goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Leven onder 'n verlaagd plafond

Ongelooflijk, zes keer naar de top, dat doen weinigen hem na! Met ontzag sprak hij  over een vriend die wel zes keer de Alpes d’Huez had beklommen. Zijn bewondering kende geen grenzen, hij bleef maar uitroepen hoe geweldig hij dat vond, wat een prestatie! Dat zou ik nooit kunnen, voegde hij er aan toe, nee echt niet!

Een andere setting, de vrouw, net dertig, vertelde hoe een vriendin van haar drie maanden geleden had gehoord dat ze kanker had. Een maand geleden was ze geopereerd en ze moest nu regelmatig naar het ziekenhuis voor een bestraling. Het was afwachten, zekerheid had ze nog niet. Zogauw ze een beetje op de been was ging ze echter direct weer aan de slag, ze had een mooie functie bij een groothandel in kinderspeelgoed. Zo snel al, ik moet er toch niet aan denken, als mij dit was overkomen zou ik volledig kapot zijn, aan werken zou ik de eerste tijd sowieso niet moeten denken! Zoals zij, dat zou ik echt niet kunnen...

Je hoort het vaak: iemand vertelt over een heel bijzondere prestatie of vreselijke gebeurtenis waar iemand uit de familie, een vriend of een bekende bij betrokken is. Na de verbazingwekkende details komt er bijna altijd een opmerking terug in de zin van: dat zou ik nooit kunnen! De ander wel, ik niet.

Waar komt dat toch vandaan, die bewondering voor de veerkracht van anderen direct gekoppeld aan de neiging om jezelf extra klein te maken? In vergelijking tot anderen die in onze ogen iets presteren stel je zelf niet veel voor, vind je kennelijk. Wat die andere kan, nee dat kan ik echt niet.

Veel mensen vinden dat ze een plafond hebben waar ze niet doorheen kunnen. Ze accepteren de grenzen aan hun capaciteiten en mogelijkheden. Tot hier en niet verder. Daar zou je je iets bij af mogen vragen. Is dat wel zo? Ligt dat plafond er wel? Doen we onszelf daarmee niet tekort, onderschatten we onszelf niet?

Veel mensen gaan nog een stapje verder. Die timmeren er een verlaagd plafonnetje onder. Dat biedt extra zekerheid: je kunt al gauw aangeven dat je iets beslist niet kunt of zou kunnen. En wie zichzelf inprent dat hij niet erg hoog kan springen, loopt ook niet het risico dat hij kan vallen. Of z’n hoofd stoot. Aan de andere kant, onder een verlaagd plafond is je leven wel heel beperkt, weliswaar loop je weinig risico, maar oeverloos genieten is er dan vaak ook niet bij. Want wil je uit je dak gaan, dan kan een normaal plafond je al aardig in de weg zitten, laat staan een verlaagd plafond...

Je gedachte dat je iets niet zou kunnen, dat je een bepaalde veerkracht mist die anderen wel hebben, is in het algemeen nergens op gebaseerd. De meeste mensen kunnen de Alpes d’Huez meerdere keren achter elkaar bedwingen. Dat is een kwestie van willen, niet bang zijn, van langdurig trainen, van doen! Jij kan het ook.

Bijna iedereen kan met zijn ziekte of een andere ellendige situatie omgaan, bijna iedereen heeft die veerkracht. We kunnen allemaal een flinke portie verdriet, pijn en angst verdragen zonder er aan onderdoor te gaan. Zeker weten. Ongetwijfeld ken je voorbeelden uit je eigen omgeving.

Het punt is: je voelt je waarschijnlijk onzeker over je eigen veerkracht omdat je nog nooit geconfronteerd bent geweest met ellendige situaties of ultieme uitdagingen. De mensen die ongekende prestaties leveren of die met afschuwelijke situaties kunnen omgaan en zich daar doorheen weten te worstelen, ook zij hebben stellig ooit gedacht dat ze dat nooit zouden kunnen. Ook zij hadden misschien een verlaagd plafond in hun leven getimmerd. Maar toen puntje bij paaltje kwam, konden ze ongehinderd tot grote hoogten stijgen...

Omstandigheden die je leven overhoop gooien, die veel van je vergen, maken je niet krachteloos maar bezorgen je juist kracht. Heel zeker. We kunnen meer dan we denken. We zijn tot meer in staat, zijn sterker en hebben meer veerkracht dan we vermoeden. Goed om je daar bewust van te zijn en vandaag nog je verlaagde plafond uit je leven te slopen. Daar word je zoveel vrijer en gelukkiger van...

Vraag: herken je dit uit je eigen leven? Zou je er via een reactie iets over willen vertellen, wie weet inspireer je er andere lezers mee.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 20 juni 2013

Beste Jan Jaap, ik ben het helemaal met je eens. In plaats van te zeggen: dat zou ik nooit kunnen denk ik altijd: als die ander het kan, waarom zou dat mij dan niet lukken? Je hebt altijd meer veerkracht dan je zelf denkt. Je kunt kracht putten uit de mensen om je heen, de natuur en alles wat voor jou waardevol is. Dan sta je soms van jezelf te kijken! Als je bij de pakken neer gaat zitten kom je nergens....

V | 20 juni 2013

Jan Jaap, wat een prachtige beeldspraak! Het verlaagde plafond blijft je makkelijk bij. Mijn hartsvriendin Astrid zit vanaf haar 8ste in een rolstoel en heeft als lijfspreuk; 'reculer pour mieux sauter'. Deze spreuk komt uit de paardensport en betekent 'verzamelen om hoger te kunnen springen' (verzamelen= de teugels inhouden om ze dan plots los te kunnen laten) De krachten in jezelf blijven onbenut, totdat er weer een focus komt, die past bij wat je hartje het meest begeerd. Die focus op één doel veroorzaakt dan een heilig vuurtje, noem het enthousiasme en dan gaat het dak er af! Luister dus naar je eigen hart en hoe hoog anderen in het dagelijkse leven springen maakt voor jezelf niet uit, dan alleen een beetje stimulerende competitie in geduld en volharding. Good luck, Veronique

Johanna | 20 juni 2013

Ik denk dat het deels te maken heeft met of je het glas half vol vindt of half leeg. Daarbij een portie durf en doorzettingsvermogen helpt natuurlijk. Angst is hier de grote boosdoener. Je hebt gelijk Jan Jaap als je niet waagt, loop je veel minder of geen risico. Maar winnen doe je ook niet. Ruim 12 jaar geleden heb ik mijn baan eraan gegeven om mijn hart te volgen en ben mijn eigen bedrijf begonnen. 8 jaar geleden ben ik verhuisd vanuit het westen naar het oosten des lands. Ik heb veel tegenslag gehad en ook al heb ik mijn bedrijf inmiddels moeten stoppen vanwege mijn gezondheid, ik had het nooit willen missen! Het gevoel van vrijheid, van verwachting, de dingen aan te pakken en niet hoeven te wachten op anderen...... het leven in de natuur, heerlijk! Dan denk ik aan wat mijn vader vroeger zei toen ik nog een klein meisje was: "als je het echt wil, dan kún je het!"

marion | 20 juni 2013

wat je zegt klopt helemaal! je weet dat er een tijd komt dat je je ouders of andere dierbaren zal verliezen. ik vroeg mij wel eens af hoe ik daar mee om zou gaan. mensen die tijdens de begrafenis voor honderden mensen kunnen spreken zonder te huilen, ik betwijfelde of ik dat kon. mijn moeder is een paar weken geleden overreden door een vrachtwagen, ineens was zij er niet meer. ik heb aan honderden mensen kunnen vertellen wat ik nog zo graag tegen mijn moeder had willen zeggen, wat een kracht was daar! omdat ik het heel graag wilde en vertrouwen had. en wanneer je open staat voor wat het leven jou biedt, prettig maar vooral ook onprettig, bestaat er geen plafond, maar leef je in de open lucht, dat is vrijheid.

Linda | 20 juni 2013

Zo mooi ... ik liet net de hond uit en zag graffiti op een muurtje. Er stond: Take the risk. Zo waar! Blijf niet in je hoofd hangen, maar ga ervaren en doen. Lééf (je bent er nu toch)!

Linda | 20 juni 2013

En nog een andere uitspraak waar ik veel steun aan heb is: 'Now panic and freak out'. Het duurde 'even' ... en toen kreeg ik helder dat ik kan kiezen: 'panieken en me rot voelen, uit mijn dak gaan' of loslaten en doorgaan met de dingen die ik belangrijk vind. Mijn angst zal de dingen die (moeten) gebeuren niet beïnvloeden. Dit feit helpt me erg als ik de neiging heb paniekvoetbal te gaan spelen. Zomerse groet aan iedereen die dit leest!

Monique | 20 juni 2013

Op een bepaald moment vond ik dat het tijd was om te veranderen en onder andere meer risico's te nemen. En om mezelf daartoe een zet te geven en het te symboliseren, heb ik toen een skydive gedaan. Toen ik weer op de grond stond, tot de nok vol met adrenaline, dacht ik, als ik dit kan, kan ik álles. Mijn familie reageerde met: 'maar dat durf jij toch helemaal niet'. Dat had ik zelf ook altijd gedacht, maar niets bleek minder waar. Die vakantie was echt een keerpunt in mijn leven.

Dorothy | 21 juni 2013

Misschien een teken van een groot empathisch vermogen? Net zoals, de ellende van een ander veel erger lijkt dan die van jou zelf....

Adelheid | 21 juni 2013

Grenzen zitten in het hoofd van de mens. Men wordt al als kind met grenzen grootgebracht. Om daar overheen te stappen is lef nodig. Lef om naar zichzelf te kijken, lef om te doen en lef om zichzelf te zijn. Naar mijn mening gaat lef gepaard met respect. Ik ben ooit spontaan naar Nederland gekomen, alleen. Mensen zeggen dat zij dat niet zouden kunnen... zo alleen. Als ik dan vertel dat ik in de toekomst naar Frankrijk ga verhuizen zijn deze mensen nog verbaasder. Ze vragen me dan of ik niet bang ben om weer opnieuw zo'n grote stap te zetten. Mijn antwoord is: omdat ik ook het nieuwe weer zal respecteren voel ik dat totaal niet als een probleem...

Marijke | 28 juni 2013

Mijn vader is afgelopen maandag overleden en vandaag begraven. De afgelopen weken hebben we dag en nacht bij zijn bed gewaakt. Het was vreselijk. Ik kan mijn mail door en kom deze tegen van even geleden. Hier kan ik me even aan optrekken. Heel fijn. Ik voel dat ik er door kom en dit me ook gaat lukken. Heb vele bergen beklommen in mijn leven en altijd is het me gelukt. Ik ben trots op mijn pa en mezelf. Kus voor allen

Addy | 18 augustus 2013

Goh, da's ook gek... Nu ik dit lees realiseer ik me dat ik niet zo heel bang ben dat ik ellendige situaties en ongeluk niet aankan, daar voel ik voldoende kracht voor. Maar wel angst om volledig te gaan staan voor wat ik kan, denk vind en in het volle licht te gaan daarmee. Interessant...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Eikel, klootzak!

De krachttermen kwamen er snijdend uit. Eikel! Klootzak! Hoerenjong! Val kapot! Kankerlijer! Nitwit! De ergste woorden slik ik nu even in. De jonge kerel tegenover me liet zich een moment gaan. Hij vertelde me opgewonden hoe hij af en toe explodeerde als zijn vader of moeder hem op de een of andere manier in de hoek dreven. En wat hij ze dan naar hun hoofd slingerde.

Dergelijke situaties vlogen hem telkens naar de keel, daarom vermeed hij zoveel mogelijk de confrontaties, maar dat lukte natuurlijk niet altijd, ook al woonde hij nu op zichzelf.

Het was een patroon, zijn hele leven lang al. Hij voelde zich volstrekt niet serieus genomen door zijn ouders. De aanvaringen gingen vaak nergens over, hij kon er met zijn verstand niet bij. Die onvoorspelbaarheid had hem bang gemaakt. Hij durfde bijna niets meer aan zijn ouders te vertellen, hij was bang om zijn mening te geven. Hij was nu al tegen de dertig en het ging steeds meer aan hem vreten.

Lastig als je je temperament van je vader hebt geërfd, vond hij. Ook zijn vader kon namelijk aardig over zijn toeren raken als de dingen niet gingen zoals hij wilde. Van hem moest iedereen het maar gewoon vinden, maar als ík uit mijn slof schiet is het huis te klein!

Achteraf heb ik telkens spijt van de dingen die ik gezegd heb, dat had ik beter niet kunnen doen. Ook dat was hem al van kindsbeen aan duidelijk gemaakt. Kwaad worden is één, maar zomaar alles eruit flappen, zijn ouders voor rotte vis uitmaken en erger, nee, dat was niet toegestaan. De spijt kwam niet uit hemzelf, dat hadden zijn ouders hem in de loop van de tijd aangesmoesd.

Op de vraag of hij het werkelijk niet meende wat hij in zijn woede had geroepen keek hij verbaasd op. Natuurlijk meende hij het! Op dat moment in ieder geval wel.

Wat gebeurt hier eigenlijk? Zijn ouders ergerden zich aan het minste en geringste, de rode draad was dat zij bijna alles wat hij vond, alles wat hij zei, alles wat hij deed negatief becommentarieerden. Nooit was het goed, nee, nooit was híj goed, zo ervoer hij het. Binnen de kortste keren liep het gesprek uit de hand en werd hij geestelijk in een hoek getrapt.

Niet onlogisch dat iemand dan terugtrapt met alle kracht die in ‘m zit. En dat er alles uit de kast wordt gehaald om de ander hard te treffen. Minstens even hard als ze hem getroffen hadden. Als kind en soms als volwassene is dat de enige manier om je te verweren.

Dit soort woede is onredelijk in die zin dat het niets met je verstand te maken heeft. Eigenlijk is het heel raar dat degenen tot wie de scheldpartij gericht is - en vaak ook de omstanders - vinden dat je bepaalde dingen niet kunt zeggen, dat je daar veel te ver mee gaat. Ze vragen of je redelijk wilt blijven als je in een onredelijke staat van woede bent. Huh? Raar dat in dit soort situaties vooral de verwensingen tot issue worden verheven.

Je zou toch denken dat een dergelijke uitbarsting juist tot nadenken zou moeten stemmen. Wat gebeurt er eigenlijk? Waarom wordt iemand zo kwaad? Wat doe je of zeg je eigenlijk waardoor de ander zo uit zijn of haar evenwicht wordt geslagen?

Dat zou het achteraf het onderwerp moeten zijn, daar  zou je samen over kunnen praten als de redelijkheid en rust is weergekeerd. Veel mensen doen dat niet of hebben geen oren naar de mening van iemand die zo in woede uit kan barsten. Ze voelen zich slechts beledigd. Terwijl praten, nadenken, echt luisteren, juist dan, de angel mogelijk voorgoed uit dit soort situaties kan halen.

Het vergt moed en veel liefde om op deze manier om te gaan met de woede van een ander.  Maar het levert wel heel veel op...

Kom jij wel eens in dit soort situaties? Dat jij explodeert? Of een ander tegen jou? Ik zou het fijn zijn om te weten hoe je dan doet, wat je voelt en hoe je uiteindelijk met deze situatie omgaat. En of je in staat bent door te dringen tot de diepere laag van de woede.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 8 mei 2013

Wat grappig, net een dame aan de lijn gehad die precies zo in elkaar zit.... en direct daarna komt jouw mail binnen. Schoppen tegen alles en iedereen omdat je in je jeugd nooit de ruimte hebt gekregen. Bijzonder om te lezen. Het relativeert wel....

Karina | 8 mei 2013

De herkenbaarheid is weer groot. Ik ben met cognitieve therapie bezig om grip te krijgen op mijn emoties, en eindelijk vallen er vele kwartjes! Voor mij is opnieuw duidelijk geworden dat emoties en je manier van denken onlosmakelijk bij elkaar horen. Als ik nu overstuur ben, neem ik een time-out om erachter te komen wat ik denk en of dit klopt met de situatie van nu. Meestal lukt het dan om de emoties weer los te laten ...

Ingrid ter Laan | 8 mei 2013

Dit is heel herkenbaar. Wij hebben veel problemen gehad met onze oudste zoon, nu 23 jaar, . Hij kon het bloed onder onze nagels vandaan halen en op een gegeven moment weerden we dan zo boos dat we tegen elkaar stonden te schreeuwen. Onze jongste zoon ging gauw naar boven. Ik werd uitgescholden voor kutwijf door mijn zoon en begon te huilen, slachtoffer gedrag. En mijn man werd boos op onze zoon en dat ging soms zover dat het op een handgemeen uitliep. Wij zijn met het gezin in therapie gegaan bij een psycholoog en onze zoon doet nu bij amethist in amersfoort de cursus persoonlijk leiderschap en ik ga die ook doen. Onze zoon woont nu in een andere stad en studeert accountancy en het gaat nu een heel stuk beter tussen ons, 180 graden beter. Ik hou zielsveel van hem en dat heb ik altijd gezegd ook tijdens de ruzies. Ik zei ik hou zielsveel van je, alleen niet van het gedrag wat je nu vertoont , daar heb ik moeite mee. Ook zeg ik dat altijd tegen onze jongste zoon. Het is het gedrag waar ik tegenaan loop en niet tegen de persoon zelf. Ik hoop dat ik dat goed heb gedaan en dat ik ze niet beschadig heb. Ik meen het , ik hou zielsveel van onze zoons. Ik zeg het regelmatig en we praten op volwassen nivo met elkaar, zonder verhitte discussies. Dat is erg fijn. We praten ook over alles met elkaar.

Dien | 8 mei 2013

Ik kom net thuis en lees je column...heel bijzonder!Wij ,onze zoon is in een omgedraaide situatie beland.Hij is een jongen die te goed van vertrouwen is...al eerder een teleurstellende situatie meegemaakt.Hij zit er nu weer midden in...een vriend en vriendin heeft hij geholpen..ze hebben hem zo diep geraakt,dat ik me kan voorstellen dat hij vandaag of morgen ontploft!Wij hebben gelukkig nooit problemen gehad met hem.maar kan me zo goed voorstellen dat eens de maat vol is...hoe ga je hier mee om als ouders langs de zijlijn?Je kan je er niet mee bemoeien...idd luisteren en er zijn.Misschien hebben deze mensen wel een nare ervaring.,enof opvoeding...maar zo behandel je vrienden niet.Ik hoop dat onze zoon kan blijven luisteren en afwachten! Ik vind het erg moeilijk om iemand die zo goed en fijn met mensen omgaat ,zo teleurgesteld te zien.Ik heb het even van me af geschreven...was weer blij met je column.fijne dag...hartelijke groet!

Marianne | 9 mei 2013

Net alsof ik mijn eigen verhaal hier lees. Heb al zoveel goede oplossingen aangedragen gekregen zoals: Weggaan Time out nemen Tot 10 tellen Mijn motto in het leven opdreunen als een mantra "wat wil je gelukkig zijn of gelijk hebben". Maar....... niets helpt zeker als er conflicten zijn in familieverband. Te veel gekwetst, niet serieus genomen, me niet "gezien"voelen. Blijkbaar heeft dit zoveel schade opgeleverd dat ik hier nooit meer vanaf lijkt te komen. Als je een goede tip weet dan hou ik me aanbevolen. Hartelijke groet,

Vivienne | 12 juni 2013

Wat een mooi stuk. Ik herken me in de jongen die in woede uitbarst en daarna geen recht van spreken meer heeft. Omdat hij 'te erge' dingen heeft gezegd, te heftig reageert. Hij wordt aangewezen als 'dader' en de ander is 'slachtoffer zonder schuld'. Ik herken de frustratie achteraf, omdat je nooit gehoord wordt. Niemand aan je vraagt wat nu maakte dat je je zo voelde. De woede lost niets op. Het is denk ik een kwestie van verwachtingen loslaten en je grenzen aangeven. Al voor er ontploffingsgevaar dreigt. Verwachtingen loslaten naar je ouders is moeilijk. Het blijft altijd knagen. 'Ik ben toch het kind?' Denk ik vaak. Maar de woedebuien blijven alleen maar uit als ik mezelf als moeder van mijn ouders zie. Soms doet dat pijn. Zeker toen ik jonger was en niet toe aan 'ouderschap'. Nu ik zelf ook moeder ben van twee dochters is het makkelijker. Behalve het loslaten van een verlangen naar onvoorwaardelijke liefde en begrip van je ouders is het ook zuur te beseffen dat zij de enigen op aarde zijn van wie je dat had mogen verwachten. Laten we in elk geval lief zijn voor onszelf en voor elkaar. Dat helpt allicht!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hoe gelukkig zijn we eigenlijk?

Als je de nationale en internationale onderzoeken moet geloven zijn Nederlanders een gelukkig volkje. We scoren skyhigh als het over geluk gaat. Tussen de tachtig en negentig procent! Als ik om me heen kijk en luister zet ik daar zo mijn vraagtekens bij. Vooral ook de manier waarop dit soort onderzoeken vaak plaatsvindt.

In veel gevallen wordt ‘gelukkig zijn’ en ‘je prettig voelen’ aardig door elkaar gehaald. Terwijl dat toch heel verschillende dingen zijn. Of wordt geluk gekoppeld aan de omstandigheden, terwijl die in feite nauwelijks of geen invloed hebben op ons geluk.

In augustus 2012 ben ik op deze website een onderzoek gestart naar de geluksbeleving van de bezoekers van deze site. Daarbij heb ik uitdrukkelijk een onderscheid gemaakt tussen geluk en onze incidentele fluctuerende gevoelens. Dat heb ik als volgt omschreven.

Nederland heeft een zeeklimaat en dat is een constante. Binnen ons klimaat gebeurt er van alles. Het kan regenen, de zon kan schijnen, het kan koud zijn of warm, het kan waaien, vriezen, sneeuwen, hagelen, stortregenen, stormen, alles kan. Geluk (maar ook ongeluk) is als het klimaat. Het is een min of meer langetermijnstatus met weinig of geen wisselingen. Onze gevoelens en emoties over de dingen waar we tegenaan lopen, de dingen die we denken, die tegen ons gezegd worden, situaties waar we in verzeild raken, omstandigheden die zich aan ons opdringen, tja, die schommelen nogal. Zoals het weer dat doet. Leuk/niet leuk, prettig/niet prettig, blij/bedroefd, kwaad/mild, begripvol/vol onbegrip.

Met andere woorden. Als je gelukkig bent kun je je nog wel rot voelen, of  verdriet hebben, of er de pest in hebben. En als je niet gelukkig bent kun je nog wel eens lachen, een heerlijke avond beleven of genieten van een goed boek.

Wat ik voor het geluksonderzoek ook heb gedaan is een definitie geven van geluk. Als je ’t mensen vraagt wat het is, komen ze vaak niet verder dan ‘als je je maar gezond voelt’ of, ‘ja gewoon, als je je prettig voelt’. Maar het is veel meer dan dat, het ligt dieper. De definitie van geluk die mede als handvat diende voor het onderzoek luidt: ‘Geluk is het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze om te zetten’.  Dat zegt dus niets over je omstandigheden maar wel hoe je ermee omgaat, hoe je in je leven staat. Het geeft aan dat je verantwoordelijkheid draagt voor de kwaliteit van je eigen bestaan. En dat je accepteert dat jij de spil bent van je eigen leven.

De vraag aan de lezer was om beide uiteenzettingen goed in zich op te nemen. Als je je erbij thuis voelde kon je antwoord geven op een van de twee stellingen: 1. Ja, ik ben gelukkig. 2. Nee, ik ben niet gelukkig. De uitslag geeft een goede indicatie hoe de vlag erbij hangt als het om ons geluk gaat.

Deze website wordt maandelijks zo’n 1500 tot 2000 keer bezocht. Ik ga ervan uit dat de bezoekers van goedinjevel.nl mensen zijn die bewust met hun leven omgaan, die geïnteresseerd zijn in  een gelukkig leven. 176 mensen hebben aan dit onderzoek meegedaan. 115 zeiden gelukkig te zijn. 61 waren het niet. Wat frappant was dat sommige mensen door dit onderzoek anders naar hun geluksbeleving zijn gaan kijken, weet ik uit gesprekken.

Samengevat komt het erop neer dat meer dat zo’n 65% van de mensen wel en 35% niet gelukkig is. Ruim eenderde worstelt dus in meer of mindere mate met zijn of haar eigen leven. Dat beeld is dus veel minder rooskleurig dan de grote onderzoeken ons voorspiegelen.

Troost daarbij is wel dat er uiteindelijk voor iedereen een gelukkig leven is weggelegd. In de column ‘Geluk kun je maken’ kunt je daar meer over lezen...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

henny van gemert teulings | 26 april 2013

Als je de uitslag leest van 35% is niet gelukkig dan vind ik het nogal wel meevallen, aangezien je overal veel ellende om je heen hoort. Ook op TV met de nieuwsberichten,debat programma's etc. Kon iedereen maar leven met de omstandigheden waarin wij en jezelf leven. Als je dat kunt aanvaarden dan ben je een gelukkig mens, althans is dat mijn inziens. groetjes Henny

Ingrid ter Laan- Coenraad | 26 april 2013

Gelukkig? Tja, wat is geluk, dat is voor mij een subjectief begrip. Ik ben heel gelukkig als ik mijn twee zoons en mijn man en aan tafel heb. Als ik zie dat het goed gaat met onze kinderen, als de jongens, mijn. Kinderen, 20 en 23 vrienden meenemen en allen blijven eten en dat we met z'n allen een gezellige avond hebben met lekker eten en drinken en heel veel lol. Met mijn man een weekend weg., dat is zalig en word ik weer verliefd. !ls mij operatie aan mijn schouder, as maandag, een nieuwe schouderprothese, lukt dan ben ik heel gelukkig, het wordt de vijfde operatie aan mijn schouder. Met andere woorden, ik ben gelukkig met mijn. Leven. Een baan als assistent activiteiten begeleider voor 8 uur per week, een lieve man, twee schatten van kinderen, een lieve kat, een prachtig huis, redelijk gezond, reuma, artrose, migraine, maar geen levensbedreigende ziekte. Dus.... Wat is geluk

Monique | 27 april 2013

Ik ben een van die 35%. Verstandelijk weet ik dat ik alles heb wat een mens gelukkig kan maken. Inmiddels weet ik ook precies waar de knoppen zitten en hoe je er aan kunt draaien. En daarmee kun je voorkomen, dat er onnodig zaken op je pad komen die je ongelukkig maken. Maar dat betekent nog steeds niet dat je dan gelukkig bent. Want geluk ervaren doe je met je gevoel. Hoor ik tot die groep mensen die genetisch pech heeft, of is er toch nog ergens een knop verborgen? Ik weiger vooralsnog te accepteren, dat ik tot de pechgevallen behoor en blijf naar die laatste knop zoeken. Maar de vraag blijft: Hoe maakbaar is geluk?

Mirella | 27 april 2013

Reactie voor Monique, 'Geluk is heel maakbaar' (dit is een mooie positieve gedachte) en gebeurt mijns inziens in je 'hersenpan', door je manier van denken. Er zijn (meestal elke dag) momenten waarop ik mij even gelukkig voel. Door die momenten heel bewust te beleven, ontstaat er in mij een geluksgevoel. Hoe vaker ik dit doe, hoe meer momenten er zijn. En als ik dit een periode minder ervaar, schrijf ik aan het einde van de dag in ieder geval één geluksmomentje op in een klein notitieboekje. Dit helpt en is ook heel leuk om te doen! En heerlijk om na een tijdje nog eens te lezen.

Claudia | 29 april 2013

Ja, ik ben gelukkig! (count your blessings)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Belachelijk!

Zij komt thuis met een overgrote bos bloemen die ze even in een emmer zet. Terwijl ze daarmee bezig is komt haar man binnen. Wat is dat? Bloemen, antwoord zij nuchter. Ja, dat zie ik, maar waarvoor? Zij: voor mijn moeder, daar ga ik vanavond naartoe. De verontwaardiging slaat toe: je moeder? Die bos bloemen? Be-lach-e-lijk! En vervolgens raken beiden verstrikt in een twistgesprek dat ongetwijfeld eindigt met wederzijdse narrigheid.

Zoonlief, 18 komt thuis, heeft zijn krullenkop door de kapper danig onder handen laten nemen. Wat rest is een harige waas. Wat heb je nou gedaan, schrikt zijn moeder bij de aanblik van haar vernieuwde zoon. Ach ik wou eens wat anders, mam, vind je het niet leuk? Moeders blik op afgrijzen: leuk, leuk? Weet je hoe je eruit ziet: be-lach-e-lijk! Het lef van de zoon op een brute wijze afgestraft. Weg plezier, weg sfeer, twee mensen in de gordijnen.

Geluk is een berg, opgebouwd uit kleine stukjes. En ook wie niet gelukkig is heeft zijn eigen berg stukje voor stukje opgetrokken. Het woord ‘belachelijk’ is nou zo’n stukje waar niemand blij van wordt. Klein maar venijn.

‘Belachelijk’ verdient het om uit het raam gekieperd te worden. Weg ermee, voorgoed. Eén woordje maakt meer kapot dan je lief is. Het berokkent alleen maar narigheid. Als je het zegt doe je meestal pijn aan een ander. En in ieder geval aan jezelf, zoals je met alle negatieve uitspraken en gedachtes jezelf tekort doet. Maar het doet nog veel meer, het stukje lijkt klein maar het is groter dan je denkt.

Wie een opmerking, een gesprek of een situatie afdoet met ‘belachelijk’ zet een dikke vette punt. Einde communicatie, je oordeel is duidelijk, daar valt niets meer tegenin te brengen. Er is geen gesprek, de ander krijgt geen enkele ruimte om het eigen verhaal te vertellen, waardoor je mogelijk tot een ander oordeel zou kunnen komen. En jij hebt je denken zonder omhaal op non-actief gezet. Je hoofd staat stil. Het is klaar.

Leven zonder ‘belachelijk’ is een merkbare stap naar een leuker leven. Als je je er werkelijk van bewust bent dat het je kwaad doet, zet je hopelijk alles op alles om het te vermijden. Daarmee maak je een begin met het uitbannen van het vaak redeloos veroordelen van iets of iemand. En zadel jij jezelf niet op met onnodige negativiteit.

Wat in bepaalde situaties en bij bepaalde confrontaties ongetwijfeld blijft is de verbazing, de tegenzin. Voldoende reden om vragen te stellen, om je te verdiepen in dat wat je hoort, ziet of waarneemt. Je begrijpt iets niet, je vindt iets raar of onaangenaam. Dat is de positieve kant: je stelt je open, je wilt het weten en begrijpen. Je creëert ruimte voor de ander om zijn of haar verhaal te vertellen, je houdt de communicatie in stand en kan tot de ontdekking komen dat dat wat de ander zegt of doet zo raar nog niet is.

Of je begrijpt er na de uitleg nog steeds geen jota van, ook dat kan. Dat is wat je met het woord ‘belachelijk’ namelijk uitdrukt: ik begrijp het niet. Maar in plaats van te veroordelen kun je het ook loslaten. Er is zoveel in deze wereld en om je heen waar je met je verstand niet bij kunt. Maar daarmee is het toch nog niet per definitie verkeerd en afkeurenswaardig? Je blik op de wereld is maar beperkt, de normen en waarden waarmee je leeft zijn niet vanzelfsprekend ook die van een ander.

Slechts één woordje bewust uit je woordenboek schrappen kan een hele opluchting betekenen. Heel zeker heb je daardoor een stukje van je berg van niet-zo-gelukkig-voelen afgebroken. En een stukje aan de berg van je geluk toegevoegd.

Op de valreep ook nog een vraag. Ken jij woorden, zinnen, uitdrukkingen die je beter uit je woordenboek zou kunnen schrappen? Domweg omdat ze anderen en jezelf nodeloos pijn doen? 

Uit het boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Maria | 29 november 2012

Je hebt net handen en voeten gegeven aan een gevoel dat ik had, maar niet goed uit kon leggen. Mijn partner doet alles af met dit woord, stelt geen vragen en het geheel frustreert mij enorm, al jaren. En ja, ik leef in patronen, mijn ouders zijn ook zo, mijn broers....en van de weeromstuit werd ik juist weer genuanceerd, hetgeen hen weer irriteert. Ppffff communicatie, het blijft heel moeilijk.....Dank voor al je overdenkingen.

Karen | 29 november 2012

leuke column! het woordje 'moeten'. Ik MOET juist niets! Ik kan en/of ik wil :-)

jeroen | 29 november 2012

......belachelijk.......;-) (maar je hebt natuurlijk wel gelijk; kon het gewoon niet laten)

Marian | 29 november 2012

Dit is dus ook precies waar ik met mijn partner steeds tegenaan liep. Het heeft mij zo erg belemmerd dat ik op een gegeven moment gestopt met met een gesprek te beginnen. Nu ik sinds kort van hem gescheiden ben, merk ik hoezeer het mij negatief heeft gevormd. Wat ook een leuke dooddoener is is: hou toch op!! Gesprek is meteen monddood. Wat is dit toch herkenbaar.

Janny | 29 november 2012

Vaak is men ziende blind en glij je heel langzaam van jouw zo zorgvuldig opgebouwde berg af totdat er een moment komt, vaak door een nare gebeurtenis dat je wakker wordt. Verdrietig. Een prettig geschreven stuk en zeer waar!

wout | 30 november 2012

Belachelijk goede column, ik mag dat nog zeggen omdat 'het woord' in discussie is. Maar bij deze sluit ik mij aan om dit woord te gaan verbannen.

Marij | 30 november 2012

Hier ben ik blij mee. Zo heb ik al jaren al dit soort woorden verbannen. (echt niet normaal,je spoort niet,stel je niet aan)Je doet hiermee inderdaad de deur dicht voor jezelf en voor de ander. En je beperkt jezelf en de ander. Zooo jammer....Laten we open staan voor elkaar

andyman | 30 november 2012

Ja, weer een goeie Jan Jaap! Tja, oordelen over een ander en dan ook nog 's nog 'lekker' negatief uithalen is een eigenschap die veel mensen zouden moeten verbannen uit hun leven. En niet alleen de woorden die daarbij gebruikt worden. "So while you point your fingers, someone els is judging you. Could you be, could you be, could be loved..." - Bob Marley

Roger Raes | 30 november 2012

Het was 29 juli dat wij filosoferend onder jouw lindeboom spraken over de column die jij voorbereidde. En nu, eind november is hij er dan eindelijk. BELACHELIJK. Jij slaat de spijker op de kop! ik heb zelf ook al menigmaal geschreven over hetgeen taal met je doet. Dat komt omdat jouw onderbuik (lees: onderbewuste) alle uitgesproken woorden opneemt alsof het de waarheid is. Dit gebeurt ook als je extremen gebruikt zoals: alles; niemand; altijd; nooit; iedereen; overal en nergens. Wanneer je ze uitspreekt geloof je tevens dat het waar is. Voorbeeld van een zin die "bol" staat van de extremen. Ik sta ALTIJD voor IEDEREEN klaar, maar als ik een keer iemand nodig heb dan zie je NIEMAND. Kun je je voorstellen dat wanneer je deze zin uitspreekt dat je denkt dat het waar is. Gecorrigeerd en eerlijk zou zijn als je de zin zou aanpassen en zou zeggen: Ik sta VAAK voor iemand klaar, nu heb ik zelf hulp nodig en nu zijn er minder mensen om mij te helpen dan ik verwachtte. De woorden die ik zelf graag uit mijn woordenboek zou willen schrappen zijn: moeten; proberen en eigenlijk. Tevens heb ik een gruwelijke hekel aan: 'we zien wel waar het schip strandt'. Oeps..... ik maak mijn reactie straks nog langer dan de column van Jan Jaap.

Judith | 1 december 2012

In mijn jeugd heb ik niet anders gehoord dan dit soort woorden. Hierdoor ben ik gestopt met praten. Het heeft namelijk geen zin als er niet wordt geluisterd. Gelukkig heb ik een partner die voor alles open staat en nooit bij voorbaat oordeelt. Nu na 38 jaar begin ik eindelijk echt te zeggen wat ik vind en voel. Deze woorden hebben dus heel veel impact. Als je de kracht hebt zeg dan ja, en glimlach en blijf bij je eigen wijsheid. Probeer mensen te vinden die wel open staan en naar je luisteren, daar word je inderdaad gelukkiger van.

Hannie Tuyl | 1 december 2012

Dag Jan Jaap, Weer een fantastisch stukje om te overdenken.. Ja, met een enkel negatief woord kun je de hele boel afkappen, afstraffen, kapot maken. Voor de juiste communicatie, kun je beter vragen hoe iemand iets bedoelt, of waarom hij/zij iets doet of juist niet doet, anders maak je wat voor relatie dan ook, gewoon kapot. Eigenlijk gaan we toch allemaal het liefst in harmonie met elkaar om?

Danielle | 2 december 2012

Weer raak, je column! Een woord wat van mij mag verdwijnen is: deugniet! Hoezo deugt iemand niet? Iemand doet misschien iets ondeugends, maar dat is wat anders dan dat iemand niet deugt!!

Stephanie | 4 december 2012

Wat een goeie column! Dankjewel! Wat mij betreft zouden we het woord 'maar' veel minder kunnen (het liefste 'moeten') gebruiken. Je uit je mening, iemand antwoordt; ik hoor wat je zegt of ik ben het met je eens, MAAR... en dan komen alle redenen waarom diegene je eigenlijk niet heeft gehoord of het toch niet met je eens is. Dan had je dus net zo goed niet hoeven te zeggen dat je het er wel mee eens was of dat je iemand gehoord hebt. Gewoon 'EN' gebruiken, dat werkt veel beter en geeft zo veel meer openheid!

Roger Raes | 4 december 2012

@Stephanie, 'maar' is meestal het eerste woord van een slechte smoes.

Anna Michielen | 27 maart 2013

Ja, ik herken het... ik heb `n genetisch bepaalde, harde (sommigen zeggen "luide, heldere") stem en mijn vader kapte menig enthouiasme van mij af met de woorden "jee meid wat heb je toch een harde stem!" hetgeen in combinatie met de geïrriteerde blik, mij noopte mijn volume te verlagen maar dat hield ik nooit lang vol. Ik praatte te hard, lachte te hard, keek zelfs te hard! Uiteindelijk stopte ik met enthousiast te zijn. Pas sinds een paar jaar heb ik kunnen accepteren dat ik een hardere stem heb dan de meesten en het vreemde is dat ik er niemand meer over hoor en men het kennelijk weet dat dat bij mij hoort maar soms hoor ik nog mijn vaders kritiek waarmee hij mijn elan behoorlijk heeft ingeperkt. Dat kunnen negatieve reacties met een mens doen...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Is that all there is?

Als je zo tegen de veertig loopt, doemt op enig moment de vraag op: Is that all there is? Je hebt al een flink stuk van je leven achter de rug. En hopelijk heb je nog minstens zoveel jaren voor de boeg. Hoe gaan ze worden? Zoals tot nu toe? Of wordt alles anders?

Is that all there is? Die vraag veronderstelt dat je leven je een beetje overkomt, dat je genoegen moet nemen met dat wat er op je pad komt, het is niet anders. En in de vraag klink vooral iets door van: het was tot nu toe eigenlijk een beetje suf en saai, niks spannends en meeslepends aan.

Dus eigenlijk is het een rare vraag, je staat nu eenmaal niet buiten je eigen leven. Integendeel. Je leven is van jou, jij leidt het, jij bepaalt hoe het gaat, dag na dag, jaar na jaar. Jij mag het zeggen. En als je tegen je veertigste terugkijkt en je vindt dat het wel wat spannender had gemogen, mag je dat jezelf aanrekenen. Er is geen ‘there’, er is alleen maar ‘you’!

Het zou natuurlijk kunnen dat je er veertig jaar over gedaan hebt om te ontdekken dat jij de baas bent over je eigen bestaan. Dat jij de touwtjes in handen hebt. Alleen jij en niemand anders. Dat zou de uitdrukking kunnen verklaren dat het leven bij veertig begint.

Is that all there is? Jij bent de enige die het antwoord geeft. Ben je niet echt tevreden maar zeg je desondanks yes, dan word je leven er de komende jaren niet vrolijker op. Zeg je no!, verbeuzel dan niet te veel tijd met omkijken maar ga aan de slag.

Plavei je nieuwe weg met goede voornemens. Ballast, onechtheid en onoprechtheid, weg ermee. Passiviteit, het leven over je heen laten spoelen, stop ermee. Leef je leven actief en zelfbewust. Doe, pak, vorm, geniet, voel jezelf verantwoordelijkheid voor alle dagen, alle jaren die nog komen gaan. Maak van je leven een spannend en waardevol boek. En weet zeker dat je nooit meer zult zeggen: Is that all there is? Als je de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven ben je toe aan een betere vraag: Is that all I did?

Ouder worden. Ja, maar ik krijg wel een oude kop en mijn lijf is ook niet meer wat het geweest is... Zeker, je lichaam wordt ouder, dag na dag. Dat is onvermijdelijk, en juist daarom is het zo zinloos om je daar zorgen over te maken. Alsof iedereen boven de veertig lelijk is... Richt je op je geest, houd die jong en flexibel, daar heb je wel zeggenschap over. De energie die je daarin steekt is goed besteed en per definitie lonend.

Ouder worden, bewust van alles wat je doet en denkt, het kan zo mooi zijn. Je tijd goed gebruiken, telkens weer schiften, wat is waardevol en wat niet, je leven wordt steeds belangrijker, steeds leuker. Vrijer.

Ik noem een voorbeeldje. Je drift om jezelf onmisbaar te maken ligt nu zo langzamerhand wel achter je. Jezelf en anderen te bewijzen hoe goed je bent, hoe belangrijk je bent, dat maakt je geen spat gelukkiger. Stop er gewoon mee. Je bént belangrijk, twijfel daar niet aan. In plaats van jezelf onmisbaar te maken, kun je beter streven naar misbaarheid: eindelijk, niemand heeft je echt nodig, niemand hangt aan je of claimt je, en andersom. Heerlijk, vrij! ‘Niet nodig hebben’ betekent echter niet dat je niet zou kunnen genieten van de liefde en aandacht van anderen. Maar de vanzelfsprekendheid, de noodzaak kan beter overboord.

Ga er eens voor zitten en kijk waar je nog kunt sleutelen aan je leven. Er is nog veel te doen waarschijnlijk. En je hoeft geen veertig te zijn om aktief en bewust met je leven om te gaan. Hoe eerder je eraan begint hoe langer je kunt genieten van al het moois waarvan je zelf in veel gevallen de bron bent. En vraag je tijdens de rit: Is that all I did? dan hoop ik dat je blij glimlacht...

Jan Jaap van Hoeckel, coach

AFKOMSTIG UIT HET BOEK 'WIE HEEFT ONS IN GODSNAAM GELEERD DAT REGEN SLECHT WEER IS?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Linda | 11 juli 2012

Ik denk dat je best eens mag gaan hangen in de vraag 'Is that all there is?' Even bedenken wat je mist, wat er meer of beter had kunnen zijn. Zolang je er maar niet in blijft steken. Dan volgt toch weer de vraag: 'Wat kan ik doen om het beter te maken?' En dat jezelf vervolgens ook gunnen. Je bent er tenslotte zelf bij. Maar negatieve emoties mogen ook doorleefd worden! Ze zijn er niet voor niks.

Ingeborg | 11 juli 2012

Ik ben al 3 jaar 40. Maar ik voel me al 13 jaar 30...

Mariëtte | 12 juli 2012

all there is right now: een glimlach zo groot dat íe niet meer op mijn gezicht past. make your day!!

Irene | 15 juli 2012

Tja, ik ben al meer dan 20 jaar geleden 40 geworden, en nog altijd is mijn leven niet saai!! Neem nu de laatste week; ik was bij mijn dochter in Frankrijk om de nieuwe kleindochter te bewonderen en haar (mijn dochter bij te staan in de laatste week van haar kraamtijd. Eventjes was ik weer oma,ook van mijn kleinzoon van acht. Heerlijke week was het. Gisteren terug gekomen en nu ontmoeten we vandaag op de Maaskade in Mook een stel mensen uit Zweden die tomaten en sla kweken in bloempotten op hun boot. Dat was de aanleiding van onze ontmoeting, en toen zij ons vroegen naar een plek om geld te pinnen, zijn we spontaan met hen naar Groesbeek gereden en hebben hen het Mooie Canadese kerkhof laten zien, Ik Duitsland net over de Grens koffie gedronken en met een mooie omweg weer terug naar de boot gereden. Hoezo, saai? groetjes en liefs voor iedereen.

nicole | 2 augustus 2016

Prachtig geschreven! En ja voor mij heeft t alles te maken met bewust leven. Ik ben nog geen 40 maar wel ver in de 30. Eigenlijk maken die getallen helemaal geen verschil voor mij! Genieten van de kleine dingen als kapitein van mijn eigen schip. En dat is niet leeftijds gebonden, maar hangt af van hoe je in het leven staat. Vrijheid en een lichte geest houden je jong denk ik. Ooit zei iemand tegen mij: "zorg dat je op je veertigste niet andermans wallen onder je ogen hebt staan".....Ik hoor wel eens mensen klagen over wat het leven ze voor ellende heeft gebracht, uiteindelijk gaat het om hoe jij er naar kijkt en er mee omgaat. Je hebt altijd een keuze! Lach....zing....dans en geniet!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑