is fijn om in de nabijheid te zijn van zulke mensen.

Door iedereen aardig gevonden willen worden, wees blij met jezelf als je dat ook hebt.

UIT HET BOEK 'ACHTER ELK GELUKKIG LEVEN STAAT EEN OVERVOLLE KLIKO'

 


Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas | 13 juni 2014

JeJe, Een paar keer in mijn leven heb ik waargenomen - tot mijn verrassing - dat ik door de omstanders werd gewaardeerd voor wat ik nodig vond te doen, zonder enige bijbedoeling anders dan me te verdedigen tegen het niets doen, en ik denk dat veel leidinggevenden daar hun start vinden en dan doorgroeien in de vanzelfsprekendheid dat ze goed zijn…. sowieso in alles !! quod non. Tot ziens

Angeline | 13 juni 2014

Jezélf aardig vinden is volgens mij de insteek om ook vrijelijk dingen voor anderen te doen, of ze je daarna nou aardig vinden of niet. Vaak willen we aardig gevonden worden ter compensatie van onze eigen twijfel. Juist dán ga je pleasen, je best doen voor de ander en kom je los te staan van wat je zelf wilt. Aardig zijn zonder aardig gevonden te hoeven worden, is ook zíjn zonder oordeel, misschien is dát wel de aantrekkingskracht die voelbaar is.

Len zuiderduin | 13 juni 2014

Dit is zo herkenbaar!! Al heel jong stond alles bij mij in het teken van het naar de zin maken van anderen. Thuis voor mijn moeder, familie en later man en kinderen. Voelde mij daar toen goed bij en doe het nu nog steeds maar.......wel nadat ik tijdens cognitieve gedragstherapie te horen kreeg dat niet iedereen je aardig of lief hoeft te vinden en een stukje gezond egoïsme prima is. Nog steeds wil ik graag voor mensen klaarstaan maar vergeet daar mezelf niet bij!! En dat leeft best wel een stuk relaxter.

Marjan | 15 juni 2014

Mijn leven draait om het aardig gevonden worden. Ik ben een geboren pleaser. Ik probeer tijden therapie dit te veranderen maar ik merk hoe vast ik in dat patroon zit. Ik heb al twee jaar een relatie, maar ook hij wordt er af en toe flauw van dat ik niet doe wat ik zelf wil en hij voelt dat ik de dingen niet doe met gevoel. Ik word daar heel verdrietig van. Ik wil zo graag anders, maar het lukt me maar niet. Ik durf het conflict niet aan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik wil graag kritiek

Drie mannen, twee vrouwen, een levendig gesprek over alles wat er in hun leven zoal voorbij kwam. Een van de vrouwen vertelde dat zij een vriendin had die volstrekt niet tegen kritiek kon. Alles wuifde zij weg. Wat zij deed was goed, wat een ander vond deed ze vaak af met onzin. Dus had het gezelschap het ineens over ‘kritiek’. Ik kan heel goed tegen kritiek, riep een van de mannen stoer. De anderen waren wat weifelachtiger. Ik vind kritiek niet altijd even makkelijk, zei een van de vrouwen in alle eerlijkheid.

En zo hobbelde het gesprek voort. ‘Opvoeden’ was op een gegeven moment het onderwerp. Iedereen had een mening, de man die zo goed met kritiek kon omgaan ook: kinderen hebben gewoon een harde hand nodig, niet van dat slappe gedoe..! Het gezelschap viel even stil, dit was wel heel erg fors. Maar met hardheid bereik je toch niks? Met liefde en zachtheid kom je toch een stuk verder? Wordt het niet eens tijd dat ouders hun kinderen niet meer zien als kinderen, maar als mensen? Als je beter naar kinderen luistert dan heb je echt geen harde hand nodig... Kritische noten, niemand was het met hem eens. Hij verweerde zich heftig, zijn standpunt schoof geen millimeter op. Tien minuten later had hij er genoeg van. Jongens hou op, kijk eens naar de jeugd van tegenwoordig, ze doen maar wat. Mijn kinderen luisteren tenminste naar mij!

Ik kan heel goed tegen kritiek... De praktijk bleek al snel anders.

Hoe kunnen die anderen het zo fout zien, iedereen begrijpt toch dat je met een harde opvoedershand sterke kinderen krijgt, die beseffen dat er grenzen zijn. Kinderen die eerbied hebben voor hun ouders. Nee, dat zei hij niet, maar hij dacht het wel.

Kritiek is niet altijd even makkelijk, dat is waar. Je bent toe aan een beslissing, je hebt er goed over nagedacht, zegt een vriend doodleuk dat het misschien niet zo verstandig is. En komt ook nog met argumenten. Pfff, moet je weer opnieuw gaan denken. Je ventileert je mening over iets, vindt je partner het ineens nodig om je daarop aan te spreken: Zou je niet eens...

Kritiek wordt vaak gezien als een aanval, een afkeuring. En het wordt vooral gevoeld als iets dat tegen je persoon is gericht. Je zegt iets of vindt iets en de ander is het niet met je eens, dan valt hij of zij je af. Jij deugt niet! In de meeste gevallen laat je gevoel je danig in de steek. Je hebt gelijk als de kritiek uit een boosaardig hart komt, dan is het waarschijnlijk de bedoeling je een kopje kleiner te maken. Maar kritiek uit een goed hart, van iemand die je dierbaar is, die je graag mag, met wie je je verwant voelt, die is nooit tegen je persoon gericht. Slechts je beslissing, je mening, je idee wordt ter discussie gesteld.

Wij hebben de neiging om ons te omringen met mensen die het met ons eens zijn. Heerlijk en makkelijk. Dat doe je goed, prima gedacht, precies wat je zegt, goed idee... Hoe heerlijk om dat te horen. Maar met alleen ja-knikkers om je heen weet je zeker dat het mis gaat. Dat zie je op alle niveaus: bij overheden, in zaken, maar ook in gezinnen, bij partners, bij individuen... Juist kritische nee-knikkers om je heen - met een goed hart, dat wel - brengen je zoveel verder.

Kritiek is van groot belang. Kritiek op je denken, doen en zeggen geeft je de mogelijkheid om nog genuanceerder met je zelf en je denkbeelden om te gaan. Kritiek kan je helpen een betere beslissing te nemen. Om dingen die je wilt doen juist niet te doen. En andersom. Kritiek maakt je rijker en wijzer. Gefundeerde kritiek hoeft niet per se je kijk op de dingen te veranderen, daar is-ie ook niet altijd voor bedoeld. Het gaat erom dat je nuances krijgt aangereikt, dat je dingen in breder perspectief kunt zien.

Tegen kritiek kunnen is een eerste stap, de volgende is: ik wil graag kritiek. Aan de mensen om je heen duidelijk maken dat je kritische kanttekeningen ten allen tijde op prijs stelt. En dat je echt luistert en er zeker iets mee doet.

Ik hou van kritiek. Met die houding lever je een prachtige bijdrage aan je geluk.

Hoe sta jij tegenover kritiek? Wat zijn je ervaringen? Het zou fijn zijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

veronique | 13 november 2013

Wenn die Kritik das Schaffen dir vergällt, so lass in dir den Trostgedanken wohnen: selbst über Gottes Meisterwerk, die Welt, liest man nicht immer gute Rezensionen. Bron: Sinngedichte Ludwig Fulda Duits theateracteur 1862-1939 De ellende begint bij de juffrouw in de klas. Zij geeft een compliment aan het ene kind voor de tekening die het gemaakt heeft. Der ander, ongelijk behandeld, is jaloers wordt boos en scheurt de mooie tekening kapot of blijft met een beetje geluk haar hele leven verlangen naar wat het knappe kind begeert. Want haar leven heeft zin, omdat zij zo mooi kan tekenen. Ook denk ik dat iedereen die kritiek uit, zich zou moeten realiseren dat de kritiek niet alleen kwetsend kan zijn, maar ook oud zeer op kan roepen. Vervuld van strenge zelfkritiek en jegens een ander een mild oordeel. zou een goede levenshouding kunnen zijn. Tenslotte leer je op latere leeftijd kritiek waarderen vooral als feedback op schrijven, maar dan vraag je erom! Ook besef ik me dat wanneer iemand zijn of haar nek durft uit te steken om kritiek te uiten, toch wel veel om je moet geven om je te willen helpen, gezien de mogelijke gevolgen van persoonlijke afwijzing. Zo gezien is kritiek van waarde. Socrates bracht de mensen door zijn kritiek in verlegenheid. Er zijn relatief weinig mensen die kunnen zeggen 'ik weet het niet' doch velen met een trots ego. Socrates heeft het met de gifbeker moeten bekopen. So beware Het schijnt dat kritiek eindeloos door blijft hameren in je hoofd in tegenstelling tot een compliment, dat slechts een enkele glimlach oplevert of weggewuifd wordt Dag Jan Jaap

cas | 13 november 2013

Veel mensen leveren kritiek om hun minderwaardigheidscomplex te verbergen, opgedaan van een grappenmakende vader, een gefrustreerde puber-zus of een jaloerse studiegenoot… ze weten niet eens dat kritiek alleen zinnig is als het stamt tussen verschillende inzichten, die ze allemaal moeten begrijpen… Daarom doe ik niks in Twitter en zo, want het zijn allemaal vruchteloze aardappeltjes !!

Anoniem | 13 november 2013

Tja, jij altijd met je kritiek! Het is mij vaak genoeg verweten. Ik hou van discussie en ik ben een zekere dus wil zelf graag alle kanten belichten voordat ik keuzen maak. Kritiek krijgen is niet gemakkelijk en ik zal zelf altijd in verweer oftewel de discussie aan gaan. Als de ander met goede argumenten komt sta ik daar zeker voor open en kan daarmee ook mijn mening/besluit wijzigen, wat resulteert in dat ik kritiek uiteindelijk toch fijn vind. De ervaring heeft mij wel geleerd dat kritiek over het algemeen als negatief wordt ontvangen met tot gevolg dat ik vaker mijn mond dicht hou. Oke jouw mening! Eigenlijk jammer omdat ik toch denk dat t vaak genoeg opbouwend bedoeld is en je tot nadenken zet!

Bianca | 13 november 2013

Wat doe je het makkelijkst iemand zeggen dat hij het goed doet of dat hij het fout doet? Diegene die kritiek geeft vind het blijkbaar waard je deze kritiek te geven, hij investeert in je. Is het niet veel makkelijker om je mond te houden? Daarna kies je gewoon zelf wat je met de kritiek doet.... Dus ja graag kritiek, graag mensen om mij heen die de moeite nemen in me te investeren!

Marja | 13 november 2013

Ik weet dat ik slecht tegen kritiek kan. Niet omdat ik er niets mee wil doen, maar meer dat ik niet zo goed weet hoe ik moet reageren. Ik word er vaak heel verdrietig van, want het zijn vaak dingen die ik dus zelf niet gezien heb en dus onbewust mensen gekwetst heb. Dan baal ik gewoon van mijzelf. Het lastige is dat ik vaak in een soort slachtofferrol verval, hoewel ik aan de andere kant zo graag zou willen veranderen. Dus kritiek wil ik wel, maar doet soms zo verrekte zeer!

Johanna | 13 november 2013

Kritiek krijgen en ook nog eens ontvangen: soms heel fijn voor het bredere perspectief, soms heel vervelend omdat het een snaar raakt waarvan je weet dat je er iets mee kunt doen, maar of je dat ook wil? Meestal niet, dan begint het wikken en wegen en nadenken opnieuw. Vaak heb ik mensen om hun mening gevraagd en de ja-knikkers waren er vele. Slechts een enkeling geeft opbouwende kritiek. Maar ligt dat niet aan onszelf? Zoveel uitstralen dat anderen er maar liever geen kritiek geven of je enthousiasme niet willen bederven? Ik denk van wel. Nu ik, ouder en wijzer (:)) meer open sta voor de mening van anderen en er ook echt naar luister, begin ik te beseffen dat ik eerder wel vroeg naar kritiek, maar die liever niet hoorde. Goede kritiek is verrijkend en ik ben blij een aantal mensen in mijn omgeving te hebben die dat doen!

Lilian | 15 november 2013

Kritiek geven op gedrag mag, zeker als het opbouwend is. Kritiek op de persoon zelf is not done.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑