goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

'n Verschrikkelijk verhaal

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik uit Zuid-Afrika heb meegenomen. Een arme zwarte man stond ergens in Kaapstad langs de weg een beetje te niksen. Zoals zoveel zwarte mensen daar doen, ze hebben niks en ze hebben vooral niks te doen. Een blanke in een volkswagen-pickupje rijdt langs, ziet de man staan, trapt op zijn rem en spreekt hem aan. Of hij zin had in een klusje bij hem thuis? Nou dat had hij wel. De zwarte man klimt blij achter in de laadbak (daar horen ze thuis volgens veel blanken) en ze vertrekken.

De klus was niet mals, uren en uren moest hij sjouwen met houten balken, de blanke man deed niks, hij deed alles. Moe en bezweet klom hij ’s avonds weer achter in de pickup, de blanke man bracht hem terug naar de stad. Daar aangekomen kreeg hij zijn verdiende loon: vier rand! Veertig eurocent.

De tijd dat zwarte mensen in Zuid-Afrika zich zulke dingen laten aanleunen is sinds Mandela al aardig verleden tijd. Ondanks al zijn aandringen om meer te betalen bleef de blanke man stug weigeren. Veertig rand en geen cent meer! Ten einde raad sprong de zwarte man weer in de laadbak en zei dat hij er niet uit zou gaan voordat hij meer geld had gekregen.

De blanke springt woedend in zijn wagen en rijdt in volle vaart naar huis. Hij opent het hek (in Zuid-Afrika zijn alle huizen van blanken omgeven met een stevig hekwerk en vaak ook met schrikdraad), rijdt naar binnen, en doet het hek op slot. Vervolgens roept hij zijn hond en hitst hem op de zwarte man te pakken, wat de hond met verve deed. De man wordt ongenadig toegetakeld maar weet, gewond en wel te ontsnappen.

Peter, bij wie ik in huis woonde, vertelde me dit verhaal. Nog diezelfde avond had hij contact met het slachtoffer. Hij explodeerde toen hij hoorde wat er gebeurd was, toog op hoge poten met de zwarte man naar het politiebureau en deed aangifte. Gelukkig wist het slachtoffer precies te vertellen waar de blanke man woonde. De afloop van het verhaal ken ik niet maar de politie heeft bezworen dat de man binnen enkele dagen zou worden opgepakt en vastgezet. Ongetwijfeld zou hij voor de rechter moeten verschijnen en worden veroordeeld. Vóór de tijd van Mandela zou dat zeker niet gebeurd zijn, verzekerde Peter me...

Dit kan dus kennelijk gebeuren in een land waar een systeem heeft bestaan waarin de een de ander niet ziet als zijn gelijke. Waar blanken op zwarte medeburgers neerkeken en logischerwijs die laatsten opkeken naar blanken. Apartheid bestaat niet meer. Je kunt het systeem wel afschaffen, de in eeuwen ingesleten mentaliteit heeft langer nodig om te verdwijnen...

Ik ga nu even met een flinke bocht terug naar huis, naar onze maatschappij. Mensen zijn gelijk, daar is geen twijfel over mogelijk. Het maakt niet uit welke kleur, welk ras, welk geloof, rijk of arm, mensen zijn gelijk. Dat klinkt logisch maar de vraag is of iedereen dat ook werkelijk vindt. Nog steeds zie je om je heen hoe de een opkijkt naar de ander. Of neerkijkt op de ander. Het gebeurt nog te vaak. Iemand met een kast van een huis, een Jaguar voor de deur, een veelverdienende directeur van een telecombedrijf, jeetje die is toch wel erg belangrijk! Het punt is dat die man geen spat belangrijker is dan iemand met een tweedehands Toyota Corolla, een job in een magazijn van een drogisterijgroothandel en een twintig-onder-een-kap-huis.

In een gesprek over dit probleem zeg ik wel eens: we zetten tien naakte mannen op een rij en dan moet jij aanwijzen wie de directeur van Philips is. Dat red je niet! Het zogenaamde onderscheid tussen ons is slechts buitenkant. Intelligentie is aangeboren, dat is vooral geen verdienste. Ook het vermogen om ver te komen, kracht, volharding, het is niet iedereen gegeven. Maar maakt het gebrek eraan ons minder? Of het bezit ervan ons meer?

Je kunt pas in vrede met jezelf en de wereld leven als je de wetenschap voluit omarmt dat we gelijk zijn. Heb respect voor mensen, voor iedereen, niemand uitgezonderd. Of nog mooier: houd van ze. Maar doe het jezelf en anderen niet aan om tegen iemand op te kijken of neer te kijken. Die houding heeft hele samenlevingen ontwricht en individuen diep ongelukkig gemaakt. Iedereen is gelijk, dat is ons geluk...

Uit het boek: Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Irene Hagemans | 22 mei 2012

Jan Jaap, het gebeurt nog altijd dat mensen op elkaar neerkijken, vooral diegenen die zich met de ellebogen omhoog hebben gewerkt, ik ken ook iemand die heel erg mij (ja mij) BEWONDERT, EN DIE ZELF AL JAREN NIET MEER WERKT, en daar kan ik niet tegen. Ik zeg altijd, ik ben maar een gewoon meisje die de kans heeft gehad om door te leren, en ik heb het geluk dat ik daardoor anderen kan laten genieten van het zingen dat ze doen,Ik ben zangpedagoge, maar de laatste jaren ben ik alleen nog maar koordirigent en dat bevalt me wel. Lieve groetjes en nog een mooie dag

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Het wordt ons regelmatig moeilijk gemaakt om van onszelf te houden en onszelf waardevol te vinden ondanks wat een ander denkt en zegt. Het blijft echter de moeite waard het liefdevolle contact met jezelf te blijven (her-)vinden. Een mooie en liefdevolle dag toegewenst!

Valse Blondine | 22 mei 2012

Ja, Jan-Jaap, zo zit de mens in elkaar. Want waarom -zo met het EK voetbal voor de deur - is iedereen aan het juichen als een speler een doelpunt zet en staat er niemand hier te juichen en te applaudisseren als de timmerman een keukenkastje keurig recht heeft opgehangen!

Jan Jaap | 22 mei 2012

Gelijkheid bereiken we kennelijk alleen maar met horten en stoten. Mensen die het goed met zichzelf en anderen voorhebben beseffen dat je het allemaal wel mooi kunt zien en willen, maar dat de praktijk vaak weerbarstiger is dan de theorie. Dat geeft niets. Blijf bij jezelf,zoals je zegt, Mariëtte. En help anderen, zoals je schrijft, Irene. Zo zit de mens in elkaar, schrijf je, Valse Blondine. Maar de mens bestaat niet, dan ben jij, dat is je buurman, dat ben ik. De verandering begint bij jou, hoe anderen zijn is niet van betekenis. Als jij met respect omgaat met iedereen, ja, ook met de timmerman die het kastje in je keuken zo feilloos weet op te hangen, als jij de andere als volstrekt gelijk ziet aan jezelf, dan is het goed. Als je dat bereikt hebt is de wereld weer een beetje beter af. Idealistisch? Zeker! Dat is onverbrekelijk verbonden aan je geluk.

Mariëtte Doelman | 22 mei 2012

Wow, wat een hartverwarmend gevoel om me verbonden te voelen met de mensen die reageren. Dank jullie wel.

Valse Blondine | 22 mei 2012

Helemaal waar Jan-Jaap en ik bewonder juist al die mensen die kunnen wat ik niet kan! Die timmerman zou wel opkijken als ik een tribune vol juichend publiek zou neerzetten! Leuk idee trouwens

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Vriendschap aan scherven

Nee, we hebben de laatste tijd niet zoveel contact meer, zei ze met spijt in haar stem. Het gesprek ging over een vriendin van haar. Lange tijd trokken ze veel met elkaar op, ze deelden lief en leed, waren er echt voor elkaar. Vriendschap, dat was het. Totdat de vriendin op een cruciaal moment niet kwam opdagen. Ze had andere dingen aan haar pet zei ze, te veel, dus kon ze niet komen. Jaja... klonk het nogal verwijtend.

Bij de opmerking of het misschien wel waar en redelijk was wat de vriendin had gezegd, schudde ze haar hoofd. Nee, hoezo? Ze had toch makkelijk even kunnen komen? Zij vond het niet te pruimen dat ze een reden kon hebben om er niet te zijn.

Raar. Vrienden nemen elkaar toch serieus en twijfelen toch niet aan elkaars woorden? Op de vraag of het misschien verstandig was om er eens een belletje aan te wagen, zo makkelijk laat je een vriendschap toch niet uit je vingers glijden, reageerde ze heftig. Dat had ze al geprobeerd, verscheidene malen, ze had ook sms’jes gestuurd, maar een reactie, ho maar! Een vriendschap op z’n retour...

Soms gaat het zo, veel vriendschappen zijn immers niet voor eeuwig. Elke vriendschap dient een doel, je hebt elkaar nodig, je leert en stimuleert elkaar, vriendschappen leveren een wezenlijke bijdrage aan je ontwikkeling en groei. Zolang die functie er is, zal de vriendschap wel in stand blijven. Op het moment dat die zin vervalt, ebt de vriendschap weg of verzandt in een verplicht nummer zonder enige inhoud.

Het moment kan komen dat de een de ander niet meer nodig heeft, vaak onbewust maar toch. Nee, sterker nog, de zogenoemde vriendschap blijkt ineens een rem te vormen op je ontwikkeling en groei. Je wordt tegengehouden, er zit geen beweging meer in. Dus is het beter dat het stopt. Zoals bij liefdesrelaties gaat het bijna nooit gelijk op, de een voelt het mankement in de relatie vaak eerder dan de ander. Dus is het einde van een vriendschap in het algemeen pijnlijk en gaat het gepaard met verwijten.

Niet veel mensen kijken op deze manier naar de vriendschappen die ze hebben. Toch zou het nuttig zijn om na te denken over de functie die de vriendschappen in je leven hebben. Wat brengen ze jou en wat beteken jij kennelijk voor de anderen? Wat geef je aan elkaar en wat ontvang je van elkaar? Overigens ook interessant om dat bij de vriend of vriendin te checken. Hoe ervaart die jullie verbinding, wat heeft hij of zij eraan? Deze openheid is een goed middel om een vriendschap extra glans te geven.

Hoe erg is het dat vriendschappen verwateren en uiteindelijk voorbij gaan? Als je kunt accepteren dat in bepaalde gevallen de functie is vervallen, bij jou of bij de ander, dan zou je er vrede mee kunnen hebben. En in plaats van je rot te voelen en narrig te worden op de ander (nee, de meeste mensen zijn niet erg handig in het beëindigen van een vriendschap, integendeel...), zou het beter zijn om terug te kijken op wat jullie samen gehad hebben. Hoe waardevol, dat je hebt mogen genieten van de vriendschap, hoe waardevol dat je persoonlijkheid, je leven zo positief is beïnvloed door de ander. De vriendschap heeft je rijker gemaakt.

Boosheid over het verlies van iets wat van belang voor je is geweest kan beter worden omgezet in dankbaarheid. Wat hebben jullie het goed gehad samen, jammer dat het voorbij is, maar niemand neemt de winst van een vriendschap ooit nog van je af. Neem het ook jezelf niet af, laat de verontwaardiging en de boosheid niet de overhand krijgen.

Een vriendschap aan scherven heeft ook een andere kant. Het betekent: ruimte voor een nieuwe. Nieuw avontuur, nieuwe verdieping, nieuwe inzichten vice versa, er is weer veel te genieten. En op te steken. Tijd voor nieuwe energie!

Jan Jaap van Hoeckel, coach

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mariëtte Doelman | 11 mei 2012

Dank voor het zorgvuldig en herkenbaar verwoorden van je inzicht Jan Jaap! Vriendelijke groeten, Mariëtte

cariola | 11 mei 2012

goed stukje, wat als je het woord vriendschap zou vervangen voor synchroniseren...dan is er geen einde aan vriendschappen en is ieder contact waardevol

Irene Hagemans | 11 mei 2012

Jan Jaap!! wat is het weer een mooi stuk geworden. Het is ook niet altijd zo dat een vriendschap ten einde gaat, het is bij mij gebeurd dat de vriendschap een andere inhoud kreeg, omdat mijn vriendin allerlei aandoeningen kreeg en hulpbehoevend werd en verschillende opzichten. En ik heb haar die hulp kunnen geven, al was het maar om even samen haar boodschappen te doen met mijn autootje omdat zij eerstens de wandeling er naar toe niet kon maken, en tweedens de boodschappen te zwaar waren. Zij op haar beurt stimuleerde (en stimuleert) mij tot mooie tekeningen maken, en handwerken. Het is nog altijd de moeite waard om af en toe samen iets te ondernemen. Met hartelijke groet, Irene Hagemans

Valse Blondine | 13 mei 2012

Mooi stuk Jan-Jaap! Niemand pakt de mooie herinneringen en momenten die vriendschap met zich meebrengen af - ook al zijn we soms andere wegen ingeslagen!

Heleen | 15 mei 2012

aint that the truth!

Annemarie | 23 juli 2014

Op mijn zoektocht naar informatie over het beëindigen van een vriendschap ben ik deze column tegengekomen. Ik ben zo vrij om je tekst te gebruiken (met bronvermelding) bij een ‘afscheidsboek’ dat ik aan het maken ben voor een vriendin waar ik na 22 jaar vriendschap, afscheid van ga nemen. Je woorden helpen me om mijn verdriet te voelen die onder mijn verontwaardiging en boosheid zit. Je laat me zien hoe ik mijn eerbetoon kan vormgeven. Dank je wel!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik begrijp je niet

Ik begrijp je niet, riep de vrouw na weer enkele uren gepraat en gesteggel. Ik begrijp je echt niet! De man zat er wat hulpeloos bij, hoe vaak had hij het haar al uitgelegd. Maar ze wilde het maar niet begrijpen naar zijn mening. En elke keer gaf het onderwerp aanleiding tot een hoop gedoe.

Wat is dat toch, die drift om altijd maar alles te willen begrijpen? Terwijl ons leven per definitie gevuld is met dingen die gewoon niet te begrijpen zijn. Op een of andere manier kunnen we er mee leven dat we niet kunnen begrijpen dat de aarde zomaar een bal in het heelal is die daar maar een beetje ronddraait. En dat er een majestueuze eik groeit uit een nietig eikeltje. Onbegrijpelijk. Of dat er mensen zijn die zonder enige scrupule anderen overhoop kunnen schieten. Onbegrijpelijk.

Maar als het over het gedrag van de partner gaat, of dat van de kinderen, ouders of goede vrienden, nee dan moet alles wel begrepen worden. Terwijl wij voor anderen toch veel onbegrijpelijks met ons meedragen, of we nu willen of niet. En ja, het is lovenswaardig om elkaar zo veel en zo goed mogelijk te willen begrijpen en daar ook moeite voor te doen. Maar je kan erop wachten dat er in de dagelijkse praktijk of in het gesprek dingen zullen oppoppen waar je met je verstand niet bij kunt.

Als het over het denken en doen van mensen gaat kun je op drie manieren kijken naar onbegrijpelijke dingen. De positieve kijk is de constatering dat je hersens niet in staat zijn om bepaalde dingen op te pikken en je er senang bij te voelen. Dan hou je het bij jezelf, dat getuigt van wijsheid.

De negatieve kijk is dat er aan de ander een steekje los is, hij klopt gewoon niet. Hij is niet wijs of nog erger, hij tilt de boel. Of zij natuurlijk. Dan leg je het bij een ander en verleen je jezelf een vrijbrief: je hebt er niks mee te maken, het ligt aan de ander dat jij iets niet begrijpt.

De derde mogelijkheid is dat je weigert iets te begrijpen, je wilt het gewoon niet weten. Dat kan soms heel aantrekkelijk zijn. Daarover bestaat een mooie anekdote. Een verslaggever van NBC interviewde de toenmalige premier van Israël, Golda Meir over de hoog opgelopen spanning tussen haar land en Egypte, waar Nasser de scepter zwaaide. Maar mevrouw Meir, vroeg de verslaggever, als u alles in ogenschouw neemt, hoe uw volk hier is gekomen, wat de Arabieren is aangedaan, dan zou u de houding van Nasser toch wel enigszins kunnen begrijpen? Ze antwoordde ad rem: op het moment dat ik Nasser begrijp liggen we met z’n allen in zee!

Niemand is voor honderd procent begrijpelijk. Wie iemand van haver tot gort kent, zijn afkomst, zijn milieu, de generaties voor hem, alles wat hem of haar is overkomen, hoe de dingen zijn binnengekomen en zijn verwerkt, of niet verwerkt, die komt een heel eind. Maar de meeste mensen kennen elkaar zo goed niet. En wat er diep in je verscholen ligt, is vaak door jezelf niet eens naar boven te halen, laat staan door een ander.

Het getuigt van wijsheid om bij het willen begrijpen van een ander te beseffen dat er een grens is waar je niet overheen kunt. Als je dat niet kunt accepteren vraag je om moeilijkheden. Het kan een flinke sta-in-de-weg zijn in relaties en vriendschappen. Zolang iemands onbegrijpelijke denken of handelen geen kwaad aanricht is het beter om het los te laten. Het is zoals het is, ook al snap je er geen biet van.

Mensen die zeggen dat het elkaar begrijpen een groot goed is in intermenselijke relaties hebben gelijk. Maar elkaar op bepaalde vlakken soms volstrekt niet kunnen begrijpen en elkaar toch in het hart kunnen sluiten, tja wat is er groter dan dat...

Jan Jaap van Hoeckel, coach

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Sacha van Hest | 22 februari 2012

Jan-Jaap, soms wil je heel graag zaken begrijpen om inzichten te krijgen over jezelf. Want als een ander mij niet begrijpt zegt dat heel veel over de manier waarop ik communiceer. Daarom wil ik mensen dus graag begrijpen, want hierdoor krijg ik meer inzichten over mezelf. En ik denk dat ik als mens kan groeien door het verkrijgen van inzichten. Groeten Sacha

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Accepteren, vergeven en liefhebben

Een van de meest indrukwekkende staaltjes van vergeving is wel de houding van de vrouw van Gerrit-Jan Heijn ten opzichte van de moordenaar van haar man. Natuurlijk was ze direct na de bekendwording van de moord in 1987 volledig van de wereld. En ongetwijfeld heeft ze de moordenaar lange tijd het allerergste toegewenst. Maar eenmaal weer tot zichzelf gekomen heeft ze het op weten te brengen om de feiten te accepteren zoals ze waren. En uiteindelijk de moordenaar te vergeven. Groots. En bijna onmenselijk.

Mandela, een mooi voorbeeld uit onze recente geschiedenis. Gevangengenomen onder het apartheidsbewind in Zuid-Afrika. Zevenentwintig jaar doorgebracht in de cel, driekwart van die tijd op het beruchte Robbeneiland. Toen hij vrijkwam dwong hij respect af van de hele wereld: geen haat, geen vijandschap, geen negativiteit. Vooruitkijken. En vooral: accepteren, vergeven en liefhebben. Wat een kracht!

Een jong echtpaar in verwachting van hun eerste kind. Het ging goed, geen vuiltje aan de lucht. Ze verheugden zich zeer op de geboorte, het zou een jongen worden, de stamhouder. Het kind zou een mooie Hollandse naam krijgen. Enkele dagen voor de geboorte ging zij goedgemutst op controle. Daar bleek dat het hartje van het kind niet meer hoorbaar was. De mededeling van de gynaecoloog kwam snoeihard aan, het kind was dood. De ouders kapot. Onderzoek wees achteraf uit dat dit niet had hoeven gebeuren als de gynaecoloog beter de fysieke gesteldheid van de moeder gecheckt had. Het echtpaar werd bestookt met goedbedoelde adviezen hoe zij deze kwestie juridisch konden aankaarten, nee, ze moesten het vooral niet pikken. Ze besloten anders, ze lieten het los. Wat ze ook zouden doen, ze zouden hun kind er toch niet mee terugkrijgen, redeneerden zij. Toen hun tweede kind in aantocht was, melden zij zich bij dezelfde gynaecoloog, die hen begeleidde tot en met de bevalling. Hoe krachtig en prachtig dat mensen de werkelijkheid kunnen accepteren en zo kunnen vergeven!

Hopelijk zie je het ook om je heen, mensen die de kracht op kunnen brengen om de naakte feiten te accepteren zoals ze zijn. En vervolgens door alles heen kunnen vergeven en in vrede met zichzelf en hun omgeving kunnen leven.

Accepteren, vergeven en liefhebben zijn belangrijke voorwaarden om van jezelf en anderen te kunnen houden. Het alternatief is niet erg aantrekkelijk. Het afwijzen van de feiten, ze niet kunnen of willen accepteren. En daaraan vastgeklonken de blijvende boosheid, vijandschap, haat en rancune. Daarmee werp je een bijna onneembare barrière op voor jezelf, je kunt gewoon niet meer tot volledige rust komen. Er is geen weg meer naar vrede en liefde in je hart. Zolang je niet de naakte feiten accepteert en je uiteindelijk diep in je ziel de ander kunt vergeven blijf je een gevangene van je eigen negatieve gevoelens. Geen fijn vooruitzicht.

Moeilijk, ja dat is het. Als je door een ander tot in het diepst van je ziel gekwetst bent zijn je opstandige reacties begrijpelijk. En het kan veel erger tonen de voorbeelden hierboven aan. En dan toch accepteren, vergeven?

In een radio-uitzending werd een Nederlandse journalist, die tien jaar in New York had doorgebracht gevraagd wat zijn belangrijkste ervaring was gedurende zijn verblijf daar. Hij vertelde dat hij vele jaren bij een therapeut had gelopen die hem iets had bijgebracht wat zijn hele kijk op zijn leven veranderde. Ik heb geleerd dat, wil ik oprecht gelukkig zijn, ik drie dingen moet doen. Op de eerste plaats: accepteren van de feiten, het is niet anders, ze zijn zoals ze zijn, daar is niets meer aan te veranderen. Op de tweede plaats: mensen vergeven voor dat wat ze hebben aangericht, wat het ook is, oprecht vergeven. En uiteindelijk: liefhebben, degene die je heeft gekwetst, die je zoveel leed heeft berokkend in je armen sluiten. Dat is de enige manier om niet opgezadeld te blijven met haat en rancune en om jezelf een kans te geven om met liefde in je hart te kunnen leven.

Dit interview speelde vlak na de crash van twee vliegtuigen in de twin towers in New York in 2001. De interviewer vroeg hem: ook de terroristen die duizenden doden in New York op hun geweten hebben? Het was even stil, toen kwam zijn antwoord: ja, zij ook! Accepteren, vergeven en liefhebben, het is in sommige gevallen bijna niet te doen. En toch, als je het kunt, als je het uiteindelijk met pijn en moeite op kunt brengen, weet je dat je een definitieve keus hebt gemaakt voor het belangrijkste in een mensenleven, in jouw leven. Liefde.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 16 december 2011

THNXXX!!!

Roger Raes | 16 december 2011

Vergeven is een geschenk aan jezelf. Het is vaak moeilijk om wraakgevoelens om te zetten in vergeving maar je doet het voor jezelf en niet voor degene waar je boos op bent. Het meedragen van haat werkt tegen jezelf, het maakt jouw lichaam ziek, echt waar. Bij de voorbeelden die Jan jaap hier zo mooi beschrijft wil ik er nog een aan toevoegen. In 1959 vielen de Chinezen het boeddhistische Tibet binnen. Grote slachtpartijen vonden er plaats. Ongewapende vredelievende mensen werden als beesten afgeslacht. Monniken werden vermoord en gevangen genomen. Jaren later sprak de Dalai Lama met een monnik die zo'n slordige 30 jaren in een Chinese cel gevangen had gezeten. De Lama vroeg wat hij het ergste vond van de afgelopen jaren en de monnik antwoordde: 'het ergste vond ik de angst die ik steeds had". 'De angst', vroeg de lama,'waar was u dan zo bang voor'? En de monnik zei dat hij voortdurend angst had dat hij de Chinezen niet zou kunnen vergeven. Ik heb op youtube gezocht naar het interview met de Dalai Lama waarin hij hierover vertelt. Dan had ik die link hier kunnen plaatsen omdat het heel indrukwekkend is hoe de Lama over dat bewuste gesprek vertelt. Maar tussen de vele interviews van de goede man is het zoeken naar een speld in een hooiberg. Sommige mensen gaan heel ver in hun vergeving, dit heet groei! Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik steeds weer een gezonde dosis jaloezie bij mezelf ervaar wanneer ik zie hoe ver mensen daar vaak in zijn. Tot slot: herinnert u zich deze nog-nog-nog-nog...... Heer vergeef hen, zij weten niet wat ze doen. Namasté

Theo Molenaar | 27 september 2012

Het interview met de Dalai Lama waar Roger het over heeft is hier te vinden: http://www.youtube.com/watch?v=GmIOYB9Yn20

Frenk | 6 december 2013

Hier past wat Josh Billings (1818-1885) toen al zei: "There is no revenge so complete as forgiveness."

marianne | 6 december 2013

Mandela zei eens in een tijdschrift dat achteraf gezien de gevangenisperiode het beste was wat hem was overkomen. Hij kwam daardoor in een ontwikkeling terecht die uiteindelijk het beste uit hem heeft gehaald. Mooi als je zo boven jezelf gaat uitstijgen en uitkomt op vergeving. Het heeft je zoveel te bieden. Hij heeft het laten zien en ernaar gehandeld. Mandela was altijd al mijn held en grote voorbeeld Namaste Mandela

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Honden en katten

Als je de verhalen van ouders met twee of meer kinderen moet geloven dan gaapt er nogal een gat tussen de theorie en de praktijk van het opvoeden. Ze vinden het bijvoorbeeld heel terecht dat voor elk kind dezelfde regels gelden. Als ouder sta je ergens voor, je vindt bijvoorbeeld dat kinderen gehoorzaam moeten zijn. En als je iets vraagt of zegt wil je graag dat er normaal gereageerd wordt. “Nee’ is gewoon ‘nee’ en daarmee is de kous af...

Al je mooie voornemens ten spijt blijkt zo’n aanpak bij het ene kind beter te lukken dan bij het andere. Het ene kind is tamelijk gemakkelijk op te voeden, gehoorzaamt goed, leert snel, en loopt lief in de pas. Keesje is zo’n lieve jongen, zeggen de ouders trots tegen hun vrienden, die dat vertederd beamen. Marlousje is uit heel ander hout gesneden. Als je haar iets vraagt doet ze net of haar neus bloedt, pas na veel aandringen en dreigementen is ze een beetje in het gareel te krijgen. Ze gaat gewoon haar gang, trekt zich niet veel van anderen aan. En als ze iets wil, dan moet het ook gebeuren, ze dreint net zolang tot ze haar zin krijgt. Nee, Marlousje is echt lastig, vinden de ouders. Hoe kan het toch? Keesje is zo lief maar zij..?

Het feit dat kinderen zo verschillend zijn, is voor ouders best problematisch. Wat moet je met je goede opvoedvoornemens? Kinderen als Marlousje zijn gewoon niet te hanteren, vinden ze en als ze er met vrienden over praten die ook kinderen hebben, krijgen ze vaak hetzelfde verhaal te horen.

Even heel oneerbiedig: kinderen zijn als honden en katten. Honden laten zich opvoeden en kun je kunstjes leren. Ga zitten, ga liggen, kom, rustig, pootje, apport, zoek, af! Als je even je best doet krijg je bijna elke hond zover dat hij gewillig doet wat je zegt. Op een gegeven moment is een blik of handgebaar al genoeg om de hond te laten doen wat je wilt. Bij katten lukt dat niet. Integendeel, een kat naait zijn eigen naad, die laat zich helemaal niks zeggen. Die sjouwt een beetje rond, gaat liggen wanneer en waar hij wil. Ooit een kat pootjes zien geven? Ooit een kat gezien die aan komt rennen als je roept: kom hier!

Er zijn ouders die boffen, die hebben twee honden, da’s een makkie. Maar één kat in huis kan je soms tot wanhoop drijven. En wat dacht je van twee katten, gek word je ervan!

Het grappige is, als je dit zegt tegen ouders, dan herkennen ze dat wel. Inderdaad, de Keesjes van deze wereld kun je gemakkelijk kunstjes leren. Heerlijk gewoon, het zijn vaak modelkinderen. Aan de Marlousjes heb je echter geen enkel houvast, die gaan lekker hun eigen gang. Kunstjes, ho maar!

Wat er fout gaat is dat ouders een kat proberen op te voeden als een hond. Regels zijn regels en die gelden immers voor iedereen, vinden ze. Dat is waar, ook voor een kat, maar met een kat ga je heel anders om dan met een hond. Een kat moet je paaien, poespoespoes, geduldig blijven pssspssspsss’en. Net zo lang tot hij of zij komt. En dan belonen, lief op je schoot nemen, over het kopje kroelen, lieve woordjes zeggen...  Niets heerlijker dan een snorrende kat op schoot. Iedereen blij.

Katkinderen zijn heel goed in het gareel te krijgen maar vergen een andere aanpak dan hondkinderen. Veel geduld, vriendelijkheid, lieve woorden, aanmoediging, beloning, vertrouwen en vooral acceptatie van het feit dat je kind nu eenmaal een kat is, daarmee kom je ver. Als je de kat in je kind herkend dan besef je dat je het beter over een andere boeg kunt gooien. Daardoor krijg je meer grip op de situatie, de opvoeding lukt beter, het kind voelt zich prettiger en er valt veel onnodige stress weg.

Uit het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Roger Raes | 10 november 2011

Alweer zo'n waardevolle column van jou Jan Jaap. Alvorens deze column te lezen hebben wij al uitgebreid erover gesproken tijdens ons gezellig etentje in de binnenstad van Den Bosch. Na ons gesprek en het lezen van deze column kreeg ik inzicht in mijn eigen kinderen Jill(14) en Rodger(10). Jill is een hond, zij doet gewoon wat van haar verlangd wordt en groeit op tot een volwassen vrouw voordat ik er erg in heb. Rodger daarentegen is een kat, boos worden en schreeuwen werkt bij hem averechts maar liefde........ Wanneer ik bovenstaande een week eerder had gelezen, dan had ik bij volgende situatie anders gehandeld. Vrijdagavond jl. liepen wij een dropping door de basisschool georganiseerd. Een heel gezellige avond met de nodige schrik-effecten. Aan het eind van de tocht liep Rodger midden op straat en ik riep naar hem opdat hij bij ons op de stoep zou komen lopen. Toen hij geen gehoor gaf aan mijn smeekbede werd ik boos en probeerde hem onder dwang naar de stoep te roepen. Eind van het verhaal: vader en zoon beiden boos. Wanneer ik hem als een kat had behandeld en vervolgens tegen hem zei: 'lieverd, papa houdt zoveel van jou dat hij jou nog lang niet wil missen en nu jij hier midden op straat loopt ben ik als de dood dat er een auto aankomt die jou mogelijk zou kunnen overrijden, kom alsjeblieft naast me lopen'. Ik weet zeker dat hij het dan begreep en zonder enige stemverheffing naast me op de stoep zou komen lopen. Zo zie je maar hoe belangrijk het is om te delen.........

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑