goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Wat wil ik?

Wat wil ik? Wat. Wil. Ik. Dit is naar mijn mening een van de belangrijkste vragen in een mensenleven. Wat wil ik? Het is ook een van de lastigste vragen. Veel mensen weten immers niet wat ze willen. Of ze stellen zichzelf de vraag nooit, waardoor ze niet hoeven na te denken over hun eigen leven.

Als iemand bij me aanklopt omdat zijn of haar vel niet lekker om het lijf zit, kom ik vroeg of laat altijd weer bij deze vraag terecht. Logisch ook, als we steevast dingen doen die we eigenlijk niet willen, dan komt er van geluk immers ook niet veel terecht! En vergis je niet, heel veel mensen doen heel vaak heel veel dingen die ze helemaal niet willen. Ze doen het vanwege de lieve vrede, ze willen geen confrontaties, willen niet raar gevonden worden, willen een beetje in de pas van de maatschappij lopen. Wat wil ik? Hoezo? Het lijkt erop dat menigeen denkt dat het niet hoort om uit te spreken wat je werkelijk wilt. Dat doe je niet. Maar je geluk hangt er wel van af!

Als je weet wat je wilt in je leven en je streeft dat na, dan heb je een bron van geluk te pakken. Als ik de vraag aan iemand stel komt er na niet al te lange tijd wel een antwoord, meestal krijg ik dan te horen wat iemand wil binnen de gegeven omstandigheden. Ja, ik zou graag een andere baan willen. Of een andere auto. Of ik zou graag willen dat mijn partner eens een beetje attenter voor me zou zijn. Zulke dingen. Maar de vraag is beduidend verstrekkender. Het gaat om je leven, om je hele bestaan.

Wat wil ik? Het is een fundamentele vraag die geen grenzen verdraagt. De vraag is niet: wat kan ik, wat durf ik, wat mis ik, wat wil ik hebben? Het antwoord op ‘wat wil ik’ ligt in het diepst van je ziel verborgen. Het ís er, weliswaar toe-gedekt, maar het is er. Je moet op ont-dekkingstocht gaan. En je hebt het echt niet binnen vijf minuten te pakken. Ik zou het niet raar vinden als je er weken de tijd voor nam. En jezelf een tijdje zou afzonderen om het antwoord te ont-dekken.

Laat ik je waarschuwen: het antwoord kan shocking zijn. De dingen die je werkelijk zou willen kunnen volkomen strijdig zijn met wat je op dit moment doet, met wat je momenteel bent, of beter gezegd, wat je op dit moment lijkt te zijn. En je beseft: als ik uitspreek wat ik werkelijk wil, heb ik een probleem. Mijn vrienden, mijn geliefden, ze zouden me niet begrijpen. Ze zouden me voor gek verklaren en zeggen dat ik het gevoel voor realiteit verloren ben. Wat wil ik? Het kan hard aankomen. Bij jezelf en zeker bij je omgeving. Maar het punt is, moet je het daarom maar inslikken? Niet uitvinden en zeggen wat je werkelijk wilt? Terwijl je geluk er toch van afhangt?

En ja, eenmaal het antwoord gevonden begint de grote tocht. Je wilde vleugels... dan krijg je vleugels! Nee, die heb je niet binnen een dag. Ont-dekken wat je wilt is een klus, het duidelijk maken aan je omgeving is zo mogelijk nog lastiger. En het bereiken ervan lijkt misschien wel on-mo-ge-lijk. Lijkt. Want dat is het niet. Het grote geluk ligt immers niet aan het einde van de weg maar ernaast. Stukje bij beetje kun je het oprapen....

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frenk | 4 november 2010

Een prachtige tekst in gedempte tonen. Je bent nog steeds een meester in taal die een indrukwekkend beeld oproept van een eenzame eerzame zwerver langs een weg vol geluk.

Veronique | 7 november 2010

Op de vraag 'Wat wil ik?' zijn veel antwoorden mogelijk, maar wat willen we echt? We willen dat ons leven zin heeft. Ik denk dat ons leven zin heeft als we de mogelijkheid krijgen ons innerlijk te openbaren. Dit kunnen we realiseren als we individueel ons eigen verhaal mogen vertellen tegen een luisterend oor van de medemens en ons fijne spoor van onze persoonlijke handelingen opgemerkt worden door de ander.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Inconsequent gedrag

Een boeiend tweegesprek met een man, al wat ouder, drie jonge kinderen en een jongere vrouw. Hij had nogal last van het inconsequente gedrag van zijn vrouw. Eerlijker gezegd werd hij er gek van. En terwijl hij zijn verhaal deed voelde ik de negatieve opwinding, niet alleen in zijn stem maar aan zijn hele houding.

Zitten we aan tafel, begint m’n dochtertje te jammeren dat ze haar eten niet meer lust, klinkt hij kwaad. Een beetje de standaardsituatie, elke ouder is hierin een ervaringsdeskundige.

Hij vervolgt: zegt mijn vrouw, ja kom, je hebt nauwelijks iets op, gewoon je bordje leegeten, niet zeuren; prima, denk ik en probeer niet te triomfantelijk te kijken. Maar ja, onze dochter laat zich toch niet zo gemakkelijk uit het veld slaan, en na twee hapjes vraagt ze zeurderig of het zo al genoeg is. Ik ga me er nu mee bemoeien en zeg boos dat ze niet zo moet zaniken maar door moet eten. De man kijkt me tevreden en verwachtingsvol aan. Ik reageer niet maar laat hem praten. Het vervolg laat zich raden: het kind begin te huilen en raakt langzaam maar zeker over haar toeren. De vrouw overziet de situatie en zegt kalm: nou goed, nog twéé hapjes en dan laat de rest maar staan.

Dit is een brug te ver voor de man. Eerst zeggen: opeten. En daarna: laat maar staan! Hoe kan iemand zo inconsequent zijn, zó voed je een kind niet op! Ik legde hem uit dat hij het naar mijn mening niet goed zag. Een vrouw heeft iets wat een man kennelijk ontbeert. Ze neemt een beslissing: kindlief moet haar bordje leegeten, dat is goed voor haar. Vervolgens ziet ze de situatie volstrekt uit de hand lopen, het kind raakt overstuur. Dus is ze toe aan een nieuwe beslissing: tot hier en niet verder, niemand is gebaat bij een overstuur kind, nou nog twéé hapjes en dan laat het verder maar. Mannen drukken op dat gedrag hun stempel: inconsequent. Maar is dat zo? Is het niet veel meer haarfijn aanvoelen hoe de situatie is en op basis daarvan een nieuwe beslissing nemen, ook al is die tegengesteld aan de vorige? Een navelstreng laat zich nu eenmaal niet doorknippen...

Zo voed je een kind niet op! Dat is de vraag. Ik vroeg hem hoeveel van zijn vrienden en vriendinnen zich volstrekt onopgevoed door het leven bewogen... Niet een, bekende hij. Ik kon hem verzekeren dat ze allemaal een in zijn ogen inconsequente moeder hebben gehad en waarschijnlijk een nogal consequente vader. Maar het heeft ze kennelijk niet gedeerd. De man keek verwonderd op. Hij had nog nooit op deze manier naar hun situatie gekeken, zei hij opgelucht. Tja, mannen kunnen nog veel van vrouwen leren...

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑