goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Leven is 'leren leven'

Leven is eigenlijk heel eigenaardig als je er goed over nadenkt. We worden geboren, weten van niks, hebben niks geleerds, maar we worden wel direct in het diepe gegooid. Voor alles wat we in ons leven ondernemen is op een of andere manier een school of opleiding nodig. Wil je graag boekhouden dan moet je eerst je studie afronden voordat je als boekhouder aan de slag kunt. Anders wordt het helemaal niks. Aan ons leven beginnen we echter wél zonder een degelijke ondergrond. Met alle risico’s van dien...

Maar je ouders dan? Die kunnen je toch leren hoe het moet? Ja, maar die zijn ook ooit zo begonnen, die wisten ook niets en hebben struikelend hun weg afgelegd. De vraag is of zij al vallend en opstaand zijn uitgegroeid tot volleerde opleiders voor hun kinderen. Menigeen die terugkijkt op zijn jeugd zal hopelijk mild oordelen over zijn ouders. Maar zal toch ook moeten concluderen dat er het nodige is misgegaan.

Maar dat ligt niet alleen aan de opvoeding, ook scholen, de sociale omgeving en de hele maatschappij hebben invloed op iemands leven, zou je kunnen opperen. Als dat zo is schort er kennelijk ook het een en ander aan de sociale omgeving en aan de maatschappij. En dat is in veel gevallen weer terug te voeren op de opvoeding die we gehad hebben.

Het is niet anders, vanaf het moment dat je wordt geboren bestaat je leven slechts uit ‘leren leven’. Dat is het enige waar je dag in dag uit, jaar in jaar uit mee bezig bent. Leren hoe het moet, of in ieder geval leren hoe je je een beetje behaaglijk door je leven kunt bewegen.

Je zet stappen, zolang het goed gaat bof je, je kunt het! Totdat er iets misgaat... Oei, dit is kennelijk niet de bedoeling, nou ben ik toch lelijk gestruikeld. Oef, dat doet pijn! Je kunt het dus niet! Zoiets. De kunst is vervolgens niet te blijven hangen in de pijn, in het verdriet. Maar weer op te krabbelen, de negatieve kanten van je ervaring van je af te schudden en je weg te vervolgen. Word je weer geconfronteerd met dezelfde omstandigheden dan gaan er waarschijnlijk onmiddellijk bellen rinkelen. Je hebt weer een beetje leren leven.

Maar alle goede raad van je ouders en van anderen dan? De boeken die geschreven zijn, de verhalen in kranten en tijdschriften, daar leer je toch ook het nodige van? Ja, in theorie. Maar van theorie leer je niet leven. Die berg je in jezelf op. En pas als je - soms keihard - tegen dingen aanloopt doemt dat weer op. Herkenning, ja nou weet ik het weer, daar heeft mijn vader me nog zo voor gewaarschuwd. Of: dit is precies wat ik in dat boek heb gelezen, hoe kon ik zo stom zijn. De theorie wordt pas een stuk van je leven als de praktijk zich voordoet. Meestal zijn dat niet de prettigste confrontaties. Leven is ‘leren leven’. En ‘leren leven’ is kennelijk vaak: fouten maken, de mist in draaien, vallen.

Pijnlijk voor ouders die alles op alles zetten om hun kind voor alle 'fouten' te behoeden. Het zal ze niet lukken en ze zouden het ook niet moeten willen eerlijk gezegd, hoe begrijpelijk hun houding ook is.

Ooit verzuchtte een vriendin na de zoveelste struikelpartij: houdt het nou nooit op? Nee, het houdt nooit op. Want ‘leren leven’ kent geen eindpunt. Het gaat maar door. Wat je van al je struikelpartijen, van alle pijn en verdriet dat op je levensweg komt vooral leert is, dat het onvermijdelijk is. Dat het gewoon niet anders kan. Wat er echter ook gebeurt is dat je de situaties waar je in terecht komt steeds beter herkent en ontdekt dat de pijn en het verdriet die ermee gepaard gaan telkens minder worden. En hopelijk breekt het moment ooit aan dat je er moeiteloos of met weinig moeite mee om kunt gaan. Dat heb je pas echt ‘leren leven’.

En je positieve ervaringen dan? Ja, ook die kunnen je danig verrassen. Iemand die gewoon bijzonder aardig voor je is, zomaar. Of die je onverwacht een handje helpt. Je over je bol aait als je in de puree zit. Deze ervaringen geven een boost aan je lerenlevenproces. Je valt nou eens keer niet, maar je groeit ter plekke. Leren in de vierde versnelling!

Leven is ‘leren leven’. Heel eigtenaardig, pijnlijk soms maar voor wie z'n lessen ter harte neemt: prachtig!

Jan Jaap van Hoeckel

UIt het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mariëtte | 22 juni 2012

Wat een gave, Jan Jaap om woorden te vinden waar je mee kan uitdrukken hoe je het leven beleeft! Het 'vallen en opstaan' (Pasen vieren) is voor mij zeer herkenbaar. Het proces van gaan vallen vind ik vervelender dan de val zelf. Het opstaan ervaar ik als verrijkend, een soort feestje :-) We kunnen niet leven zonder contrasten.

Irene | 22 juni 2012

Jan Jaap, wat heb je het weer mooi onder woorden gebracht. En dan hebben we het alleen nog maar over ons eigen leven. Kinderen grootbrengen is ook zoiets; pas als je zelf een klein beetje begint te leren hoe het in elkaar zit, dan is de schade bij hen vaak al aangebracht. En we blijven altijd leren, en juist door gesprekken met deze je eigen kinderen kunnen zij weer een kleine handreiking krijgen, maar altijd blijft; een mens moet het zelf zien te klaren in het leven en we blijven altijd leren tot we overgaan naar gene zijde, lieve groetjes van Irene.

Joyce | 23 juni 2012

Ik vind het prachtig wat je schrijft, ik lees het steeds weer met zoveel plezier. Dank Jan Jaap! Liefs, Joyce Mensink

Danielle | 24 juni 2012

En weer zijn je woorden helemaal raak! Gisteren had ik weer zo'n dag, dat je denkt waar doe ik het allemaal voor, als dit het leven dan is, nou dan hoeft het voor mij niet! Maar dan bedenk ik weer alle mooie dingen die er zijn en denk ik aan mijn kids en dan zie ik weer dat het leven toch heel erg de moeite waard is. Nu nog even accepteren dat het af en toe niet vanzelf gaat, dat het soms moeite kost, maar dat ik er dan ook extra veel voor terug krijg. En zo blijven we leren :) Liefs!!

Marjan | 26 juni 2012

Als we niet leren leven we dus niet! of althans, we worden niet wijzer. Het is zo jammer dat er mensen zijn die dat leren als een echte straf ervaren en daardoor vaak veel verliezen.

Mariëtte | 26 juni 2012

Leven is liefhebben! Jan Jaap, mogelijk is dit een onderwerp waar je een column aan wilt wijden? Just a suugestion! Met liefde, Mariëtte

Marjolein | 28 juni 2012

Leven is 'leren leven', zeg je. Wij mensen menen dat we soms fouten maken of tenminste niet zo handig doen. We stoten onze neus wel eens en met vallen en opstaan leren we hoe we dingen anders kunnen doen. We vinden onszelf 'stom' als we inzien hoe we anders/beter hadden kunnen handelen. Ik geloof dat je in het leven geen fouten kunt maken, alleen lessen leren! Laten we ophouden om zo streng te zijn voor onszelf en ophouden met onszelf (en anderen) te veroordelen! Uit elke negatieve ervaring, kun je een positieve les leren. Hoe pijnlijk ook, doe er je voordeel mee. 'Leren leven' zoals jij het verwoordt JanJaap. En omarm de lessen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Liefde, houden van, wat is dat eigenlijk? Goede vraag. Meestal krijg je daarop antwoorden in deze trant: eh... ja gewoon dat je van een ander houdt, dat je alles met de ander wilt delen, dat je hem/haar gelukkig wilt maken, dat is liefde. Zo’n antwoord en dan in vele variaties. Houden van kan ook gaan over ouders, kinderen, familie. Houden van is een gevoel, hoor je vaak.

Ik citeer nu even de schrijver van het boek ‘De Andere Weg’, de Amerikaanse psychiater Scott Peck: liefde is de wil om je eigen zelf te ontplooien zodat het kan bijdragen aan je eigen spirituele groei van zowel jezelf als je medemensen.

Hoe frappant, de ‘ander’ komt pas aan het eind van zijn definitie aan bod. Liefde gaat voornamelijk om jezelf, om je eigen ontplooiing. Het heeft weliswaar met gevoel te maken, maar het vindt zijn bron in je wil. Je wil om jezelf, jij als persoon, te laten groeien. Liefde zit in je, in elk mens, niemand uitgezonderd. De basis van alle liefde voor een ander zit in de liefde voor jezelf.

Ik hou van mij, pas als je dat volmondig kunt zeggen, heb je de essentie te pakken. Ik hou van mij. Dat lijkt de opgave te zijn in je leven. Houden van jezelf, van je mooie en goede kanten, ja, dat is zo moeilijk niet. Je mooie ik is echter meestal maar de helft van je persoonlijkheid. Je hebt ook een andere kant, je doet domme dingen, je maakt fouten, je bent soms onhebbelijk en hebt slechte gedachten. Dat ben je ook. De kunst is om ook van die kant te houden. Liefde voor je eigen onvolmaaktheid.

Maar ik accepteer echt wel dat ik niet volmaakt ben, dat ik fouten maak, zeggen mensen vaak op de vraag of ze ook van hun andere zijde houden. Accepteren? Dat is wel heel armoedig als het over liefde gaat. Het is al beter dan voortdurend afwijzen en worstelen met je minder leuke kanten, dat wel. Maar voor de helft van jezelf houden en voor de andere helft slechts accepteren is niet erg liefdevol.

Liefde is alles of niets, om het maar eens even heel zwart wit te stellen. En natuurlijk, honderd procent bestaat niet, niemand is volmaakt. Ook al word je stokoud, dan nog zul je niet bij je einddoel zijn. Het gaat er ook niet om of je het bereikt, belangrijker is dat je de weg ernaartoe gaat, dat je stapjes zet, dag na dag. Zo groeit je liefde, zo groei je zelf. En ik haal nu weer even Scott Peck aan: wanneer iemand de grenzen van zijn persoonlijkheid heeft verlegd, is hij groter geworden.

Als je niet van jezelf houdt, heb je veel ruimte en energie nodig voor jezelf. Voor de dagelijkse confrontatie met jezelf, de competitie met anderen, de worsteling met de dingen, je ontevredenheid en frustratie. Als je zo bezet bent, hoe kun je dan ooit van een ander houden?

Houden van jezelf betekent dat je weinig of geen ruimte in je hoofd en je hart meer nodig hebt voor jezelf. Er is plaats genoeg voor een ander. De liefde voor jezelf lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met de liefde voor anderen. Hoe meer je van jezelf houdt, des te meer ben je in staat om van een ander te houden.

Ik hou van mij. Als je dat in alle oprechtheid tegen jezelf kunt zeggen heb je de deur geopend naar een leven in liefde. Heb je eenmaal dat stadium bereikt, dan kun je voluit van je partner houden, van je ouders, je kinderen, je familie en andere dierbaren. Maar dat niet alleen. Met ik hou van mij heb je de deur geopend naar de volgende fase: ik hou van de wereld...

Uit het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

M'lief | 11 juni 2012

Lieve Jan Jaap, Ik vind dit je mooiste column tot nu toe. Grote glimlach hier. Dankjewel ?

Mariëtte Doelman | 11 juni 2012

Ja die glimlach, die ervaar ik ook. En een warm gevoel! Liefs! Mariëtte

Heleen | 11 juni 2012

Super!!! X

Irene | 11 juni 2012

Het wordt saai, maar ook hier kwam er een big smile op mijn snoet. Ik schreef net over mezelf naar een kennis dat ik een maatje meer draag, wel een paar maatjes meer. Hoofdzaak is dat ik me lekker voel in mijn eigen lijf. En dan heb ik net nieuwe foto's van mijn nieuwste kleinkind ontvangen, en met die foto's moet ik het voorlopig doen, want ik kan pas 7 juli op reis er naar toe, in Zuid - Frankrijk. Maar ik voel nu al de liefde van mij uitstralen.

corry | 11 juni 2012

Een traan, een glimlach en tegelijkertijd kippevel bij het lezen van deze prachtige definitie. Wat doe je dat toch geweldig Jan Jaap. Zo mooi en zo treffend. Deze komt echt 'binnen'! Dank voor dit cadeautje... xx

Marjolein | 11 juni 2012

Ware woorden over groeien JanJaap! Wat zou het fijn zijn als wij ons bewust zouden herinneren hoe we waren als pasgeboren baby's. Want dan zouden we weten dat wij in oorsprong 'liefde zijn'. Hoe wonderlijk eigenlijk dat we dat 'vergeten' en dat we daar als volwassenen opnieuw bewust van moeten worden (gemaakt). 'Ik hou van mij' betekent voor mij hetzelfde als 'liefde zijn!'. Daarmee leef je liefde. Dat straal je uit en heeft effect op jezelf en op anderen. Toon Hermans zegt het heel simpel op zijn Toon's: 'Liefde is op weg zijn naar jezelf te vinden in elkaar'.

Roger Raes | 12 juni 2012

Ik probeer na een tijdje weer aan te sluiten bij de lezers van jouw columns. Wat je toevalt komt "toevallig" op je pad en zo komt dit artikel als een reminder voor mij. Mijn laatste blogartikel plaatste ik op 24 maart jl. en ik weet bij God niet hoe het komt dat ik geen sprankje inspiratie heb om ook maar één letter aan het witte vlak toe te vertrouwen. Sinds 29 maart kamp ik met een nekhernia en mijn lichaam laat me -voor mijn gevoel- erg in de steek. Ik ben teleurgesteld in mezelf of beter gezegd: ik ben teleurgesteld in het lichaam waarin ik woon. Ik houd -ik hoop tijdelijk- momenteel niet van mezelf omdat ik niet degene kan zijn die ik wil zijn. Jouw relaas hierboven is een waarheid als een koe Jan Jaap! Hoe kun je liefde geven als je het niet bezit. Je kunt pas uit een beker schenken wanneer deze vol is......... Je hebt me in ieder geval weer stof tot schrijven gegeven en daar ben ik je heel erg dankbaar voor. Voor de geïnteresseerden misschien een leuk filmpje wat naadloos aansluit op bovenstaand: http://www.youtube.com/watch?v=JqbVSLCq2jw&feature=related Harrie Jekkers-Ik hou van mij.

Esther | 13 november 2012

Wow... en dan zeker jouw column in combinatie met het filmpje van Angel-A! Alles zo waar, puur en ergens ook heel logisch verwoord, chapeau! Ik geniet iedere column opnieuw.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

'n Verschrikkelijk verhaal

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik uit Zuid-Afrika heb meegenomen. Een arme zwarte man stond ergens in Kaapstad langs de weg een beetje te niksen. Zoals zoveel zwarte mensen daar doen, ze hebben niks en ze hebben vooral niks te doen. Een blanke in een volkswagen-pickupje rijdt langs, ziet de man staan, trapt op zijn rem en spreekt hem aan. Of hij zin had in een klusje bij hem thuis? Nou dat had hij wel. De zwarte man klimt blij achter in de laadbak (daar horen ze thuis volgens veel blanken) en ze vertrekken.

De klus was niet mals, uren en uren moest hij sjouwen met houten balken, de blanke man deed niks, hij deed alles. Moe en bezweet klom hij ’s avonds weer achter in de pickup, de blanke man bracht hem terug naar de stad. Daar aangekomen kreeg hij zijn verdiende loon: vier rand! Veertig eurocent.

De tijd dat zwarte mensen in Zuid-Afrika zich zulke dingen laten aanleunen is sinds Mandela al aardig verleden tijd. Ondanks al zijn aandringen om meer te betalen bleef de blanke man stug weigeren. Veertig rand en geen cent meer! Ten einde raad sprong de zwarte man weer in de laadbak en zei dat hij er niet uit zou gaan voordat hij meer geld had gekregen.

De blanke springt woedend in zijn wagen en rijdt in volle vaart naar huis. Hij opent het hek (in Zuid-Afrika zijn alle huizen van blanken omgeven met een stevig hekwerk en vaak ook met schrikdraad), rijdt naar binnen, en doet het hek op slot. Vervolgens roept hij zijn hond en hitst hem op de zwarte man te pakken, wat de hond met verve deed. De man wordt ongenadig toegetakeld maar weet, gewond en wel te ontsnappen.

Peter, bij wie ik in huis woonde, vertelde me dit verhaal. Nog diezelfde avond had hij contact met het slachtoffer. Hij explodeerde toen hij hoorde wat er gebeurd was, toog op hoge poten met de zwarte man naar het politiebureau en deed aangifte. Gelukkig wist het slachtoffer precies te vertellen waar de blanke man woonde. De afloop van het verhaal ken ik niet maar de politie heeft bezworen dat de man binnen enkele dagen zou worden opgepakt en vastgezet. Ongetwijfeld zou hij voor de rechter moeten verschijnen en worden veroordeeld. Vóór de tijd van Mandela zou dat zeker niet gebeurd zijn, verzekerde Peter me...

Dit kan dus kennelijk gebeuren in een land waar een systeem heeft bestaan waarin de een de ander niet ziet als zijn gelijke. Waar blanken op zwarte medeburgers neerkeken en logischerwijs die laatsten opkeken naar blanken. Apartheid bestaat niet meer. Je kunt het systeem wel afschaffen, de in eeuwen ingesleten mentaliteit heeft langer nodig om te verdwijnen...

Ik ga nu even met een flinke bocht terug naar huis, naar onze maatschappij. Mensen zijn gelijk, daar is geen twijfel over mogelijk. Het maakt niet uit welke kleur, welk ras, welk geloof, rijk of arm, mensen zijn gelijk. Dat klinkt logisch maar de vraag is of iedereen dat ook werkelijk vindt. Nog steeds zie je om je heen hoe de een opkijkt naar de ander. Of neerkijkt op de ander. Het gebeurt nog te vaak. Iemand met een kast van een huis, een Jaguar voor de deur, een veelverdienende directeur van een telecombedrijf, jeetje die is toch wel erg belangrijk! Het punt is dat die man geen spat belangrijker is dan iemand met een tweedehands Toyota Corolla, een job in een magazijn van een drogisterijgroothandel en een twintig-onder-een-kap-huis.

In een gesprek over dit probleem zeg ik wel eens: we zetten tien naakte mannen op een rij en dan moet jij aanwijzen wie de directeur van Philips is. Dat red je niet! Het zogenaamde onderscheid tussen ons is slechts buitenkant. Intelligentie is aangeboren, dat is vooral geen verdienste. Ook het vermogen om ver te komen, kracht, volharding, het is niet iedereen gegeven. Maar maakt het gebrek eraan ons minder? Of het bezit ervan ons meer?

Je kunt pas in vrede met jezelf en de wereld leven als je de wetenschap voluit omarmt dat we gelijk zijn. Heb respect voor mensen, voor iedereen, niemand uitgezonderd. Of nog mooier: houd van ze. Maar doe het jezelf en anderen niet aan om tegen iemand op te kijken of neer te kijken. Die houding heeft hele samenlevingen ontwricht en individuen diep ongelukkig gemaakt. Iedereen is gelijk, dat is ons geluk...

Uit het boek: Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Irene Hagemans | 22 mei 2012

Jan Jaap, het gebeurt nog altijd dat mensen op elkaar neerkijken, vooral diegenen die zich met de ellebogen omhoog hebben gewerkt, ik ken ook iemand die heel erg mij (ja mij) BEWONDERT, EN DIE ZELF AL JAREN NIET MEER WERKT, en daar kan ik niet tegen. Ik zeg altijd, ik ben maar een gewoon meisje die de kans heeft gehad om door te leren, en ik heb het geluk dat ik daardoor anderen kan laten genieten van het zingen dat ze doen,Ik ben zangpedagoge, maar de laatste jaren ben ik alleen nog maar koordirigent en dat bevalt me wel. Lieve groetjes en nog een mooie dag

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Het wordt ons regelmatig moeilijk gemaakt om van onszelf te houden en onszelf waardevol te vinden ondanks wat een ander denkt en zegt. Het blijft echter de moeite waard het liefdevolle contact met jezelf te blijven (her-)vinden. Een mooie en liefdevolle dag toegewenst!

Valse Blondine | 22 mei 2012

Ja, Jan-Jaap, zo zit de mens in elkaar. Want waarom -zo met het EK voetbal voor de deur - is iedereen aan het juichen als een speler een doelpunt zet en staat er niemand hier te juichen en te applaudisseren als de timmerman een keukenkastje keurig recht heeft opgehangen!

Jan Jaap | 22 mei 2012

Gelijkheid bereiken we kennelijk alleen maar met horten en stoten. Mensen die het goed met zichzelf en anderen voorhebben beseffen dat je het allemaal wel mooi kunt zien en willen, maar dat de praktijk vaak weerbarstiger is dan de theorie. Dat geeft niets. Blijf bij jezelf,zoals je zegt, Mariëtte. En help anderen, zoals je schrijft, Irene. Zo zit de mens in elkaar, schrijf je, Valse Blondine. Maar de mens bestaat niet, dan ben jij, dat is je buurman, dat ben ik. De verandering begint bij jou, hoe anderen zijn is niet van betekenis. Als jij met respect omgaat met iedereen, ja, ook met de timmerman die het kastje in je keuken zo feilloos weet op te hangen, als jij de andere als volstrekt gelijk ziet aan jezelf, dan is het goed. Als je dat bereikt hebt is de wereld weer een beetje beter af. Idealistisch? Zeker! Dat is onverbrekelijk verbonden aan je geluk.

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Wow, wat een hartverwarmend gevoel om me verbonden te voelen met de mensen die reageren. Dank jullie wel.

Valse Blondine | 22 mei 2012

Helemaal waar Jan-Jaap en ik bewonder juist al die mensen die kunnen wat ik niet kan! Die timmerman zou wel opkijken als ik een tribune vol juichend publiek zou neerzetten! Leuk idee trouwens

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Vriendschap aan scherven

Nee, we hebben de laatste tijd niet zoveel contact meer, zei ze met spijt in haar stem. Het gesprek ging over een vriendin van haar. Lange tijd trokken ze veel met elkaar op, ze deelden lief en leed, waren er echt voor elkaar. Vriendschap, dat was het. Totdat de vriendin op een cruciaal moment niet kwam opdagen. Ze had andere dingen aan haar pet zei ze, te veel, dus kon ze niet komen. Jaja... klonk het nogal verwijtend.

Bij de opmerking of het misschien wel waar en redelijk was wat de vriendin had gezegd, schudde ze haar hoofd. Nee, hoezo? Ze had toch makkelijk even kunnen komen? Zij vond het niet te pruimen dat ze een reden kon hebben om er niet te zijn.

Raar. Vrienden nemen elkaar toch serieus en twijfelen toch niet aan elkaars woorden? Op de vraag of het misschien verstandig was om er eens een belletje aan te wagen, zo makkelijk laat je een vriendschap toch niet uit je vingers glijden, reageerde ze heftig. Dat had ze al geprobeerd, verscheidene malen, ze had ook sms’jes gestuurd, maar een reactie, ho maar! Een vriendschap op z’n retour...

Soms gaat het zo, veel vriendschappen zijn immers niet voor eeuwig. Elke vriendschap dient een doel, je hebt elkaar nodig, je leert en stimuleert elkaar, vriendschappen leveren een wezenlijke bijdrage aan je ontwikkeling en groei. Zolang die functie er is, zal de vriendschap wel in stand blijven. Op het moment dat die zin vervalt, ebt de vriendschap weg of verzandt in een verplicht nummer zonder enige inhoud.

Het moment kan komen dat de een de ander niet meer nodig heeft, vaak onbewust maar toch. Nee, sterker nog, de zogenoemde vriendschap blijkt ineens een rem te vormen op je ontwikkeling en groei. Je wordt tegengehouden, er zit geen beweging meer in. Dus is het beter dat het stopt. Zoals bij liefdesrelaties gaat het bijna nooit gelijk op, de een voelt het mankement in de relatie vaak eerder dan de ander. Dus is het einde van een vriendschap in het algemeen pijnlijk en gaat het gepaard met verwijten.

Niet veel mensen kijken op deze manier naar de vriendschappen die ze hebben. Toch zou het nuttig zijn om na te denken over de functie die de vriendschappen in je leven hebben. Wat brengen ze jou en wat beteken jij kennelijk voor de anderen? Wat geef je aan elkaar en wat ontvang je van elkaar? Overigens ook interessant om dat bij de vriend of vriendin te checken. Hoe ervaart die jullie verbinding, wat heeft hij of zij eraan? Deze openheid is een goed middel om een vriendschap extra glans te geven.

Hoe erg is het dat vriendschappen verwateren en uiteindelijk voorbij gaan? Als je kunt accepteren dat in bepaalde gevallen de functie is vervallen, bij jou of bij de ander, dan zou je er vrede mee kunnen hebben. En in plaats van je rot te voelen en narrig te worden op de ander (nee, de meeste mensen zijn niet erg handig in het beëindigen van een vriendschap, integendeel...), zou het beter zijn om terug te kijken op wat jullie samen gehad hebben. Hoe waardevol, dat je hebt mogen genieten van de vriendschap, hoe waardevol dat je persoonlijkheid, je leven zo positief is beïnvloed door de ander. De vriendschap heeft je rijker gemaakt.

Boosheid over het verlies van iets wat van belang voor je is geweest kan beter worden omgezet in dankbaarheid. Wat hebben jullie het goed gehad samen, jammer dat het voorbij is, maar niemand neemt de winst van een vriendschap ooit nog van je af. Neem het ook jezelf niet af, laat de verontwaardiging en de boosheid niet de overhand krijgen.

Een vriendschap aan scherven heeft ook een andere kant. Het betekent: ruimte voor een nieuwe. Nieuw avontuur, nieuwe verdieping, nieuwe inzichten vice versa, er is weer veel te genieten. En op te steken. Tijd voor nieuwe energie!

Jan Jaap van Hoeckel, coach

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mariëtte Doelman | 11 mei 2012

Dank voor het zorgvuldig en herkenbaar verwoorden van je inzicht Jan Jaap! Vriendelijke groeten, Mariëtte

cariola | 11 mei 2012

goed stukje, wat als je het woord vriendschap zou vervangen voor synchroniseren...dan is er geen einde aan vriendschappen en is ieder contact waardevol

Irene Hagemans | 11 mei 2012

Jan Jaap!! wat is het weer een mooi stuk geworden. Het is ook niet altijd zo dat een vriendschap ten einde gaat, het is bij mij gebeurd dat de vriendschap een andere inhoud kreeg, omdat mijn vriendin allerlei aandoeningen kreeg en hulpbehoevend werd en verschillende opzichten. En ik heb haar die hulp kunnen geven, al was het maar om even samen haar boodschappen te doen met mijn autootje omdat zij eerstens de wandeling er naar toe niet kon maken, en tweedens de boodschappen te zwaar waren. Zij op haar beurt stimuleerde (en stimuleert) mij tot mooie tekeningen maken, en handwerken. Het is nog altijd de moeite waard om af en toe samen iets te ondernemen. Met hartelijke groet, Irene Hagemans

Valse Blondine | 13 mei 2012

Mooi stuk Jan-Jaap! Niemand pakt de mooie herinneringen en momenten die vriendschap met zich meebrengen af - ook al zijn we soms andere wegen ingeslagen!

Heleen | 15 mei 2012

aint that the truth!

Annemarie | 23 juli 2014

Op mijn zoektocht naar informatie over het beëindigen van een vriendschap ben ik deze column tegengekomen. Ik ben zo vrij om je tekst te gebruiken (met bronvermelding) bij een ‘afscheidsboek’ dat ik aan het maken ben voor een vriendin waar ik na 22 jaar vriendschap, afscheid van ga nemen. Je woorden helpen me om mijn verdriet te voelen die onder mijn verontwaardiging en boosheid zit. Je laat me zien hoe ik mijn eerbetoon kan vormgeven. Dank je wel!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik begrijp je niet

Ik begrijp je niet, riep de vrouw na weer enkele uren gepraat en gesteggel. Ik begrijp je echt niet! De man zat er wat hulpeloos bij, hoe vaak had hij het haar al uitgelegd. Maar ze wilde het maar niet begrijpen naar zijn mening. En elke keer gaf het onderwerp aanleiding tot een hoop gedoe.

Wat is dat toch, die drift om altijd maar alles te willen begrijpen? Terwijl ons leven per definitie gevuld is met dingen die gewoon niet te begrijpen zijn. Op een of andere manier kunnen we er mee leven dat we niet kunnen begrijpen dat de aarde zomaar een bal in het heelal is die daar maar een beetje ronddraait. En dat er een majestueuze eik groeit uit een nietig eikeltje. Onbegrijpelijk. Of dat er mensen zijn die zonder enige scrupule anderen overhoop kunnen schieten. Onbegrijpelijk.

Maar als het over het gedrag van de partner gaat, of dat van de kinderen, ouders of goede vrienden, nee dan moet alles wel begrepen worden. Terwijl wij voor anderen toch veel onbegrijpelijks met ons meedragen, of we nu willen of niet. En ja, het is lovenswaardig om elkaar zo veel en zo goed mogelijk te willen begrijpen en daar ook moeite voor te doen. Maar je kan erop wachten dat er in de dagelijkse praktijk of in het gesprek dingen zullen oppoppen waar je met je verstand niet bij kunt.

Als het over het denken en doen van mensen gaat kun je op drie manieren kijken naar onbegrijpelijke dingen. De positieve kijk is de constatering dat je hersens niet in staat zijn om bepaalde dingen op te pikken en je er senang bij te voelen. Dan hou je het bij jezelf, dat getuigt van wijsheid.

De negatieve kijk is dat er aan de ander een steekje los is, hij klopt gewoon niet. Hij is niet wijs of nog erger, hij tilt de boel. Of zij natuurlijk. Dan leg je het bij een ander en verleen je jezelf een vrijbrief: je hebt er niks mee te maken, het ligt aan de ander dat jij iets niet begrijpt.

De derde mogelijkheid is dat je weigert iets te begrijpen, je wilt het gewoon niet weten. Dat kan soms heel aantrekkelijk zijn. Daarover bestaat een mooie anekdote. Een verslaggever van NBC interviewde de toenmalige premier van Israël, Golda Meir over de hoog opgelopen spanning tussen haar land en Egypte, waar Nasser de scepter zwaaide. Maar mevrouw Meir, vroeg de verslaggever, als u alles in ogenschouw neemt, hoe uw volk hier is gekomen, wat de Arabieren is aangedaan, dan zou u de houding van Nasser toch wel enigszins kunnen begrijpen? Ze antwoordde ad rem: op het moment dat ik Nasser begrijp liggen we met z’n allen in zee!

Niemand is voor honderd procent begrijpelijk. Wie iemand van haver tot gort kent, zijn afkomst, zijn milieu, de generaties voor hem, alles wat hem of haar is overkomen, hoe de dingen zijn binnengekomen en zijn verwerkt, of niet verwerkt, die komt een heel eind. Maar de meeste mensen kennen elkaar zo goed niet. En wat er diep in je verscholen ligt, is vaak door jezelf niet eens naar boven te halen, laat staan door een ander.

Het getuigt van wijsheid om bij het willen begrijpen van een ander te beseffen dat er een grens is waar je niet overheen kunt. Als je dat niet kunt accepteren vraag je om moeilijkheden. Het kan een flinke sta-in-de-weg zijn in relaties en vriendschappen. Zolang iemands onbegrijpelijke denken of handelen geen kwaad aanricht is het beter om het los te laten. Het is zoals het is, ook al snap je er geen biet van.

Mensen die zeggen dat het elkaar begrijpen een groot goed is in intermenselijke relaties hebben gelijk. Maar elkaar op bepaalde vlakken soms volstrekt niet kunnen begrijpen en elkaar toch in het hart kunnen sluiten, tja wat is er groter dan dat...

Jan Jaap van Hoeckel, coach

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Sacha van Hest | 22 februari 2012

Jan-Jaap, soms wil je heel graag zaken begrijpen om inzichten te krijgen over jezelf. Want als een ander mij niet begrijpt zegt dat heel veel over de manier waarop ik communiceer. Daarom wil ik mensen dus graag begrijpen, want hierdoor krijg ik meer inzichten over mezelf. En ik denk dat ik als mens kan groeien door het verkrijgen van inzichten. Groeten Sacha

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑