goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Accepteren, vergeven en liefhebben

Een van de meest indrukwekkende staaltjes van vergeving is wel de houding van de vrouw van Gerrit-Jan Heijn ten opzichte van de moordenaar van haar man. Natuurlijk was ze direct na de bekendwording van de moord in 1987 volledig van de wereld. En ongetwijfeld heeft ze de moordenaar lange tijd het allerergste toegewenst. Maar eenmaal weer tot zichzelf gekomen heeft ze het op weten te brengen om de feiten te accepteren zoals ze waren. En uiteindelijk de moordenaar te vergeven. Groots. En bijna onmenselijk.

Mandela, een mooi voorbeeld uit onze recente geschiedenis. Gevangengenomen onder het apartheidsbewind in Zuid-Afrika. Zevenentwintig jaar doorgebracht in de cel, driekwart van die tijd op het beruchte Robbeneiland. Toen hij vrijkwam dwong hij respect af van de hele wereld: geen haat, geen vijandschap, geen negativiteit. Vooruitkijken. En vooral: accepteren, vergeven en liefhebben. Wat een kracht!

Een jong echtpaar in verwachting van hun eerste kind. Het ging goed, geen vuiltje aan de lucht. Ze verheugden zich zeer op de geboorte, het zou een jongen worden, de stamhouder. Het kind zou een mooie Hollandse naam krijgen. Enkele dagen voor de geboorte ging zij goedgemutst op controle. Daar bleek dat het hartje van het kind niet meer hoorbaar was. De mededeling van de gynaecoloog kwam snoeihard aan, het kind was dood. De ouders kapot. Onderzoek wees achteraf uit dat dit niet had hoeven gebeuren als de gynaecoloog beter de fysieke gesteldheid van de moeder gecheckt had. Het echtpaar werd bestookt met goedbedoelde adviezen hoe zij deze kwestie juridisch konden aankaarten, nee, ze moesten het vooral niet pikken. Ze besloten anders, ze lieten het los. Wat ze ook zouden doen, ze zouden hun kind er toch niet mee terugkrijgen, redeneerden zij. Toen hun tweede kind in aantocht was, melden zij zich bij dezelfde gynaecoloog, die hen begeleidde tot en met de bevalling. Hoe krachtig en prachtig dat mensen de werkelijkheid kunnen accepteren en zo kunnen vergeven!

Hopelijk zie je het ook om je heen, mensen die de kracht op kunnen brengen om de naakte feiten te accepteren zoals ze zijn. En vervolgens door alles heen kunnen vergeven en in vrede met zichzelf en hun omgeving kunnen leven.

Accepteren, vergeven en liefhebben zijn belangrijke voorwaarden om van jezelf en anderen te kunnen houden. Het alternatief is niet erg aantrekkelijk. Het afwijzen van de feiten, ze niet kunnen of willen accepteren. En daaraan vastgeklonken de blijvende boosheid, vijandschap, haat en rancune. Daarmee werp je een bijna onneembare barrière op voor jezelf, je kunt gewoon niet meer tot volledige rust komen. Er is geen weg meer naar vrede en liefde in je hart. Zolang je niet de naakte feiten accepteert en je uiteindelijk diep in je ziel de ander kunt vergeven blijf je een gevangene van je eigen negatieve gevoelens. Geen fijn vooruitzicht.

Moeilijk, ja dat is het. Als je door een ander tot in het diepst van je ziel gekwetst bent zijn je opstandige reacties begrijpelijk. En het kan veel erger tonen de voorbeelden hierboven aan. En dan toch accepteren, vergeven?

In een radio-uitzending werd een Nederlandse journalist, die tien jaar in New York had doorgebracht gevraagd wat zijn belangrijkste ervaring was gedurende zijn verblijf daar. Hij vertelde dat hij vele jaren bij een therapeut had gelopen die hem iets had bijgebracht wat zijn hele kijk op zijn leven veranderde. Ik heb geleerd dat, wil ik oprecht gelukkig zijn, ik drie dingen moet doen. Op de eerste plaats: accepteren van de feiten, het is niet anders, ze zijn zoals ze zijn, daar is niets meer aan te veranderen. Op de tweede plaats: mensen vergeven voor dat wat ze hebben aangericht, wat het ook is, oprecht vergeven. En uiteindelijk: liefhebben, degene die je heeft gekwetst, die je zoveel leed heeft berokkend in je armen sluiten. Dat is de enige manier om niet opgezadeld te blijven met haat en rancune en om jezelf een kans te geven om met liefde in je hart te kunnen leven.

Dit interview speelde vlak na de crash van twee vliegtuigen in de twin towers in New York in 2001. De interviewer vroeg hem: ook de terroristen die duizenden doden in New York op hun geweten hebben? Het was even stil, toen kwam zijn antwoord: ja, zij ook! Accepteren, vergeven en liefhebben, het is in sommige gevallen bijna niet te doen. En toch, als je het kunt, als je het uiteindelijk met pijn en moeite op kunt brengen, weet je dat je een definitieve keus hebt gemaakt voor het belangrijkste in een mensenleven, in jouw leven. Liefde.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 16 december 2011

THNXXX!!!

Roger Raes | 16 december 2011

Vergeven is een geschenk aan jezelf. Het is vaak moeilijk om wraakgevoelens om te zetten in vergeving maar je doet het voor jezelf en niet voor degene waar je boos op bent. Het meedragen van haat werkt tegen jezelf, het maakt jouw lichaam ziek, echt waar. Bij de voorbeelden die Jan jaap hier zo mooi beschrijft wil ik er nog een aan toevoegen. In 1959 vielen de Chinezen het boeddhistische Tibet binnen. Grote slachtpartijen vonden er plaats. Ongewapende vredelievende mensen werden als beesten afgeslacht. Monniken werden vermoord en gevangen genomen. Jaren later sprak de Dalai Lama met een monnik die zo'n slordige 30 jaren in een Chinese cel gevangen had gezeten. De Lama vroeg wat hij het ergste vond van de afgelopen jaren en de monnik antwoordde: 'het ergste vond ik de angst die ik steeds had". 'De angst', vroeg de lama,'waar was u dan zo bang voor'? En de monnik zei dat hij voortdurend angst had dat hij de Chinezen niet zou kunnen vergeven. Ik heb op youtube gezocht naar het interview met de Dalai Lama waarin hij hierover vertelt. Dan had ik die link hier kunnen plaatsen omdat het heel indrukwekkend is hoe de Lama over dat bewuste gesprek vertelt. Maar tussen de vele interviews van de goede man is het zoeken naar een speld in een hooiberg. Sommige mensen gaan heel ver in hun vergeving, dit heet groei! Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik steeds weer een gezonde dosis jaloezie bij mezelf ervaar wanneer ik zie hoe ver mensen daar vaak in zijn. Tot slot: herinnert u zich deze nog-nog-nog-nog...... Heer vergeef hen, zij weten niet wat ze doen. Namasté

Theo Molenaar | 27 september 2012

Het interview met de Dalai Lama waar Roger het over heeft is hier te vinden: http://www.youtube.com/watch?v=GmIOYB9Yn20

Frenk | 6 december 2013

Hier past wat Josh Billings (1818-1885) toen al zei: "There is no revenge so complete as forgiveness."

marianne | 6 december 2013

Mandela zei eens in een tijdschrift dat achteraf gezien de gevangenisperiode het beste was wat hem was overkomen. Hij kwam daardoor in een ontwikkeling terecht die uiteindelijk het beste uit hem heeft gehaald. Mooi als je zo boven jezelf gaat uitstijgen en uitkomt op vergeving. Het heeft je zoveel te bieden. Hij heeft het laten zien en ernaar gehandeld. Mandela was altijd al mijn held en grote voorbeeld Namaste Mandela

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Honden en katten

Als je de verhalen van ouders met twee of meer kinderen moet geloven dan gaapt er nogal een gat tussen de theorie en de praktijk van het opvoeden. Ze vinden het bijvoorbeeld heel terecht dat voor elk kind dezelfde regels gelden. Als ouder sta je ergens voor, je vindt bijvoorbeeld dat kinderen gehoorzaam moeten zijn. En als je iets vraagt of zegt wil je graag dat er normaal gereageerd wordt. “Nee’ is gewoon ‘nee’ en daarmee is de kous af...

Al je mooie voornemens ten spijt blijkt zo’n aanpak bij het ene kind beter te lukken dan bij het andere. Het ene kind is tamelijk gemakkelijk op te voeden, gehoorzaamt goed, leert snel, en loopt lief in de pas. Keesje is zo’n lieve jongen, zeggen de ouders trots tegen hun vrienden, die dat vertederd beamen. Marlousje is uit heel ander hout gesneden. Als je haar iets vraagt doet ze net of haar neus bloedt, pas na veel aandringen en dreigementen is ze een beetje in het gareel te krijgen. Ze gaat gewoon haar gang, trekt zich niet veel van anderen aan. En als ze iets wil, dan moet het ook gebeuren, ze dreint net zolang tot ze haar zin krijgt. Nee, Marlousje is echt lastig, vinden de ouders. Hoe kan het toch? Keesje is zo lief maar zij..?

Het feit dat kinderen zo verschillend zijn, is voor ouders best problematisch. Wat moet je met je goede opvoedvoornemens? Kinderen als Marlousje zijn gewoon niet te hanteren, vinden ze en als ze er met vrienden over praten die ook kinderen hebben, krijgen ze vaak hetzelfde verhaal te horen.

Even heel oneerbiedig: kinderen zijn als honden en katten. Honden laten zich opvoeden en kun je kunstjes leren. Ga zitten, ga liggen, kom, rustig, pootje, apport, zoek, af! Als je even je best doet krijg je bijna elke hond zover dat hij gewillig doet wat je zegt. Op een gegeven moment is een blik of handgebaar al genoeg om de hond te laten doen wat je wilt. Bij katten lukt dat niet. Integendeel, een kat naait zijn eigen naad, die laat zich helemaal niks zeggen. Die sjouwt een beetje rond, gaat liggen wanneer en waar hij wil. Ooit een kat pootjes zien geven? Ooit een kat gezien die aan komt rennen als je roept: kom hier!

Er zijn ouders die boffen, die hebben twee honden, da’s een makkie. Maar één kat in huis kan je soms tot wanhoop drijven. En wat dacht je van twee katten, gek word je ervan!

Het grappige is, als je dit zegt tegen ouders, dan herkennen ze dat wel. Inderdaad, de Keesjes van deze wereld kun je gemakkelijk kunstjes leren. Heerlijk gewoon, het zijn vaak modelkinderen. Aan de Marlousjes heb je echter geen enkel houvast, die gaan lekker hun eigen gang. Kunstjes, ho maar!

Wat er fout gaat is dat ouders een kat proberen op te voeden als een hond. Regels zijn regels en die gelden immers voor iedereen, vinden ze. Dat is waar, ook voor een kat, maar met een kat ga je heel anders om dan met een hond. Een kat moet je paaien, poespoespoes, geduldig blijven pssspssspsss’en. Net zo lang tot hij of zij komt. En dan belonen, lief op je schoot nemen, over het kopje kroelen, lieve woordjes zeggen...  Niets heerlijker dan een snorrende kat op schoot. Iedereen blij.

Katkinderen zijn heel goed in het gareel te krijgen maar vergen een andere aanpak dan hondkinderen. Veel geduld, vriendelijkheid, lieve woorden, aanmoediging, beloning, vertrouwen en vooral acceptatie van het feit dat je kind nu eenmaal een kat is, daarmee kom je ver. Als je de kat in je kind herkend dan besef je dat je het beter over een andere boeg kunt gooien. Daardoor krijg je meer grip op de situatie, de opvoeding lukt beter, het kind voelt zich prettiger en er valt veel onnodige stress weg.

Uit het boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?'

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Roger Raes | 10 november 2011

Alweer zo'n waardevolle column van jou Jan Jaap. Alvorens deze column te lezen hebben wij al uitgebreid erover gesproken tijdens ons gezellig etentje in de binnenstad van Den Bosch. Na ons gesprek en het lezen van deze column kreeg ik inzicht in mijn eigen kinderen Jill(14) en Rodger(10). Jill is een hond, zij doet gewoon wat van haar verlangd wordt en groeit op tot een volwassen vrouw voordat ik er erg in heb. Rodger daarentegen is een kat, boos worden en schreeuwen werkt bij hem averechts maar liefde........ Wanneer ik bovenstaande een week eerder had gelezen, dan had ik bij volgende situatie anders gehandeld. Vrijdagavond jl. liepen wij een dropping door de basisschool georganiseerd. Een heel gezellige avond met de nodige schrik-effecten. Aan het eind van de tocht liep Rodger midden op straat en ik riep naar hem opdat hij bij ons op de stoep zou komen lopen. Toen hij geen gehoor gaf aan mijn smeekbede werd ik boos en probeerde hem onder dwang naar de stoep te roepen. Eind van het verhaal: vader en zoon beiden boos. Wanneer ik hem als een kat had behandeld en vervolgens tegen hem zei: 'lieverd, papa houdt zoveel van jou dat hij jou nog lang niet wil missen en nu jij hier midden op straat loopt ben ik als de dood dat er een auto aankomt die jou mogelijk zou kunnen overrijden, kom alsjeblieft naast me lopen'. Ik weet zeker dat hij het dan begreep en zonder enige stemverheffing naast me op de stoep zou komen lopen. Zo zie je maar hoe belangrijk het is om te delen.........

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Kleine stapjes naar geluk

Er wordt wat afgepraat over geluk, liefde en je-goed-in-je-vel-voelen. Als je zelf gelukkig bent, een leven in liefde leidt en als je vel goed om je lijf zit, is het heerlijk om erover mee te kunnen praten. Je begrijpt wat er bedoeld wordt, je wordt bevestigd in dat wat je allang weet. Je moet in je kracht staan, roept de een. Je moet aan yoga gaan doen, echt dat helpt, zegt weer een ander. Je moet helemaal niks, weet je. Iedereen heeft zo zijn wijze lessen.

Die gesprekken zijn lastiger voor mensen die voortdurend worstelen met de dingen in hun dagelijkse leven. Gelukkig zijn? Ze weten niet hoe dat voelt. Als ze ’s morgens opstaan, dan beginnen ze de dag al met een deken over hun hoofd. Gevangen in de mist die leven heet. Je moet in je kracht staan! Je moet genieten! Neem het leven niet zo zwaar... Het is boter aan de galg gesmeerd. Gelukkig, nee dat wordt je nu eenmaal niet op commando. Je hebt geen benul hoe je al je problemen de baas kunt worden, alle goede raad ten spijt. En gelukkig voelen? Dat lijkt helemaal onbereikbaar.

Het manco van veel geluksadviseurs is dat er zoveel wol in hun taal zit. Als je je niet gelukkig voelt kun je geen touw aan hun woorden vastknopen. Je moet in je kracht staan!  Ik lees en hoor dat vaak maar wat is dat in vredesnaam? In mijn kracht staan, hoe doe ik dat? Kan ik dat nu onmiddellijk? Of: Geluk komt van binnenuit. Ja?  Leven in het hier en nu. De toehoorder heeft waarschijnlijk het gevoel dat hij met al zijn problemen wel degelijk in het hier en nu leeft. Geluk is zelfacceptatie. Versterk je flow-ervaring.

Soms denk ik wel eens dat zulke kreten alleen maar begrepen en gevoeld worden door de beroepsgroep zelf. Jargon voor vakgenoten. Zulke adviezen helpen je waarschijnlijk geen stap verder. Als je je niet gelukkig voelt en je wilt van dat onbestemde en vooral rotte gevoel af, dan wil je actie, er moet gewoon iets gebeuren en wel onmiddellijk. Geen kreten, stappen zetten, dat is wat je wilt.

Ik had het genoegen een voorstelling bij te wonen van Ali B, onze aardige rapper. Hij hield een lang betoog over hoe het komt dat we zo moeilijk gelukkig kunnen worden. Hij had het over onze hersens en hoe delen daarvan elkaar in de weg zaten. Het klonk ingewikkeld maar het was vooral leuk. Zijn eindconclusie maakte wel indruk op me. Ons geluk bereiken we niet met grote stappen, hoe graag we dat ook zouden willen. Nee, kleine stapjes, voetje voor voetje, zo kom je uiteindelijk bij je geluk. Dat zegt Ali B, een geluksadviseur naar mijn hart.

Kleine stapjes, dat wil je niet horen als je geen zin meer hebt in je sores, als je schoon genoeg hebben van het geshit in je leven. Grote stappen, nu direct, dat wil je. En daar gaat het mis! Je pakt je grootste probleem als eerste aan, je doet je best, je schuift uit. Weg moed, weg vertrouwen. Zie je wel, het gaat niet. Had je maar naar Ali B geluisterd... Kleine stapjes, daar zit het geheim. Vandaag zet je het eerste als je wilt.

Als je je problemen aan wilt pakken moet je ze eerst op een rij zetten. Wat zijn ze precies? Probeer ze te benoemen, schrijf ze op. Allemaal. En zet ze vervolgens opnieuw op een rij. Van groot naar klein, probeer het. Wat is je grootste probleem? Wat vind je zelf minder groot, wat klein? Pak vervolgens je allerkleinste probleem aan, ga ermee aan de slag en laat alle andere problemen voor wat ze zijn. Roep zonodig de hulp in van iemand die dicht bij je staat. Worstel je door je kleine probleem heen. En proef de overwinning! Dit smaakt naar meer. Pas als je het eerste overwonnen hebt, pak je het tweede aan, het op een na kleinste. Enzovoort. Kleine stapjes, dat wel. Maar je bent tenminste op weg naar betere tijden.

Nee, deze stapjes alleen zijn niet genoeg. Er is nog wel meer te doen. Maar het is een begin. Ik spreek regelmatig met mensen die niet goed in hun vel zitten. Niet één was op het idee gekomen de problemen eens echt op een rij te zetten. Terwijl het eigenlijk zo simpel is. Als je je niet gelukkig (genoeg) voelt en je wilt het dolgraag worden, kun je vandaag nog aan de slag. Gelukkig.



Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

marianne | 15 oktober 2011

Mee eens! ook ik ben met de kleinste problemen begonnen.... die kon ik aan en zo ontdekte ik het grootste probleem: dat er niet eens een groot probleem was...!!! dat waren nl al die kleine opeen gestapeld en niet opgeruimd of beter niets mee gedaan. en soms deed ik twee stappen en viel en moest er eentje terug doen.... was nog altijd 1 stap vooruit... en niemand kan mij vertellen hoe energie en kracht voelt, dat kan ik alleen zelf..dat is struikelen over mijn eigen voeten/pad opstaan en terug kijken waarover ik ben gevallen..ervan leren en doorgaan...met leven ten volste.. doet mij meteen denken aan het volgende: vaak hoor je mensen zeggen " tja het is hollen of stilstaan..." dat deed ik ook...en nu: stapje voor stapje....het spreid mijn energie" kracht" en doorzettingsvermogen.. groet.

Flory | 16 oktober 2011

In je kracht staan ... tja. Wel eens aan meditatie gedaan, TM of anders? Silva Mind beoefend? NLP? Dan weet je het: helemaal in jezelf gaan, diep in je zelf; vóelen wie of wat je bent. Dat kán. Is dat in je kracht staan? Misschien wel. Want als je heel diep in jezelf bent gegaan (naar je inner EGO) kun je van daaruit opbouwen, jezelf (her)programmeren, jezelf 'beter' maken, een aardiger mens (ook voor jezelf) zekerder, veiliger. Zoiets dus. Het heeft te maken met het kanaliseren van je energie, met concentratie, met discipline. En het is niet moeilijk. Iedereen kan het. Kwestie van oefenen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Ben je dan meteen gelukkig? Ach dat hangt van zoveel factoren af. Genetische erfenis, gereïncarneerde persoonlijkheid, miljoenen ervaringen opgeslagen in je DNA, opvoeding, milieu... Pffhht ... dat moet je als mens allemaal besturen hoor, in dat ene leventje van je. Enfin, geluk er mee! Beter en beter, Flory

Claudia | 17 oktober 2011

Ongeduldig zijn en te snel opgeven, herkenbaar.'Hulp troepen' inschakelen is een oplossing al zul je zelf moeten(durven)kijken in de spiegel die je voorgehouden wordt. Overtuigd zijn voor de 100% dat je het zelf moet doen. Pas dan kun je beginnen aan de 'weg naar jouw geluk'. Met(inderdaad) kleine stapjes. Het voor jezelf duidelijk maken, oplossingen zien en ontdekken. Begin met plan A,indien nodig volgt plan B en lukt het uiteindelijk met plan G wel. Doorgaan en niet opgeven. Van je fouten leer je...g e l u k k i g maar.

Pauwel | 17 oktober 2011

"Zo klein als we zijn, zo groot kunnen we ons voelen". Geluk zit in jezelf accepteren zoals je bent, want uiteindelijk kunnen we niet anders dan dat. Niemand is perfect, accepteer het maar. De schoonheid zit in het menszijn, de mens die fouten durft te maken. Geniet van het leven door altijd jezelf, maar vooral iedereen om jou heen te vergeven. Wij als mens kunnen nu eenmaal niet anders dan zijn wie we zijn. Dat geldt voor jezelf maar ook voor een ander.

Gina | 30 oktober 2011

Hallo Jan Jaap. Mooi hoe je het moeten aanhaalt. Sinds ik "niets moet alles mag " in mijn leven heb toegelaten wordt het n stuk makkeler om gelukkig te zijn.

Caroline | 19 november 2011

Overtuigd zijn voor de 100% dat je het zelf moet doen...... Dat is nou precies waar ik zo ONTZETTEND moe van word! Het lukt me niet alleen!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

..en maar doorgaan!

Onlangs sprak ik een jonge vrouw, ze zat al maanden thuis. Afgeknapt. Burn-out, overspannen, gewoon down and out. Ze had het ooit zo naar haar zin in haar job. Leerde veel, werd zeer gewaardeerd, verstond haar vak. Dóórgaan was haar devies, wat er ook gebeurt.

De jaren regen zich aaneen, mensen gingen weg, nieuwe kwamen, de sfeer op het bedrijf veranderde stukje bij beetje. De vertrouwdheid van de mensen om haar heen viel weg, ze voelde zich steeds meer in de verdrukking. Ze werd onaangenaam bejegend, ging steeds minder presteren.

Haar lijf begon te protesteren, ze zag nog geen verband. Dokter, pillen, het ging gelukkig weer beter, dóórgaan bleef haar drive. Tot het lijf er de brui aangaf, hartkloppingen, hyperventilatie, ze schrok zich kapot. Wat is er aan de hand?  Tot hier, voelde ze en liet het op haar werk afweten. Die is niet ziek, wist haar meerdere stellig, ze loopt er gewoon de kantjes vanaf...

Van dokter naar therapeut. Praten, praten, praten, alles eruit, ja, ze was zichzelf aardig kwijtgeraakt. Het kost tijd om weer te paard te komen, ja logisch, als je er tien jaar over doet om zo de vernieling in te draaien mag je niet verwachten dat je binnen een paar weken weer vrolijk de draad kunt oppakken.

Zij is niet uniek, het gebeurt zo vaak. Ik ken een man die er een goede gewoonte van heeft gemaakt om zichzelf om de zoveel tijd volstrekt voorbij te rennen. Werkenwerkenwerken, altijd bezig, nauwelijks rust. En als de omgeving er wat van zegt, zegt hij doodgemoedereerd dat hij echt wel rust neemt, dat hij juist heel goed is in ontspannen. Hoe hou je jezelf voor de gek... En plots: boem, afgeknapt, ziek, van slag, uitgeschakeld. Na een paar weken gaat het wel weer, en dan weer hup ertegenaan. In looppas naar de volgende afknap.

Wat is dat toch, dat we zo bereid zijn onszelf te verloochenen, zo voorbij te rennen?  Dat we alles willen doen om te bewijzen dat we van staal zijn, dat niks ons kan deren. Dóórgaan, tot de tong op onze schoenen hangt. Plichtsbesef? Verantwoordelijkheidsgevoel? Angst? Eerzucht? Het is van alles wat, lijkt me. Maar degene die in je leven het allerallerbelangrijkste is wordt volstrekt over het hoofd gezien. Jezelf. Je hebt gevoel en begrip voor alles en iedereen, maar volstrekt niet voor jezelf.

Niets is zo belangrijk als je eigen leven, je eigen geluk. Niemand anders kan jouw leven leiden. Niemand zorgt voor jouw geluk. Niemand maakt zich echt bezorgd om jouw gezondheid. Jij moet het doen.

Wel raar dat we die wijsheid vaak slechts door schade en schande weten te verwerven. Het was handiger geweest als onze ouders ons dit zouden hebben meegegeven. De meeste ouders leggen de nadruk op plichtsbesef, doorzetten, niet zeuren, doen wat je zegt, staan voor de dingen die je belooft, aanpakken. Goed bedoeld. Maar ook de grenzen tellen. Tot waar moet je gaan? Waar is dat punt?

Een gelukkig leven gaat over evenwicht. Doorgaan? Doorgaan terwijl je werk je niet meer bevalt? Doorgaan - ook al is je werk nog zo leuk -  terwijl je lijf om rust vraagt? Evenwicht bereik je slechts met doorgaan én stoppen. Eén voet op het gaspedaal maar vooral ook één voet bij de rem. Doorgaan is voor de meeste niet zo’n probleem. Stoppen des te meer. Terwijl je dat juist zo hard nodig hebt...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Marie-Cecile | 27 juni 2011

Wat betreft plichtsbesef snap ik het helemaal. Ik ben ook altijd heel erg toegewijd aan mijn werkgever (mits ik de baan leuk vind :-), maar op het moment dat er iets gebeurt met (in mijn geval) je kind, kun je ineens alles laten vallen en er zijn voor je gezin, voor jezelf. En op het moment dat je dan terugkomt, merk je dat de wereld (en je werk) gewoon doorgedraaid heeft. Ik wil niet zeggen dat je een ernstige prive-situatie moet meemaken om tot deze conclusie te komen, maar het helpt wel. Een baan is leuk, maar mijn eigen vrije tijd wordt steeds belangrijker. Kortom; ik ben al tot inkeer gekomen! Joehoe en nu de zon in!

Monique Veenstra | 27 juni 2011

Naar mijn idee, is de manier waarop we met elkaar omgaan hier grotendeels debet aan. Je wordt hier niet gezien en gewaardeerd om wat je bent in al je facetten, maar veelal alleen om wat je doet en wat je bezit. De eerste vraag die men stelt bij een kennismaking is bijna altijd: Wat doe je voor werk? Alsof dat je definieert.

Jan Jaap | 27 juni 2011

Dank je Monique voor je kijk op deze kwestie en ook Cecile dank. Fijn, Cecile dat je dat inzicht inmiddels hebt verworven en jezelf en je leven centraal hebt gesteld in plaats van je werk. En Monique, hoe raak schets je het probleem. Een aardige anekdote uit mijn eigen leven. Dit sluit wel heel mooi aan bij wat jij zegt. Ooit had ik een vriendin die mij op een gegeven moment bozerig verweet dat ik niet van mensen hield. Want... je vraagt ze nooit wat voor werk ze doen! Ik moest daar toen even over nadenken. Het klopte wat ze zei, ik vraag dat bijna nooit. Ik ben daarin ook niet zo geïnteresseerd. Ik vind het boeiend WIE iemand is, hoe hij/zij denkt, voelt, wat hij/zij meemaakt. En werk kan daar wel bij ter sprake komen, maar het is niet essentieel.

Marjolein | 27 juni 2011

Tja, daar snijd je een precair onderwerp aan, JanJaap. Voor velen schijnt de rem op de investering in werk niet te bestaan. Ik verbaas me vaak over de bovenmatige ijver die mensen vaak aan de dag leggen als het gaat om werk. Vaak is het verantwoordelijkheidsgevoel. Vaak ook een behoefte om het 'goed te doen', ofwel een behoefte aan bevestiging. Mogelijk ontstaan vanuit onzekerheid over eigen kunnen? En je noemt terecht ook nog allerlei andere redenen. Wat mij ook verbaast, is dat veel mensen de neiging hebben heel goed voor het werk/de organisatie te zorgen, maar als je vraagt of de organisatie ook goed voor hen zorgt, het antwoord vaak schuldig blijven. Te vaak heb ik mensen horen zeggen dat 'het echt niet minder kan'. Dat ze niet minder uren kunnen werken en zeker niet minder dagen. Soms zal dat echt wel eens het geval zijn, maar altijd? Structureel? Denken mensen werkelijk dat de zaak failliet gaat, als zij minder gaan werken en daarmee beter voor zichzelf gaan zorgen? Bij mij thuis hangt al sinds jaar en dag een spreuk op het prikbord, die je stevig op je benen zet, mocht je gekweld worden door twijfelachtige arbeidsplicht: 'Als je denkt dat je onmisbaar bent, ga dan eens wandelen op een begraafplaats'.

Marie-Cecile | 28 juni 2011

Hoi Marjolein, Ik ga die spreuk meteen printen en ophangen, briljant!

Jan Jaap | 28 juni 2011

Die begraafplaatsquote past wel heel goed bij mijn visie op onmisbaar/misbaar. De meeste mensen doen in hun leven reuze hun best om zichzelf onmisbaar te maken. Maar onmisbaarheid is ook je zelfgecreëerde gevangenis. Waarom zou je niet alles in het werk stellen om misbaar te zijn? Ideaal. Niemand heeft je echt nodig, dat is pas vrijheid...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Over klimaat en weer

Als er iets lastig is aan te duiden, dan is het wel het woord ‘geluk’. Als je iemand vraagt: ben je gelukkig, dan slaat vaak de verwarring toe. Ja, best wel, komt er soms aarzelend uit. Of: ja, soms wel, soms niet. Heel zelden hoor je een volmondig: ja.

Ik heb er de Dikke Van Dale maar weer eens bij gepakt. Die zegt bij het woord ‘geluk’: de aangename toestand waarin men al zijn (aardse) wensen en verlangens bevredigd ziet. Tja... Als je die definitie even fileert dan zou dat betekenen dat, als je nog verlangens, nog dingen te wensen hebt, je dan niet gelukkig zou kunnen zijn. Ik denk dat er geen mens bestaat zonder verlangens en wensen. Ons leven is onvolmaakt, alles kan per definitie altijd beter en het is goed om daar ook naar te streven, dunkt mij.

Wat mij wel opvalt is dat veel mensen het woord geluk koppelen aan de gevoelens van het moment. Ik sta op, had een leuk dagje aan het strand bedacht maar het regent dat het giet. Ik voel me ongelukkig. Ik kom net uit het ziekenhuis, ben aan mijn rug geopereerd, voorlopig ben ik uitgerangeerd en ik heb pijn bovendien. Ik ben ongelukkig. Ik ben zojuist wezen shoppen en heb een paar beeldschone schoenen gekocht. Ik ben gelukkig. Mijn kind heeft zijn Citotoets goed gemaakt en krijgt daardoor een advies voor het atheneum. Ik ben gelukkig.

Ongetwijfeld zullen velen deze situaties herkennen en het gevoelde geluk beamen. Naar mijn mening worden er twee dingen door elkaar gehaald. Had daar niet beter kunnen staan: ik voel me rot of ik voel me blij dan ik ben ongelukkig of ik ben gelukkig? Geluk is veel groter, veel meeromvattender dan blije gevoelens. Hetzelfde geldt voor ‘je ongelukkig voelen’, ook dat stijgt ver uit boven incidentele onprettige gewaarwordingen.

Geluk is naar mijn mening een status zonder veel fluctuaties. Je kunt niet de ene dag gelukkig zijn en de andere dag ongelukkig. Geluk is een stabiele geestesgesteldheid, een diepgevoelde tevredenheid met je leven, met je verworvenheden. Een soort heerlijke hardnekkigheid. Of, in het geval van ongeluk, een afschuwelijke hardnekkigheid.

Wie zich ongelukkig voelt en op weg wil gaan naar geluk heeft een zware tocht voor de boeg. Je moet de hardnekkigheid van ongeluk zien te overwinnen, en dat kan slechts met veel lef, met pijn en alle moeite. Het is echter een even grote klus om van je geluk af te komen. Niemand wil dat natuurlijk en echt gelukkig mensen zullen beamen dat ze niet zouden weten hoe ze dat zouden moeten doen. Met andere woorden, wat er in hun leven ook gebeurt, het moet wel heel bar zijn wil je de hardnekkigheid van geluk kunnen doorbreken.

Ik stel de grootsheid van geluk vaak voor als het klimaat. Nederland heeft een zeeklimaat. Hoe het weer ook is, of het nu regent, sneeuwt, stormt, vriest of snikheet is, het is en blijft een zeeklimaat. Geluk is als het klimaat, het is een constante. Je fluctuerende gevoelens zijn als het weer. Of je fiets nu is gestolen, je het ziekenhuis in moet of je dochter voor de vierde keer gezakt is voor haar rijbewijs, het maakt niet uit. Geluk is en blijft nog steeds geluk. Met andere woorden: ik ben gelukkig en ik voel me kloten. Kan! Gelukkige mensen voelen zich echt niet elk moment van hun leven in een hoerastemming. Je soms rot, verdrietig of negatief voelen hoeft dus inderdaad niet te betekenen dat je ongelukkig bent.

In dit licht is de veelgehoorde gedachte dat gezondheid van wezenlijk belang is voor geluk naar mijn mening niet juist. Ik ben ziek en ik ben gelukkig past heel goed bij elkaar. Voor ongelukkige mensen geldt in wezen hetzelfde. Ik heb een heerlijk feest vanavond, ik voel me blij en ik ben ongelukkig. Ook dat gaat heel goed samen. Ongelukkige mensen lachen echt wel eens en zijn zo nu en dan oprecht blij...

Wordt het niet eens tijd om je geluk te herijken?

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Claudia | 22 maart 2011

Mooi. Wat ik heb geleerd is dat je GELUK(s)(gevoel) leunt op 'ongeluk'. Alles in ons leven draait om de (juiste) balans vinden, voor jezelf. In elke situatie, voel je je rot, denk aan iets dat je blij maakt. Voel je je eenzaam, dan denk aan de mensen die van je houden en van wie jij houdt. Zo 'simpel' is het, je zult het zelf moeten doen.

Jeroen | 3 april 2011

Een vraag die mij me opkomt, geldt bij geluk ook wat er geldt bij klimaat? Dat het klimaal een optelsom is van het weer over een langere periode? Met andere woorden, is geluk een optelsom van de leuke en minder leuke momenten? Of is het iets anders of meer in het geval van geluk? Ik denk dat het deels wel het geval is: meer leuke momenten, zorgt voor meer geluk, maar dat is maar een (klein) deel van het verhaal... Aspecten zoals: perceptie/focus (glas half vol half leeg), hormonen, of sociale omgeving om maar wat te noemen hebben allemaal invloed buiten de daadwerkelijke gebeurtenissen om. Twee practische vragen die bij me opkomen zijn de volgende: als geluk zo constant is, kun je het dan wel veranderen? Zo ja, hoe is het te veranderen, kun je een nieuwe "geluks baseline" vinden?? Ik denk zelf dat het antwoord op de eerste vraag is: Ja dat kan, maar is niet makkelijk. Eigen impliceren deze columns al dat het zo is. Maar ik vraag me af of dat ook is wat de meeste mensen geloven? Antwoord op vraag twee? "lees goedinjevel.nl?" :-)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑