goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Belachelijk!

Zij komt thuis met een overgrote bos bloemen die ze even in een emmer zet. Terwijl ze daarmee bezig is komt haar man binnen. Wat is dat? Bloemen, antwoord zij nuchter. Ja, dat zie ik, maar waarvoor? Zij: voor mijn moeder, daar ga ik vanavond naartoe. De verontwaardiging slaat toe: je moeder? Die bos bloemen? Be-lach-e-lijk! En vervolgens raken beiden verstrikt in een twistgesprek dat ongetwijfeld eindigt met wederzijdse narrigheid.

Zoonlief, 18 komt thuis, heeft zijn krullenkop door de kapper danig onder handen laten nemen. Wat rest is een harige waas. Wat heb je nou gedaan, schrikt zijn moeder bij de aanblik van haar vernieuwde zoon. Ach ik wou eens wat anders, mam, vind je het niet leuk? Moeders blik op afgrijzen: leuk, leuk? Weet je hoe je eruit ziet: be-lach-e-lijk! Het lef van de zoon op een brute wijze afgestraft. Weg plezier, weg sfeer, twee mensen in de gordijnen.

Geluk is een berg, opgebouwd uit kleine stukjes. En ook wie niet gelukkig is heeft zijn eigen berg stukje voor stukje opgetrokken. Het woord ‘belachelijk’ is nou zo’n stukje waar niemand blij van wordt. Klein maar venijn.

‘Belachelijk’ verdient het om uit het raam gekieperd te worden. Weg ermee, voorgoed. Eén woordje maakt meer kapot dan je lief is. Het berokkent alleen maar narigheid. Als je het zegt doe je meestal pijn aan een ander. En in ieder geval aan jezelf, zoals je met alle negatieve uitspraken en gedachtes jezelf tekort doet. Maar het doet nog veel meer, het stukje lijkt klein maar het is groter dan je denkt.

Wie een opmerking, een gesprek of een situatie afdoet met ‘belachelijk’ zet een dikke vette punt. Einde communicatie, je oordeel is duidelijk, daar valt niets meer tegenin te brengen. Er is geen gesprek, de ander krijgt geen enkele ruimte om het eigen verhaal te vertellen, waardoor je mogelijk tot een ander oordeel zou kunnen komen. En jij hebt je denken zonder omhaal op non-actief gezet. Je hoofd staat stil. Het is klaar.

Leven zonder ‘belachelijk’ is een merkbare stap naar een leuker leven. Als je je er werkelijk van bewust bent dat het je kwaad doet, zet je hopelijk alles op alles om het te vermijden. Daarmee maak je een begin met het uitbannen van het vaak redeloos veroordelen van iets of iemand. En zadel jij jezelf niet op met onnodige negativiteit.

Wat in bepaalde situaties en bij bepaalde confrontaties ongetwijfeld blijft is de verbazing, de tegenzin. Voldoende reden om vragen te stellen, om je te verdiepen in dat wat je hoort, ziet of waarneemt. Je begrijpt iets niet, je vindt iets raar of onaangenaam. Dat is de positieve kant: je stelt je open, je wilt het weten en begrijpen. Je creëert ruimte voor de ander om zijn of haar verhaal te vertellen, je houdt de communicatie in stand en kan tot de ontdekking komen dat dat wat de ander zegt of doet zo raar nog niet is.

Of je begrijpt er na de uitleg nog steeds geen jota van, ook dat kan. Dat is wat je met het woord ‘belachelijk’ namelijk uitdrukt: ik begrijp het niet. Maar in plaats van te veroordelen kun je het ook loslaten. Er is zoveel in deze wereld en om je heen waar je met je verstand niet bij kunt. Maar daarmee is het toch nog niet per definitie verkeerd en afkeurenswaardig? Je blik op de wereld is maar beperkt, de normen en waarden waarmee je leeft zijn niet vanzelfsprekend ook die van een ander.

Slechts één woordje bewust uit je woordenboek schrappen kan een hele opluchting betekenen. Heel zeker heb je daardoor een stukje van je berg van niet-zo-gelukkig-voelen afgebroken. En een stukje aan de berg van je geluk toegevoegd.

Op de valreep ook nog een vraag. Ken jij woorden, zinnen, uitdrukkingen die je beter uit je woordenboek zou kunnen schrappen? Domweg omdat ze anderen en jezelf nodeloos pijn doen? 

Uit het boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Maria | 29 november 2012

Je hebt net handen en voeten gegeven aan een gevoel dat ik had, maar niet goed uit kon leggen. Mijn partner doet alles af met dit woord, stelt geen vragen en het geheel frustreert mij enorm, al jaren. En ja, ik leef in patronen, mijn ouders zijn ook zo, mijn broers....en van de weeromstuit werd ik juist weer genuanceerd, hetgeen hen weer irriteert. Ppffff communicatie, het blijft heel moeilijk.....Dank voor al je overdenkingen.

Karen | 29 november 2012

leuke column! het woordje 'moeten'. Ik MOET juist niets! Ik kan en/of ik wil :-)

jeroen | 29 november 2012

......belachelijk.......;-) (maar je hebt natuurlijk wel gelijk; kon het gewoon niet laten)

Marian | 29 november 2012

Dit is dus ook precies waar ik met mijn partner steeds tegenaan liep. Het heeft mij zo erg belemmerd dat ik op een gegeven moment gestopt met met een gesprek te beginnen. Nu ik sinds kort van hem gescheiden ben, merk ik hoezeer het mij negatief heeft gevormd. Wat ook een leuke dooddoener is is: hou toch op!! Gesprek is meteen monddood. Wat is dit toch herkenbaar.

Janny | 29 november 2012

Vaak is men ziende blind en glij je heel langzaam van jouw zo zorgvuldig opgebouwde berg af totdat er een moment komt, vaak door een nare gebeurtenis dat je wakker wordt. Verdrietig. Een prettig geschreven stuk en zeer waar!

wout | 30 november 2012

Belachelijk goede column, ik mag dat nog zeggen omdat 'het woord' in discussie is. Maar bij deze sluit ik mij aan om dit woord te gaan verbannen.

Marij | 30 november 2012

Hier ben ik blij mee. Zo heb ik al jaren al dit soort woorden verbannen. (echt niet normaal,je spoort niet,stel je niet aan)Je doet hiermee inderdaad de deur dicht voor jezelf en voor de ander. En je beperkt jezelf en de ander. Zooo jammer....Laten we open staan voor elkaar

andyman | 30 november 2012

Ja, weer een goeie Jan Jaap! Tja, oordelen over een ander en dan ook nog 's nog 'lekker' negatief uithalen is een eigenschap die veel mensen zouden moeten verbannen uit hun leven. En niet alleen de woorden die daarbij gebruikt worden. "So while you point your fingers, someone els is judging you. Could you be, could you be, could be loved..." - Bob Marley

Roger Raes | 30 november 2012

Het was 29 juli dat wij filosoferend onder jouw lindeboom spraken over de column die jij voorbereidde. En nu, eind november is hij er dan eindelijk. BELACHELIJK. Jij slaat de spijker op de kop! ik heb zelf ook al menigmaal geschreven over hetgeen taal met je doet. Dat komt omdat jouw onderbuik (lees: onderbewuste) alle uitgesproken woorden opneemt alsof het de waarheid is. Dit gebeurt ook als je extremen gebruikt zoals: alles; niemand; altijd; nooit; iedereen; overal en nergens. Wanneer je ze uitspreekt geloof je tevens dat het waar is. Voorbeeld van een zin die "bol" staat van de extremen. Ik sta ALTIJD voor IEDEREEN klaar, maar als ik een keer iemand nodig heb dan zie je NIEMAND. Kun je je voorstellen dat wanneer je deze zin uitspreekt dat je denkt dat het waar is. Gecorrigeerd en eerlijk zou zijn als je de zin zou aanpassen en zou zeggen: Ik sta VAAK voor iemand klaar, nu heb ik zelf hulp nodig en nu zijn er minder mensen om mij te helpen dan ik verwachtte. De woorden die ik zelf graag uit mijn woordenboek zou willen schrappen zijn: moeten; proberen en eigenlijk. Tevens heb ik een gruwelijke hekel aan: 'we zien wel waar het schip strandt'. Oeps..... ik maak mijn reactie straks nog langer dan de column van Jan Jaap.

Judith | 1 december 2012

In mijn jeugd heb ik niet anders gehoord dan dit soort woorden. Hierdoor ben ik gestopt met praten. Het heeft namelijk geen zin als er niet wordt geluisterd. Gelukkig heb ik een partner die voor alles open staat en nooit bij voorbaat oordeelt. Nu na 38 jaar begin ik eindelijk echt te zeggen wat ik vind en voel. Deze woorden hebben dus heel veel impact. Als je de kracht hebt zeg dan ja, en glimlach en blijf bij je eigen wijsheid. Probeer mensen te vinden die wel open staan en naar je luisteren, daar word je inderdaad gelukkiger van.

Hannie Tuyl | 1 december 2012

Dag Jan Jaap, Weer een fantastisch stukje om te overdenken.. Ja, met een enkel negatief woord kun je de hele boel afkappen, afstraffen, kapot maken. Voor de juiste communicatie, kun je beter vragen hoe iemand iets bedoelt, of waarom hij/zij iets doet of juist niet doet, anders maak je wat voor relatie dan ook, gewoon kapot. Eigenlijk gaan we toch allemaal het liefst in harmonie met elkaar om?

Danielle | 2 december 2012

Weer raak, je column! Een woord wat van mij mag verdwijnen is: deugniet! Hoezo deugt iemand niet? Iemand doet misschien iets ondeugends, maar dat is wat anders dan dat iemand niet deugt!!

Stephanie | 4 december 2012

Wat een goeie column! Dankjewel! Wat mij betreft zouden we het woord 'maar' veel minder kunnen (het liefste 'moeten') gebruiken. Je uit je mening, iemand antwoordt; ik hoor wat je zegt of ik ben het met je eens, MAAR... en dan komen alle redenen waarom diegene je eigenlijk niet heeft gehoord of het toch niet met je eens is. Dan had je dus net zo goed niet hoeven te zeggen dat je het er wel mee eens was of dat je iemand gehoord hebt. Gewoon 'EN' gebruiken, dat werkt veel beter en geeft zo veel meer openheid!

Roger Raes | 4 december 2012

@Stephanie, 'maar' is meestal het eerste woord van een slechte smoes.

Anna Michielen | 27 maart 2013

Ja, ik herken het... ik heb `n genetisch bepaalde, harde (sommigen zeggen "luide, heldere") stem en mijn vader kapte menig enthouiasme van mij af met de woorden "jee meid wat heb je toch een harde stem!" hetgeen in combinatie met de geïrriteerde blik, mij noopte mijn volume te verlagen maar dat hield ik nooit lang vol. Ik praatte te hard, lachte te hard, keek zelfs te hard! Uiteindelijk stopte ik met enthousiast te zijn. Pas sinds een paar jaar heb ik kunnen accepteren dat ik een hardere stem heb dan de meesten en het vreemde is dat ik er niemand meer over hoor en men het kennelijk weet dat dat bij mij hoort maar soms hoor ik nog mijn vaders kritiek waarmee hij mijn elan behoorlijk heeft ingeperkt. Dat kunnen negatieve reacties met een mens doen...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Is that all there is?

Als je zo tegen de veertig loopt, doemt op enig moment de vraag op: Is that all there is? Je hebt al een flink stuk van je leven achter de rug. En hopelijk heb je nog minstens zoveel jaren voor de boeg. Hoe gaan ze worden? Zoals tot nu toe? Of wordt alles anders?

Is that all there is? Die vraag veronderstelt dat je leven je een beetje overkomt, dat je genoegen moet nemen met dat wat er op je pad komt, het is niet anders. En in de vraag klink vooral iets door van: het was tot nu toe eigenlijk een beetje suf en saai, niks spannends en meeslepends aan.

Dus eigenlijk is het een rare vraag, je staat nu eenmaal niet buiten je eigen leven. Integendeel. Je leven is van jou, jij leidt het, jij bepaalt hoe het gaat, dag na dag, jaar na jaar. Jij mag het zeggen. En als je tegen je veertigste terugkijkt en je vindt dat het wel wat spannender had gemogen, mag je dat jezelf aanrekenen. Er is geen ‘there’, er is alleen maar ‘you’!

Het zou natuurlijk kunnen dat je er veertig jaar over gedaan hebt om te ontdekken dat jij de baas bent over je eigen bestaan. Dat jij de touwtjes in handen hebt. Alleen jij en niemand anders. Dat zou de uitdrukking kunnen verklaren dat het leven bij veertig begint.

Is that all there is? Jij bent de enige die het antwoord geeft. Ben je niet echt tevreden maar zeg je desondanks yes, dan word je leven er de komende jaren niet vrolijker op. Zeg je no!, verbeuzel dan niet te veel tijd met omkijken maar ga aan de slag.

Plavei je nieuwe weg met goede voornemens. Ballast, onechtheid en onoprechtheid, weg ermee. Passiviteit, het leven over je heen laten spoelen, stop ermee. Leef je leven actief en zelfbewust. Doe, pak, vorm, geniet, voel jezelf verantwoordelijkheid voor alle dagen, alle jaren die nog komen gaan. Maak van je leven een spannend en waardevol boek. En weet zeker dat je nooit meer zult zeggen: Is that all there is? Als je de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven ben je toe aan een betere vraag: Is that all I did?

Ouder worden. Ja, maar ik krijg wel een oude kop en mijn lijf is ook niet meer wat het geweest is... Zeker, je lichaam wordt ouder, dag na dag. Dat is onvermijdelijk, en juist daarom is het zo zinloos om je daar zorgen over te maken. Alsof iedereen boven de veertig lelijk is... Richt je op je geest, houd die jong en flexibel, daar heb je wel zeggenschap over. De energie die je daarin steekt is goed besteed en per definitie lonend.

Ouder worden, bewust van alles wat je doet en denkt, het kan zo mooi zijn. Je tijd goed gebruiken, telkens weer schiften, wat is waardevol en wat niet, je leven wordt steeds belangrijker, steeds leuker. Vrijer.

Ik noem een voorbeeldje. Je drift om jezelf onmisbaar te maken ligt nu zo langzamerhand wel achter je. Jezelf en anderen te bewijzen hoe goed je bent, hoe belangrijk je bent, dat maakt je geen spat gelukkiger. Stop er gewoon mee. Je bént belangrijk, twijfel daar niet aan. In plaats van jezelf onmisbaar te maken, kun je beter streven naar misbaarheid: eindelijk, niemand heeft je echt nodig, niemand hangt aan je of claimt je, en andersom. Heerlijk, vrij! ‘Niet nodig hebben’ betekent echter niet dat je niet zou kunnen genieten van de liefde en aandacht van anderen. Maar de vanzelfsprekendheid, de noodzaak kan beter overboord.

Ga er eens voor zitten en kijk waar je nog kunt sleutelen aan je leven. Er is nog veel te doen waarschijnlijk. En je hoeft geen veertig te zijn om aktief en bewust met je leven om te gaan. Hoe eerder je eraan begint hoe langer je kunt genieten van al het moois waarvan je zelf in veel gevallen de bron bent. En vraag je tijdens de rit: Is that all I did? dan hoop ik dat je blij glimlacht...

Jan Jaap van Hoeckel, coach

AFKOMSTIG UIT HET BOEK 'WIE HEEFT ONS IN GODSNAAM GELEERD DAT REGEN SLECHT WEER IS?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Linda | 11 juli 2012

Ik denk dat je best eens mag gaan hangen in de vraag 'Is that all there is?' Even bedenken wat je mist, wat er meer of beter had kunnen zijn. Zolang je er maar niet in blijft steken. Dan volgt toch weer de vraag: 'Wat kan ik doen om het beter te maken?' En dat jezelf vervolgens ook gunnen. Je bent er tenslotte zelf bij. Maar negatieve emoties mogen ook doorleefd worden! Ze zijn er niet voor niks.

Ingeborg | 11 juli 2012

Ik ben al 3 jaar 40. Maar ik voel me al 13 jaar 30...

Mariëtte | 12 juli 2012

all there is right now: een glimlach zo groot dat íe niet meer op mijn gezicht past. make your day!!

Irene | 15 juli 2012

Tja, ik ben al meer dan 20 jaar geleden 40 geworden, en nog altijd is mijn leven niet saai!! Neem nu de laatste week; ik was bij mijn dochter in Frankrijk om de nieuwe kleindochter te bewonderen en haar (mijn dochter bij te staan in de laatste week van haar kraamtijd. Eventjes was ik weer oma,ook van mijn kleinzoon van acht. Heerlijke week was het. Gisteren terug gekomen en nu ontmoeten we vandaag op de Maaskade in Mook een stel mensen uit Zweden die tomaten en sla kweken in bloempotten op hun boot. Dat was de aanleiding van onze ontmoeting, en toen zij ons vroegen naar een plek om geld te pinnen, zijn we spontaan met hen naar Groesbeek gereden en hebben hen het Mooie Canadese kerkhof laten zien, Ik Duitsland net over de Grens koffie gedronken en met een mooie omweg weer terug naar de boot gereden. Hoezo, saai? groetjes en liefs voor iedereen.

nicole | 2 augustus 2016

Prachtig geschreven! En ja voor mij heeft t alles te maken met bewust leven. Ik ben nog geen 40 maar wel ver in de 30. Eigenlijk maken die getallen helemaal geen verschil voor mij! Genieten van de kleine dingen als kapitein van mijn eigen schip. En dat is niet leeftijds gebonden, maar hangt af van hoe je in het leven staat. Vrijheid en een lichte geest houden je jong denk ik. Ooit zei iemand tegen mij: "zorg dat je op je veertigste niet andermans wallen onder je ogen hebt staan".....Ik hoor wel eens mensen klagen over wat het leven ze voor ellende heeft gebracht, uiteindelijk gaat het om hoe jij er naar kijkt en er mee omgaat. Je hebt altijd een keuze! Lach....zing....dans en geniet!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Leven is 'leren leven'

Leven is eigenlijk heel eigenaardig als je er goed over nadenkt. We worden geboren, weten van niks, hebben niks geleerds, maar we worden wel direct in het diepe gegooid. Voor alles wat we in ons leven ondernemen is op een of andere manier een school of opleiding nodig. Wil je graag boekhouden dan moet je eerst je studie afronden voordat je als boekhouder aan de slag kunt. Anders wordt het helemaal niks. Aan ons leven beginnen we echter wél zonder een degelijke ondergrond. Met alle risico’s van dien...

Maar je ouders dan? Die kunnen je toch leren hoe het moet? Ja, maar die zijn ook ooit zo begonnen, die wisten ook niets en hebben struikelend hun weg afgelegd. De vraag is of zij al vallend en opstaand zijn uitgegroeid tot volleerde opleiders voor hun kinderen. Menigeen die terugkijkt op zijn jeugd zal hopelijk mild oordelen over zijn ouders. Maar zal toch ook moeten concluderen dat er het nodige is misgegaan.

Maar dat ligt niet alleen aan de opvoeding, ook scholen, de sociale omgeving en de hele maatschappij hebben invloed op iemands leven, zou je kunnen opperen. Als dat zo is schort er kennelijk ook het een en ander aan de sociale omgeving en aan de maatschappij. En dat is in veel gevallen weer terug te voeren op de opvoeding die we gehad hebben.

Het is niet anders, vanaf het moment dat je wordt geboren bestaat je leven slechts uit ‘leren leven’. Dat is het enige waar je dag in dag uit, jaar in jaar uit mee bezig bent. Leren hoe het moet, of in ieder geval leren hoe je je een beetje behaaglijk door je leven kunt bewegen.

Je zet stappen, zolang het goed gaat bof je, je kunt het! Totdat er iets misgaat... Oei, dit is kennelijk niet de bedoeling, nou ben ik toch lelijk gestruikeld. Oef, dat doet pijn! Je kunt het dus niet! Zoiets. De kunst is vervolgens niet te blijven hangen in de pijn, in het verdriet. Maar weer op te krabbelen, de negatieve kanten van je ervaring van je af te schudden en je weg te vervolgen. Word je weer geconfronteerd met dezelfde omstandigheden dan gaan er waarschijnlijk onmiddellijk bellen rinkelen. Je hebt weer een beetje leren leven.

Maar alle goede raad van je ouders en van anderen dan? De boeken die geschreven zijn, de verhalen in kranten en tijdschriften, daar leer je toch ook het nodige van? Ja, in theorie. Maar van theorie leer je niet leven. Die berg je in jezelf op. En pas als je - soms keihard - tegen dingen aanloopt doemt dat weer op. Herkenning, ja nou weet ik het weer, daar heeft mijn vader me nog zo voor gewaarschuwd. Of: dit is precies wat ik in dat boek heb gelezen, hoe kon ik zo stom zijn. De theorie wordt pas een stuk van je leven als de praktijk zich voordoet. Meestal zijn dat niet de prettigste confrontaties. Leven is ‘leren leven’. En ‘leren leven’ is kennelijk vaak: fouten maken, de mist in draaien, vallen.

Pijnlijk voor ouders die alles op alles zetten om hun kind voor alle 'fouten' te behoeden. Het zal ze niet lukken en ze zouden het ook niet moeten willen eerlijk gezegd, hoe begrijpelijk hun houding ook is.

Ooit verzuchtte een vriendin na de zoveelste struikelpartij: houdt het nou nooit op? Nee, het houdt nooit op. Want ‘leren leven’ kent geen eindpunt. Het gaat maar door. Wat je van al je struikelpartijen, van alle pijn en verdriet dat op je levensweg komt vooral leert is, dat het onvermijdelijk is. Dat het gewoon niet anders kan. Wat er echter ook gebeurt is dat je de situaties waar je in terecht komt steeds beter herkent en ontdekt dat de pijn en het verdriet die ermee gepaard gaan telkens minder worden. En hopelijk breekt het moment ooit aan dat je er moeiteloos of met weinig moeite mee om kunt gaan. Dat heb je pas echt ‘leren leven’.

En je positieve ervaringen dan? Ja, ook die kunnen je danig verrassen. Iemand die gewoon bijzonder aardig voor je is, zomaar. Of die je onverwacht een handje helpt. Je over je bol aait als je in de puree zit. Deze ervaringen geven een boost aan je lerenlevenproces. Je valt nou eens keer niet, maar je groeit ter plekke. Leren in de vierde versnelling!

Leven is ‘leren leven’. Heel eigtenaardig, pijnlijk soms maar voor wie z'n lessen ter harte neemt: prachtig!

Jan Jaap van Hoeckel

UIt het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mariëtte | 22 juni 2012

Wat een gave, Jan Jaap om woorden te vinden waar je mee kan uitdrukken hoe je het leven beleeft! Het 'vallen en opstaan' (Pasen vieren) is voor mij zeer herkenbaar. Het proces van gaan vallen vind ik vervelender dan de val zelf. Het opstaan ervaar ik als verrijkend, een soort feestje :-) We kunnen niet leven zonder contrasten.

Irene | 22 juni 2012

Jan Jaap, wat heb je het weer mooi onder woorden gebracht. En dan hebben we het alleen nog maar over ons eigen leven. Kinderen grootbrengen is ook zoiets; pas als je zelf een klein beetje begint te leren hoe het in elkaar zit, dan is de schade bij hen vaak al aangebracht. En we blijven altijd leren, en juist door gesprekken met deze je eigen kinderen kunnen zij weer een kleine handreiking krijgen, maar altijd blijft; een mens moet het zelf zien te klaren in het leven en we blijven altijd leren tot we overgaan naar gene zijde, lieve groetjes van Irene.

Joyce | 23 juni 2012

Ik vind het prachtig wat je schrijft, ik lees het steeds weer met zoveel plezier. Dank Jan Jaap! Liefs, Joyce Mensink

Danielle | 24 juni 2012

En weer zijn je woorden helemaal raak! Gisteren had ik weer zo'n dag, dat je denkt waar doe ik het allemaal voor, als dit het leven dan is, nou dan hoeft het voor mij niet! Maar dan bedenk ik weer alle mooie dingen die er zijn en denk ik aan mijn kids en dan zie ik weer dat het leven toch heel erg de moeite waard is. Nu nog even accepteren dat het af en toe niet vanzelf gaat, dat het soms moeite kost, maar dat ik er dan ook extra veel voor terug krijg. En zo blijven we leren :) Liefs!!

Marjan | 26 juni 2012

Als we niet leren leven we dus niet! of althans, we worden niet wijzer. Het is zo jammer dat er mensen zijn die dat leren als een echte straf ervaren en daardoor vaak veel verliezen.

Mariëtte | 26 juni 2012

Leven is liefhebben! Jan Jaap, mogelijk is dit een onderwerp waar je een column aan wilt wijden? Just a suugestion! Met liefde, Mariëtte

Marjolein | 28 juni 2012

Leven is 'leren leven', zeg je. Wij mensen menen dat we soms fouten maken of tenminste niet zo handig doen. We stoten onze neus wel eens en met vallen en opstaan leren we hoe we dingen anders kunnen doen. We vinden onszelf 'stom' als we inzien hoe we anders/beter hadden kunnen handelen. Ik geloof dat je in het leven geen fouten kunt maken, alleen lessen leren! Laten we ophouden om zo streng te zijn voor onszelf en ophouden met onszelf (en anderen) te veroordelen! Uit elke negatieve ervaring, kun je een positieve les leren. Hoe pijnlijk ook, doe er je voordeel mee. 'Leren leven' zoals jij het verwoordt JanJaap. En omarm de lessen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Liefde, houden van, wat is dat eigenlijk? Goede vraag. Meestal krijg je daarop antwoorden in deze trant: eh... ja gewoon dat je van een ander houdt, dat je alles met de ander wilt delen, dat je hem/haar gelukkig wilt maken, dat is liefde. Zo’n antwoord en dan in vele variaties. Houden van kan ook gaan over ouders, kinderen, familie. Houden van is een gevoel, hoor je vaak.

Ik citeer nu even de schrijver van het boek ‘De Andere Weg’, de Amerikaanse psychiater Scott Peck: liefde is de wil om je eigen zelf te ontplooien zodat het kan bijdragen aan je eigen spirituele groei van zowel jezelf als je medemensen.

Hoe frappant, de ‘ander’ komt pas aan het eind van zijn definitie aan bod. Liefde gaat voornamelijk om jezelf, om je eigen ontplooiing. Het heeft weliswaar met gevoel te maken, maar het vindt zijn bron in je wil. Je wil om jezelf, jij als persoon, te laten groeien. Liefde zit in je, in elk mens, niemand uitgezonderd. De basis van alle liefde voor een ander zit in de liefde voor jezelf.

Ik hou van mij, pas als je dat volmondig kunt zeggen, heb je de essentie te pakken. Ik hou van mij. Dat lijkt de opgave te zijn in je leven. Houden van jezelf, van je mooie en goede kanten, ja, dat is zo moeilijk niet. Je mooie ik is echter meestal maar de helft van je persoonlijkheid. Je hebt ook een andere kant, je doet domme dingen, je maakt fouten, je bent soms onhebbelijk en hebt slechte gedachten. Dat ben je ook. De kunst is om ook van die kant te houden. Liefde voor je eigen onvolmaaktheid.

Maar ik accepteer echt wel dat ik niet volmaakt ben, dat ik fouten maak, zeggen mensen vaak op de vraag of ze ook van hun andere zijde houden. Accepteren? Dat is wel heel armoedig als het over liefde gaat. Het is al beter dan voortdurend afwijzen en worstelen met je minder leuke kanten, dat wel. Maar voor de helft van jezelf houden en voor de andere helft slechts accepteren is niet erg liefdevol.

Liefde is alles of niets, om het maar eens even heel zwart wit te stellen. En natuurlijk, honderd procent bestaat niet, niemand is volmaakt. Ook al word je stokoud, dan nog zul je niet bij je einddoel zijn. Het gaat er ook niet om of je het bereikt, belangrijker is dat je de weg ernaartoe gaat, dat je stapjes zet, dag na dag. Zo groeit je liefde, zo groei je zelf. En ik haal nu weer even Scott Peck aan: wanneer iemand de grenzen van zijn persoonlijkheid heeft verlegd, is hij groter geworden.

Als je niet van jezelf houdt, heb je veel ruimte en energie nodig voor jezelf. Voor de dagelijkse confrontatie met jezelf, de competitie met anderen, de worsteling met de dingen, je ontevredenheid en frustratie. Als je zo bezet bent, hoe kun je dan ooit van een ander houden?

Houden van jezelf betekent dat je weinig of geen ruimte in je hoofd en je hart meer nodig hebt voor jezelf. Er is plaats genoeg voor een ander. De liefde voor jezelf lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met de liefde voor anderen. Hoe meer je van jezelf houdt, des te meer ben je in staat om van een ander te houden.

Ik hou van mij. Als je dat in alle oprechtheid tegen jezelf kunt zeggen heb je de deur geopend naar een leven in liefde. Heb je eenmaal dat stadium bereikt, dan kun je voluit van je partner houden, van je ouders, je kinderen, je familie en andere dierbaren. Maar dat niet alleen. Met ik hou van mij heb je de deur geopend naar de volgende fase: ik hou van de wereld...

Uit het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

M'lief | 11 juni 2012

Lieve Jan Jaap, Ik vind dit je mooiste column tot nu toe. Grote glimlach hier. Dankjewel ?

Mariëtte Doelman | 11 juni 2012

Ja die glimlach, die ervaar ik ook. En een warm gevoel! Liefs! Mariëtte

Heleen | 11 juni 2012

Super!!! X

Irene | 11 juni 2012

Het wordt saai, maar ook hier kwam er een big smile op mijn snoet. Ik schreef net over mezelf naar een kennis dat ik een maatje meer draag, wel een paar maatjes meer. Hoofdzaak is dat ik me lekker voel in mijn eigen lijf. En dan heb ik net nieuwe foto's van mijn nieuwste kleinkind ontvangen, en met die foto's moet ik het voorlopig doen, want ik kan pas 7 juli op reis er naar toe, in Zuid - Frankrijk. Maar ik voel nu al de liefde van mij uitstralen.

corry | 11 juni 2012

Een traan, een glimlach en tegelijkertijd kippevel bij het lezen van deze prachtige definitie. Wat doe je dat toch geweldig Jan Jaap. Zo mooi en zo treffend. Deze komt echt 'binnen'! Dank voor dit cadeautje... xx

Marjolein | 11 juni 2012

Ware woorden over groeien JanJaap! Wat zou het fijn zijn als wij ons bewust zouden herinneren hoe we waren als pasgeboren baby's. Want dan zouden we weten dat wij in oorsprong 'liefde zijn'. Hoe wonderlijk eigenlijk dat we dat 'vergeten' en dat we daar als volwassenen opnieuw bewust van moeten worden (gemaakt). 'Ik hou van mij' betekent voor mij hetzelfde als 'liefde zijn!'. Daarmee leef je liefde. Dat straal je uit en heeft effect op jezelf en op anderen. Toon Hermans zegt het heel simpel op zijn Toon's: 'Liefde is op weg zijn naar jezelf te vinden in elkaar'.

Roger Raes | 12 juni 2012

Ik probeer na een tijdje weer aan te sluiten bij de lezers van jouw columns. Wat je toevalt komt "toevallig" op je pad en zo komt dit artikel als een reminder voor mij. Mijn laatste blogartikel plaatste ik op 24 maart jl. en ik weet bij God niet hoe het komt dat ik geen sprankje inspiratie heb om ook maar één letter aan het witte vlak toe te vertrouwen. Sinds 29 maart kamp ik met een nekhernia en mijn lichaam laat me -voor mijn gevoel- erg in de steek. Ik ben teleurgesteld in mezelf of beter gezegd: ik ben teleurgesteld in het lichaam waarin ik woon. Ik houd -ik hoop tijdelijk- momenteel niet van mezelf omdat ik niet degene kan zijn die ik wil zijn. Jouw relaas hierboven is een waarheid als een koe Jan Jaap! Hoe kun je liefde geven als je het niet bezit. Je kunt pas uit een beker schenken wanneer deze vol is......... Je hebt me in ieder geval weer stof tot schrijven gegeven en daar ben ik je heel erg dankbaar voor. Voor de geïnteresseerden misschien een leuk filmpje wat naadloos aansluit op bovenstaand: http://www.youtube.com/watch?v=JqbVSLCq2jw&feature=related Harrie Jekkers-Ik hou van mij.

Esther | 13 november 2012

Wow... en dan zeker jouw column in combinatie met het filmpje van Angel-A! Alles zo waar, puur en ergens ook heel logisch verwoord, chapeau! Ik geniet iedere column opnieuw.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

'n Verschrikkelijk verhaal

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik uit Zuid-Afrika heb meegenomen. Een arme zwarte man stond ergens in Kaapstad langs de weg een beetje te niksen. Zoals zoveel zwarte mensen daar doen, ze hebben niks en ze hebben vooral niks te doen. Een blanke in een volkswagen-pickupje rijdt langs, ziet de man staan, trapt op zijn rem en spreekt hem aan. Of hij zin had in een klusje bij hem thuis? Nou dat had hij wel. De zwarte man klimt blij achter in de laadbak (daar horen ze thuis volgens veel blanken) en ze vertrekken.

De klus was niet mals, uren en uren moest hij sjouwen met houten balken, de blanke man deed niks, hij deed alles. Moe en bezweet klom hij ’s avonds weer achter in de pickup, de blanke man bracht hem terug naar de stad. Daar aangekomen kreeg hij zijn verdiende loon: vier rand! Veertig eurocent.

De tijd dat zwarte mensen in Zuid-Afrika zich zulke dingen laten aanleunen is sinds Mandela al aardig verleden tijd. Ondanks al zijn aandringen om meer te betalen bleef de blanke man stug weigeren. Veertig rand en geen cent meer! Ten einde raad sprong de zwarte man weer in de laadbak en zei dat hij er niet uit zou gaan voordat hij meer geld had gekregen.

De blanke springt woedend in zijn wagen en rijdt in volle vaart naar huis. Hij opent het hek (in Zuid-Afrika zijn alle huizen van blanken omgeven met een stevig hekwerk en vaak ook met schrikdraad), rijdt naar binnen, en doet het hek op slot. Vervolgens roept hij zijn hond en hitst hem op de zwarte man te pakken, wat de hond met verve deed. De man wordt ongenadig toegetakeld maar weet, gewond en wel te ontsnappen.

Peter, bij wie ik in huis woonde, vertelde me dit verhaal. Nog diezelfde avond had hij contact met het slachtoffer. Hij explodeerde toen hij hoorde wat er gebeurd was, toog op hoge poten met de zwarte man naar het politiebureau en deed aangifte. Gelukkig wist het slachtoffer precies te vertellen waar de blanke man woonde. De afloop van het verhaal ken ik niet maar de politie heeft bezworen dat de man binnen enkele dagen zou worden opgepakt en vastgezet. Ongetwijfeld zou hij voor de rechter moeten verschijnen en worden veroordeeld. Vóór de tijd van Mandela zou dat zeker niet gebeurd zijn, verzekerde Peter me...

Dit kan dus kennelijk gebeuren in een land waar een systeem heeft bestaan waarin de een de ander niet ziet als zijn gelijke. Waar blanken op zwarte medeburgers neerkeken en logischerwijs die laatsten opkeken naar blanken. Apartheid bestaat niet meer. Je kunt het systeem wel afschaffen, de in eeuwen ingesleten mentaliteit heeft langer nodig om te verdwijnen...

Ik ga nu even met een flinke bocht terug naar huis, naar onze maatschappij. Mensen zijn gelijk, daar is geen twijfel over mogelijk. Het maakt niet uit welke kleur, welk ras, welk geloof, rijk of arm, mensen zijn gelijk. Dat klinkt logisch maar de vraag is of iedereen dat ook werkelijk vindt. Nog steeds zie je om je heen hoe de een opkijkt naar de ander. Of neerkijkt op de ander. Het gebeurt nog te vaak. Iemand met een kast van een huis, een Jaguar voor de deur, een veelverdienende directeur van een telecombedrijf, jeetje die is toch wel erg belangrijk! Het punt is dat die man geen spat belangrijker is dan iemand met een tweedehands Toyota Corolla, een job in een magazijn van een drogisterijgroothandel en een twintig-onder-een-kap-huis.

In een gesprek over dit probleem zeg ik wel eens: we zetten tien naakte mannen op een rij en dan moet jij aanwijzen wie de directeur van Philips is. Dat red je niet! Het zogenaamde onderscheid tussen ons is slechts buitenkant. Intelligentie is aangeboren, dat is vooral geen verdienste. Ook het vermogen om ver te komen, kracht, volharding, het is niet iedereen gegeven. Maar maakt het gebrek eraan ons minder? Of het bezit ervan ons meer?

Je kunt pas in vrede met jezelf en de wereld leven als je de wetenschap voluit omarmt dat we gelijk zijn. Heb respect voor mensen, voor iedereen, niemand uitgezonderd. Of nog mooier: houd van ze. Maar doe het jezelf en anderen niet aan om tegen iemand op te kijken of neer te kijken. Die houding heeft hele samenlevingen ontwricht en individuen diep ongelukkig gemaakt. Iedereen is gelijk, dat is ons geluk...

Uit het boek: Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Irene Hagemans | 22 mei 2012

Jan Jaap, het gebeurt nog altijd dat mensen op elkaar neerkijken, vooral diegenen die zich met de ellebogen omhoog hebben gewerkt, ik ken ook iemand die heel erg mij (ja mij) BEWONDERT, EN DIE ZELF AL JAREN NIET MEER WERKT, en daar kan ik niet tegen. Ik zeg altijd, ik ben maar een gewoon meisje die de kans heeft gehad om door te leren, en ik heb het geluk dat ik daardoor anderen kan laten genieten van het zingen dat ze doen,Ik ben zangpedagoge, maar de laatste jaren ben ik alleen nog maar koordirigent en dat bevalt me wel. Lieve groetjes en nog een mooie dag

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Het wordt ons regelmatig moeilijk gemaakt om van onszelf te houden en onszelf waardevol te vinden ondanks wat een ander denkt en zegt. Het blijft echter de moeite waard het liefdevolle contact met jezelf te blijven (her-)vinden. Een mooie en liefdevolle dag toegewenst!

Valse Blondine | 22 mei 2012

Ja, Jan-Jaap, zo zit de mens in elkaar. Want waarom -zo met het EK voetbal voor de deur - is iedereen aan het juichen als een speler een doelpunt zet en staat er niemand hier te juichen en te applaudisseren als de timmerman een keukenkastje keurig recht heeft opgehangen!

Jan Jaap | 22 mei 2012

Gelijkheid bereiken we kennelijk alleen maar met horten en stoten. Mensen die het goed met zichzelf en anderen voorhebben beseffen dat je het allemaal wel mooi kunt zien en willen, maar dat de praktijk vaak weerbarstiger is dan de theorie. Dat geeft niets. Blijf bij jezelf,zoals je zegt, Mariëtte. En help anderen, zoals je schrijft, Irene. Zo zit de mens in elkaar, schrijf je, Valse Blondine. Maar de mens bestaat niet, dan ben jij, dat is je buurman, dat ben ik. De verandering begint bij jou, hoe anderen zijn is niet van betekenis. Als jij met respect omgaat met iedereen, ja, ook met de timmerman die het kastje in je keuken zo feilloos weet op te hangen, als jij de andere als volstrekt gelijk ziet aan jezelf, dan is het goed. Als je dat bereikt hebt is de wereld weer een beetje beter af. Idealistisch? Zeker! Dat is onverbrekelijk verbonden aan je geluk.

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Wow, wat een hartverwarmend gevoel om me verbonden te voelen met de mensen die reageren. Dank jullie wel.

Valse Blondine | 22 mei 2012

Helemaal waar Jan-Jaap en ik bewonder juist al die mensen die kunnen wat ik niet kan! Die timmerman zou wel opkijken als ik een tribune vol juichend publiek zou neerzetten! Leuk idee trouwens

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑