goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Een pijnlijke confrontatie

Onlangs een lang gesprek gevoerd met collega/vriendin Asha Lalai. Collega klinkt wel zwaar, we zijn al jarenlang met elkaar verbonden en hebben een hechte vriendschap ontwikkeld. Asha houdt zich, net als ik, bezig met geluk. Ze is op dat gebied een gekende persoonlijkheid in binnen- en buitenland. Zij heeft de Nederlandse afdeling van Action for Happiness opgericht, een internationale organisatie die zich ten doel stelt om geluk wereldwijd te verspreiden. Op 25 mei organiseren we samen voor geïnteresseerden een workshop over geluk in mijn paradijselijke tuin in Gemonde.

Ons gesprek ging over dat wat zij had meegemaakt op een school ergens in Nederland. Zij was gevraagd door Conchita Lopez Vega van het bedrijf WOWMundo, om samen met haar met de leerlingen van die school te praten over geluk en hen praktische handvatten aan te reiken waar ze wat mee zouden kunnen. Die confrontatie met dat jonge volk tussen de 13 en de 15, viel haar in eerste instantie niet mee. Ze waren snel afgeleid, waren druk met hun telefoon, deden uiterst ongeïnteresseerd, afstandelijk en gereserveerd en keken haar bij het binnenkomen van de klas niet eens aan. Hoe krijg ik dit in de hand, vroeg zij zich af?

Ze richtte zich tot hen en zei: “De echte vraag is niet waarom ik hier sta, maar waarom zijn jullie hier? Denk daar eens over na?” Vervolgens werd ze zeer rechtstreeks en persoonlijk: ‘Wie van jullie kent iemand in zijn of haar directe omgeving die met een burn-out thuis zit? Ga even naar binnen bij jezelf, denk goed na en als je iemand kent, hou dat dan goed vast.”

Na een kleine denkpauze stelde ze de tweede vraag: “Wie van jullie kent iemand in zijn of haar directe omgeving die last heeft van depressiviteit, die zich vaak negatief en depressief voelt?” En ook nu vroeg ze of ze zich daar even in wilde verdiepen en als ze iemand wisten, om dat vast te houden.

Het werd stiller en stiller in de klas, de telefoons waren ineens minder belangrijk, de afstandelijkheid verdween, je zag ze zich verdiepen in hetgeen hen gevraagd werd. “Ik heb nog een vraag,” zei Asha, “Wie van jullie kent iemand die worstelt met het leven, die zich voortdurend afvraagt hoe hij of zij uit het leven zal stappen, die het leven écht niet meer ziet zitten? Misschien ken je zelfs iemand die die keus heeft gemaakt en er niet meer is?”  Die vraag kwam hard aan, merkte ze.

“En nou mijn laatste vraag: Als je inderdaad iemand kent die lijdt aan een burn-out, die zich rot en depressief voelt, die worstelt met het leven en aan zelfmoord denkt, of dat misschien al gedaan heeft, zou je dan je hand op willen steken?”

Ik hoorde de schrik en het ongeloof nog in haar stem toen ze vertelde wat er gebeurde. Er waren 31 kinderen, zoals gezegd van 13 tot 15 jaar, zo jong nog, en alle 31 staken ze hun hand op. Zwijgend en zichtbaar aangeraakt. “Kijk nu eens om je heen, kijk naar je vrienden, vriendinnen, klasgenootjes, voel goed wat hier gebeurt. Dit is de reden dat ik hier voor jullie sta, en drie dagen lang met jullie ga praten over het leven en geluk. Omdat ik jullie dit niet gun, deze pijn, dit verdriet, deze frustratie, dit wil ik niet voor jullie, dit wil ik voor niemand.”

De klas was doodstil, je kon een speld horen vallen, vertelde Asha. Het relaas stopte met haar laatste woorden tegen deze jonge mensen: “Hier gaat het om in mijn leven, dit beweegt me om te praten over geluk, om alles te delen wat ik weet van en over geluk en om anderen, dus ook jullie te kunnen helpen om bewust te kiezen voor een gelukkig leven!”

Pfff.., ik was onder de indruk van deze gebeurtenis en schrok met haar van de pijn waarmee deze kinderen, zo jong nog, worden geconfronteerd. Ze vertelde dat Conchita en zij drie dagen lang voor een uiterst geïnteresseerde groep kinderen hebben gewerkt, wég drukte, wég telefoon, wég afstandelijkheid. We waren het met elkaar eens: dit incident toont weer eens aan hoe noodzakelijk het is om mensen, hoe jong ze ook zijn, mee te trekken op het pad naar geluk, om ze wegwijs te maken en concrete handvatten aan te reiken. En ze vooral hoop en vertrouwen te geven dat ook voor hen een gelukkig leven is weggelegd.

Jan Jaap van Hoeckel 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Bert | 13 mei 2019

Schrikbarend verhaal, maar wat een prachtige introducite

esther Bloemendaal | 13 mei 2019

Indrukwekkend…. Je gunt het ze niet. Je jeugd zou eigenlijk zorgeloos moeten zijn. Maar de werkelijkheid is helaas anders. Mooi die workshop!

Leidie | 15 mei 2019

Schokkend verhaal! Maar ook indrukwekkend hoe Asha contact maakte met de leerlingen! Goed dat er in deze tijd aandacht aan wordt besteed op (sommige) scholen en op andere plaatsen. Is m.i. hard nodig!

CraigMom | 17 juli 2019

?????? ???? https://lolzteam.net/forums/435/

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Je laat je nieuwe jaar toch niet verpesten door goede voornemens?

Misschien moet er maar weer eens een traditie overboord. Veel tradities zijn voor sommigen een ware beknelling, maar ja, omdat het een traditie is, is het heilig. En daar aankomen is voor velen dus heiligschennis. Maar leven is vooral loslaten, hoe meer je loslaat hoe heerlijker je leven is. Niks moet, alles mag. Daar ben je volwassen voor geworden, eindelijk je leven kunnen en mogen leiden zoals je dat zelf wilt.

1 januari, nieuwjaar. Je vult de decembermaand met nadenken over je goede voornemens. Ja, per 1 januari ga ik afvallen. Ik ga stopen met roken. Ik ga voortaan wat eerder naar bed. Ik ga minder vlees eten. Ik ga meer fietsen. Ik ga voortaan elke week naar de sportschool. Ik ga, ik ga, ik ga…

En dan is het zover: 1 januari. Vanaf nu gaat het gebeuren. En in veel gevallen kun je er gif op innemen dat je voornemens als sneeuw voor de zon verdwijnen. Want hoe ingewikkeld is het om diep ingesleten patronen te doorbreken, om weer nieuw ritme in je leven te vinden.

En daar stond Marijke op 2 januari in de supermarkt bij de vegetarische vleesproducten. Ze neemt wat aantrekkelijk aangeklede verpakkingen mee. O ja, en een gehakt biefstukje voor haar partner, want die had zich niet voorgenomen om het vlees te laten staan. En zo staat ze in de keuken twee verschillende maaltijden te bereiden. Het is al snel een beetje afzien. Ze baalt, voelt zich onbehaaglijk, maar ja, ze heeft het zich voorgenomen en ze wil zich vooral niet laten kennen. Dus zeult ze zichzelf voort in het leven wat haar met de dag meer gaat tegenstaan. En voordat de maand om is geeft ze er de brui aan. Aan tafel zit haar partner er meesmuilend bij, hij wist het wel, zei hij weinig tactvol. En dat was aanleiding voor een stevige woordenwisseling…

Goede voornemens, daar is niks mis mee. Het is goed dat je je leven kritisch beziet en constateert dat je bepaalde dingen best anders zou kunnen doen. Voor je eigen gezondheid. Voor de gezelligheid thuis. Voor het milieu. Voor de aarde. Voor de lieve vrede. Voor wat dan ook. En het is prachtig als je op een gegeven moment je denken laat doorgroeien naar doen. Aanpakken, dat wordt het nieuwe devies. Maar op 1 januari?

Het is raar, deze traditie. Want je leven laat zich niet zo in stukken hakken, dingen gaan geleidelijk. Stoppen met roken, minder of geen vlees eten, meer op de fiets, dat moet in je groeien, langzaam, voorzichtig. Drastische veranderingen in je leven, daar leef je naartoe, die ontstaan organisch, zeker als je jezelf serieus neemt. Kleine stapjes in je denken, totdat je tegen jezelf kunt zeggen dat je er werkelijk aan toe bent. Dat is het moment om de daad bij het woord te voegen. Niet eerder, niet later. Precies dan. En er is er maar één die dat moment bepaalt, en dat ben jij. Niet de tijd, het jaar, je partner of de buren, nee het is jouw leven, jij bent degene die daar verantwoordelijk voor is.

Hoe vreemd dat je je met dit soort beslissingen al van tevoren bepaalt dat je er op 1 januari aan toe bent. Het is bijna wel zeker dat dat niet zo is. Dus dan wordt het worstelen geblazen in het begin en niet zo zuinig ook. Dat wat heel leuk en fijn had moeten zijn, zo’n nieuw tintelfris jaar, wordt een straf. Het succes van de stap die je zet hangt af van de tijd die je jezelf hebt gegund om ernaar toe te groeien en dat is in de meeste gevallen niet 1 januari.

Laat je niet opjutten door al die fanatieke goedevoornemers die 1 januari tot magische datum hebben verklaard. Terwijl de dagen zich notabene gewoon aaneenrijgen, de ene dag is als de andere, we hebben er alleen een naam aan gegeven, maar dat maakt de dagen nog niet anders!

Kom, laat je jaar niet verpesten door goede voornemens. Geniet je leven, blijf kritisch op jezelf, wees goed voor jezelf en voor hen die je liefhebt. En ja, zet stappen om de dingen die beter kunnen, ook daadwerkelijk te veranderen, dat zou je sieren. Maar groei ernaar toe en neem het besluit als je aan alles voelt dat je er daadwerkelijk aan toe bent. Misschien is dat wel en mooi voornemen voor 2019…

Ik gun je een gelukkig leven.

Jan Jaap

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Dorien van Weert-Verhagen | 30 december 2018

Ik herken me gelukkig niet in die traditie die je beschrijft. Leef met de dag, weken, maanden, jaaaren...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hou op met je goede wensen, doe iets!

Zo tegen het einde van het jaar word je overladen met goede, betere en beste wensen. En ook jij bent er waarschijnlijk scheutig mee. Daarover nadenkend heb ik steeds meer de neiging om te roepen: hou daar nou eens mee op! Natuurlijk zijn de bedoelingen goed, aardig en lief, daar twijfel ik geen moment aan. Maar toch, al dat gewens brengt ons geen stap dichter bij ons geluk. Want het blijft bij wensen, niemand komt je geluk aanreiken. Dat kan ook niet, geluk zit in jezelf, is van jezelf en jij alleen kunt ervoor zorgen dat je een gelukkig mens wordt.

In plaats van je geluk te wensen zou ik willen zeggen: Doe iets! Ga aan de slag, wacht niet af, geluk gaat nu eenmaal niet vanzelf. Een gelukkig leven is werken geblazen. Werken aan jezelf met name. Dus als je ook zo vol bent van een gelukkig kerstfeest en een gelukkig 2019, waarom dan niet de daad bij het woord voegen?

Als je niet gelukkig bent, heb je dus problemen, dat kan niet anders. Het eerste wat je te doen hebt is die problemen in jezelf op te sporen, ze te analyseren, te erkennen en ermee aan de slag te gaan. Kleine stapjes, stuk voor stuk, het makkelijkste probleem eerst. Heb je ze allemaal overwonnen, dan ben je in wezen waar je zijn moet. Maar niet alle problemen zijn altijd oplosbaar, zeg je misschien. Je hebt er vaak anderen voor nodig, die ook mee moeten werken, en als ze dat niet willen, houdt het op. Klopt. Maar dan los je het probleem op door het los te laten. Het is zoals het is, ook goed, maar belast jezelf er niet meer mee.

Hieronder zes stappen die je kunt zetten, eerlijk gezegd móet zetten, om je problemen te lijf te kunnen gaan en een gelukkig mens te worden. Ik noem ze de zes hoofdschakelaars. Zet ze om, stuk voor stuk, doe het rustig, werk aan jezelf, oefen, kleine, kleine stapjes, dan struikel je het minst.

1.     Accepteer dat jij en jij alleen jezelf gelukkig kunt maken. Niets en niemand anders kan dat. Ook niet je geliefde, je ouders, je kinderen, je baas, je vrienden, niemand! Jij moet het doen. Dat is misschien slikken geblazen, maar als je dit niet accepteert zal je nooit gelukkig worden. Je hebt geen keus.

2.     Activeer je bewustzijn. Wordt opmerkzamer. Kijk, zie en voel wat er gebeurt in en met jezelf en bij en door anderen. Waarom doe je wat je doet? Wat zeg je eigenlijk? Ben je eerlijk naar jezelf en anderen? Kijk om je heen. Wat zie je, wat vind je ervan? Laat je hoofd werken, neem niks meer voor vanzelfsprekend aan. Donder je automatische piloot het raam uit. Een zo groot mogelijk bewustzijn maakt je kritisch, vooral ten opzichte van jezelf. Verbeter jezelf als het nodig is.

3.     De vraag is: wil je het echt! Durf je te antwoorden op die vraag die je aan jezelf stelt: Wil ik gelukkig worden? Wil ik het echt? Zeg je ja, besef dan wat dat inhoudt. Het gaat niet vanzelf, de weg naar geluk betekent: verandering. Dingen worden anders. Je verliest mensen om je heen, mensen gaan je misschien raar vinden. Misschien verlies je de partner waarmee het sowieso niet zo lekker loopt. Misschien je baan. Alles wordt mogelijk anders. Als je gelukkig wilt worden, ga je dat niet uit de weg. En als je echt iets wilt, gebeurt het!

4.     Bouw je negativiteit af. Elk mens stikt van de negatieve gedachten en daden. We hebben het vaak niet eens in de gaten. We serveren mensen soms wel heel makkelijk af, we oordelen en veroordelen, hebben direct een afkeurende mening. Jammeren om niks. Zeuren om niks, katten anderen af. Negativiteit is killing, we beschadigen er onszelf voortdurend mee. Stop ermee, wees je ervan bewust en corrigeer jezelf. Daar heb je o.a. je scherpe bewustzijn dus voor nodig.

5.     Wees niet bang, toon lef. Denk goed na over de stapjes die je zet in je dagelijks leven. Over de dingen die op je pad komen. Ze dwingen je soms tot beslissingen. Denk na en als je weet dat het nodig is om een bepaalde stap te zetten, doe het! Wees niet bang wat anderen daarvan vinden. Er is maar één maatstaf: wat vind ik er zelf van? Laat je niet misleiden door meningen van anderen, natuurlijk luister goed, maar blijf bij je eigen maatstaf. Soms sta je voor forse stappen, het uitmaken van een relatie, het vertrekken bij een baas, het verkopen van je huis, het verhuizen naar een andere plaats. Nee zeggen tegen iemand die gewend is dat je altijd ja zegt. Ga geen conflicten uit de weg. Worstel je er doorheen. Heb moed!

6.     En heb vertrouwen. Veel mensen die op weg gaan naar geluk, kunnen zich helemaal niet voorstellen dat het ook gaat lukken. Ze denken vaak, ja, ik heb al zoveel geprobeerd, dat lukt me toch niet. Als je dat maar blijft denken, krijg je vanzelf gelijk, dan gaat het inderdaad niet lukken. Heb vertrouwen, geloof in je innerlijke kracht, je weet niet half hoe sterk je bent en wat voor krachten er in je huizen. Je bent een goed mens, je bent van waarde, jij bent jij, precies goed zoals je bent. Je verdient respect en liefde van de mensen om je heen. En van jezelf. Vertrouw erop dat je inspanningen beloond worden. Het gaat je heel zeker lukken. Je wordt gelukkig.

Misschien ben je niet in staat om deze zes hoofdschakelaars in je eentje om te zetten. Maakt niet uit. Ga op zoek naar geestgenoten die dezelfde weg bewandelen, je kunt elkaar helpen en stimuleren. Je kunt elkaar zo nu en dan een duwtje geven  en je ervaringen uitwisselen. Stapjes zetten, waardering vinden, je kunt elkaar wapenen tegen de negativiteit van anderen, iemand die je even vasthoudt als je verdriet en pijn hebt. Want ja, de weg naar geluk doet vaak pijn. Daar moet je doorheen, het is niet anders. Kom je er echt niet uit, dan kun je zonodig bij mij aankloppen, dan geef ik je die duw wel. Of zoek een andere coach of therapeut. Maar doe iets! Daar gaat het om. DOE IETS!

Geniet van je kerstdagen en geniet zeker van je spannende en wervelende Doe-jaar!

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Peter Ronkes Agerbeek | 25 december 2018

In plaats van 'gelukkig zijn' zo krampachtig tot doel te verheffen dat je er zelfs een gebruiksaanwijzing op los moet laten, is het misschien ook wel wat het leven gewoon over je heen te laten komen?

Jan Jaap | 26 december 2018

Dag Peter, De gebruiksaanwijzing is zo ingewikkeld niet. Het is raar dat wij dit soort dingen en inzichten niet bij onze opvoeding meekrijgen. Dat zou ons leven in het algemeen stukken overzichtelijker maken. Heel veel mensen die het leven over zich heen laten komen, raken in de problemen. Omdat ze toch een oordeel hebben over alles wat hen overkomt, waar ze dan weer over van streek zijn. Gemeen, oneerlijk, grof, ongemanierd etc. En heel wat van de gebeurtenissen in je leven worden uitgelokt door je eigen gedrag, nota bene. Als je eenmaal zover bent dat je inderdaad het leven accepteert zoals het zich aandient en daar vaak je schouders bij kunt ophalen, tja, dan ben je vergevorderd, dat heet wijsheid. De meeste mensen die ik ken zijn (nog) niet zo ver. Weet je, de meeste mensen die ik coach zijn niet zozeer bezig met gelukkig worden maar willen graag van hun sores af. Dat is wat er bij velen feitelijk speelt. En als je daarvan afwilt en daarop actie wilt ondernemen, dan kom je op een weg terecht die vanzelf tot een gelukkig leven leidt. Zo moet je het zien. Fijn dat je reageerde

anne | 26 december 2018

Ik ben het met Peter eens. Altijd gelukkig? Ik neem het leven per dag en geniet van wat er komt. Daar maak ik het beste van. En ja, dat is of valt niet altijd 'gelukkig'. Mijn gevoel bij deze column voelt opdringerig , alsof geluk altijd moét. Ik ben een bevoorrecht mens, tel de kleine zegeningen, terwijl het soms niet altijd meevalt. Van al het geluk dat er is vind ik het delen daarvan het mooist. Leef het geluk Jan Jaap en leef-geef het door Gelukkig nieuwjaar! Liefs.

Jan Jaap | 26 december 2018

Jammer dat je dit als opdringerig ervaart, Anne. Ik heb het hier over het fenomeen geluk. En dat staat los van de dagelijkse gebeurtenissen en ervaringen. Wat jij beschrijft zijn die leuke en niet leuke ervaringen, die heeft ieder mens, gelukkig of ongelukkig. Gelukkige mensen kunnen ook met de nare dingen en de shit in hun leven omgaan. Ongelukkige mensen niet. Dat is het grote verschil. Ik ven een gelukkig mens , dat ben ik al lange tijd en ja, ook ik ken pijn, verdriet en frustratie. Maar dat tast mijn gelukkig-zijn niet aan. Voelen en zijn zijn twee verschillende dingen. Zie mijn boeken over dit onderwerp. .

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De Susmoeder

Twee kinderen zitten met vilstiften heerlijk te krabbelen op grote vellen papier. Mama zit aan de telefoon. Grist het meisje ineens de rode stift uit de handen van haar broertje. Hij probeert ‘m terug te pakken en roept dat zij een trut is. Zij laat zich niet onbetuigd en ja hoor, het gekrakeel is losgebarsten. Mama onderbreekt haar telefoongesprek en roept: jongens hou op met dat geruzie! Hou op! De jongen huilt dat zijn zusje zijn viltstift heeft afgepakt. Mama: kan me niet schelen, hou in godsnaam om met dat geruzie! De jongen weet dat hij geen poot aan de grond krijgt bij zijn moeder en druipt af. Het meisje tekent triomfantelijk door met de veroverde viltstift.

Andere situatie. De jongen, 15 jaar, had het eerste schooluur vrij, dus staat wat later op, eet drie boterhammen en loopt naar de schuur om zijn fiets te pakken. Weg fiets, hij begrijpt er niks van. Die van zijn broer staat er nog wel, terwijl hij al lang en breed op school zit. Shit, hij heeft mijn fiets! denkt hij ontdaan en pakt kwaad de fiets van zijn broer. Hij rijdt weg, hobbelhobbel, lekke band! Gatver, gatver, shitzooi! Hij is kwaad en niet zo’n beetje ook. Gelukkig weet hij hoe hij een band moet plakken en een kwartier later trapt hij naar school. Krijgt flink op zijn donder dat hij te laat is en nee, de leraar is niet gediend van zijn smoesjes.

Om halfvier is hij weer thuis, nog steeds flink aangebakken. Zijn moeder werkt halve dagen, alleen de ochtenden en is dus thuis. Zijn broer ook. Lul! Hoe kom je erbij om mijn fiets te pakken! De broer laat zich niet uitschelden en roept dat hij normaal moet doen. Herrie in de kiet. Moeder rent geërgerd de kamer in, jongens hou op met dat geruzie, doe een beetje normaal tegen elkaar, ik heb hier echt geen zin in. De bandenplakjongen neemt daar geen genoegen mee: Maar hij heeft mijn fiets meegenomen en… Moeder wil niks horen: stop hiermee, kunnen jullie nou nooit eens en beetje gezellig tegen elkaar doen!  Dat was het, moeder beent weg en laat de jongens bedremmeld en mokkend achter.

De susmoeder. Altijd in de weer om de lieve vrede te bewaren. Tussen de kinderen onderling, tussen vader en de kinderen, tussen kibbelende tantes op een feestje, tussen vriendinnen, overal. Susmoeders houden niet van conflicten, dus zijn ze allergisch voor elk signaal dat erop wijst dat het de verkeerde kant op gaat. Onmiddellijk springt ze er bovenop, jongens, doe gewoon, kan het wat minder, rustig aan nou, dit hoeft toch niet…

Een susmoeder is niet geliefd in haar directe omgeving, ik zeg niet dat er niet van haar gehouden wordt, nee, dat staat er los van. Het is haar gedrag, dat altijd maar willen sussen, altijd maar de lieve vrede willen bewaren, de voortdurende angst voor welke onenigheid dan ook, dat valt niet goed bij de mensen met wie ze verbonden is. Haar kinderen worden er gek van, haar partner heeft een hekel aan haar gedrag, anderen denken: daar heb je haar weer!

Maar nog veel erger is dat susmoeders zichzelf volstrekt klem voelen in hun gedrag. Het verwijt gaat echter niet naar binnen maar naar buiten. Waarom maken mensen toch zoveel ruzie, waarom kunnen mensen niet normaal doen? Dat is wat ze bezighoudt.

Conflicten, wrijving, irritaties, het is een logisch onderdeel van een samenleving, dus ook van de kleine gemeenschap die een gezin is. Het is waar, in het ene gezin komt het meer voor dan in het andere.  Kinderen hebben behoefte aan leiding en duidelijkheid. Door het gedrag van een susmoeder komen kinderen ernstig tekort. Hun rechtvaardigheidsgevoel wordt aangetast, ze worden klemgezet en hebben de indruk dat hun moeder geen belangstelling voor ze heeft.

Maar hoe dan wel? Een susmoeder zou vooral naar zichzelf moeten kijken en zich afvragen hoe het komt dat zij elke wrijving, hoe klein dan ook, uit de weg probeert te gaan. Angst voor conflicten, het komt vaker voor dan je denkt. Ook met conflicten omgaan, moet je leren, en dat zou eigenlijk al in je jongste jaren moeten gebeuren. Een susmoeder is dan precies het verkeerde voorbeeld.

In bovenstaande voorbeelden was het wijzer geweest als moeder zich had verdiept in het probleem en aan beide kinderen aandacht had geschonken. Zich op de hoogte had gesteld van wat er precies aan de hand was en een oordeel had gehad. Dat had je niet moeten doen, geen wonder dat hij/zij kwaad op je wordt. En dan de strijdende partijen zelf aan de slag zetten om het conflict op te lossen. Kinderen hebben die duidelijkheid nodig, maar ook moeders varen daar wel bij. En jong geleerd is oud gedaan, dat is zeker in dit soort gevallen van groot belang. Omgaan met conflicten kan iedereen leren. En kun je het niet zelf, roep dan hulp in, doe je zelf en anderen een genoegen en stap uit je eeuwigverzoenende rol. Het werkt echt bevrijdend!

Even tussen twee haakjes: ik zeg wel susmoeders maar ongetwijfeld zijn er ook susvaders, voor hen geldt natuurlijk hetzelfde.

 

Jan jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Toon eens wat minder begrip

Ja, maar ik begrijp het wel. Dat had de jongeman tegenover me als een paar keer gezegd. Hij had bij me aangeklopt, flink in de kreukels. Eigenlijk een heel leuk leven, maar zo voelde hij het niet. Hij worstelde met alles, dacht veel na, voelde zich onbehaaglijk en klem en wist het gewoon niet meer. Terwijl, vond hijzelf, hij toch niks te klagen had. Een leuke studie International Business and Management, aardige vrienden en sinds pas een vriendinnetje. Voldoende geld om van te leven, ja, alles zat hem mee. Maar toch...

We hadden een lang gesprek nodig om de pijn bloot te kunnen leggen. Ja, zijn vader was niet altijd even aardig tegen hem, zijn hele schooltijd had hij hem opgejaagd, het moest altijd maar beter. Hoe vaak had hij het niet moeten horen dat hij een stomkop was. En nog steeds was hij niet erg te spreken over de (toch echt niet zo slechte) resultaten van zijn studie. Stomkop! En elke keer als zijn vader het zei, kromp hij in elkaar. Ja, ik begrijp het eerlijk gezegd wel hoor, mijn vader heeft in zijn jonge jaren flink moeten ploeteren om iets te bereiken. Zijn ouders hielden hem kort en vonden dat hij altijd zijn uiterste best moest doen. En dat deed hij, studeerde dag en nacht, en eenmaal aan de slag in het bedrijfsleven maakte hij vaak tachtig uur in de week. Tja, en dag en nacht studeren doe ik echt niet, ik wil soms ook graag plezier maken, dus ja, ik begrijp hem wel…

Hij was dol op zijn moeder, die kon geen kwaad bij hem doen. Hoewel ze altijd wel een mening had over de dingen die hij deed, de vrienden en vriendinnen met wie hij omging, zijn kleren. Vorige week had ik een nieuwe spijkerbroek gekocht, echt heel gaaf, lichtelijk gescheurd op kniehoogte, was niet eens zo goedkoop. Kom ik het weekend thuis en voordat ik mijn moeder een kus kon geven, keek ze met grote ogen naar mijn broek en vroeg ze of ik die weg wilde gooien, hij was immers hartstikke kapot! Zij weet best dat dit in de mode is, maar ze heeft er niks mee, dus ik mag er ook niks mee hebben. Oh wat voelde ik me gekleineerd en teleurgesteld, maar ach, ik begrijp het wel.

Uitgebreid vertelde hij uit wat voor nest zijn moeder kwam. Lieve mensen maar zo arm als job, zij had in haar jonge jaren ook in gescheurde kleren moeten lopen, er was gewoon niks anders. En toen was het allesbehalve in de mode, ze werd vaak genoeg uitgemaakt voor armoedzaaier. Dus begreep hij haar uitval wel

Ons gesprek was bezaaid met dit soort voorvallen. De pijn die hij voelde, onmiddellijk afgedekt met zijn oeverloze begrip. Het duurde even voordat hij zelf zag wat er gebeurde, wat hij deed. Al zijn pijn, al zijn woede, al zijn teleurstelling, alles werd door hemzelf de kop in gedrukt door zijn begrip. Hij zat klem en niet zo’n beetje ook. Het leven wat hij wilde leiden en hoe zijn ouders dat zagen, daar zat een enorm gat tussen. Maar hij hield van zijn ouders, voelde zich ook verplicht aan hen, ze hadden hem immers ruim 18 jaar opgevoed en toch veel voor hem overgehad.

Kijk wat hier gebeurt. Dit gevoel van loyaliteit versus het eigen belang. Veel mensen kennen het en leven in een voortdurende spagaat. Altijd maar begrip tonen voor de ander, voor familie, maar ook voor vrienden, meerderen op het werk, collega’s… Wat er ook gebeurt, hoe pijnlijk je ook wordt getroffen… Tja, de ander heeft zichzelf ook niet gemaakt, hij heeft het zelf ook niet gemakkelijk, tja, je kan wel eens een slechte bui hebben, ach eigenlijk heeft hij ook best gelijk… Het maakt niet uit hoe de ander je ook kwetst, kleineert, schoffeert, op je ziel trapt, het maakt niet uit hoeveel pijn je voelt, ach je begrijpt het wel.

Dit soort begrip is vaak gebaseerd op angst. Angst om de ander kwijt te raken, angst om liefde, vriendschap, collegialiteit en respect te verliezen. Angst om de ander te beschadigen. Het effect van je begripvolle houding is dat je het omgekeerde bereikt van wat je beoogt, het respect dat de ander voor je heeft wordt steeds dunner en ijler.

Je angst is notabene ongegrond. Iemand aanspreken op zijn gedrag is niet hetzelfde als iemand als persoon afwijzen. Liefde en vriendschap en elkaar af en toe de waarheid zeggen, bijten elkaar niet. Als iemand je onheus bejegent, lullige dingen zegt, je pijn doet, is het goed dat je je primaire emoties de ruimte geeft. Word kwaad, verdrietig, verontwaardigd, zeg wat je ervan vindt en spaar de ander niet. Toon vooral geen begrip, niks ervan. Waarom iemand doet wat hij doet is niet van betekenis. Hij doet het, daar gaat het om. Wat erachter zit is niet jouw probleem maar het probleem van de ‘dader’ zelf, die moet vooral zijn eigen problemen oplossen.

Dit is een pleidooi om regelmatig te weigeren iets te begrijpen. En je daardoor te bevrijden uit de klem waarin je jezelf gezet hebt, waarschijnlijk ben je je er niet eens bewust van. Je voelt je alleen rot, bedrukt en machteloos. Aan jou om dat gevoel te stoppen en om een eerlijk en oprecht leven te leiden, jouw leven! Toon minder begrip en geef je terechte emoties alle ruimte. Dat lucht op. En maakt het leven stukken zonniger…    

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 18 juli 2018

Heel herkenbaar, maar het geldt absoluut niet voor mij. Ik ben altijd mijzelf gebleven, hoe, waar, met wie dan ook. Dat betekent niét onbeleefd zijn, want in mijn werk is het even zo vaak aanpassen aan..... Ik heb geleerd; op een nette manier kun je alles uitleggen. "Spaar de ander niet" schrijf je, juist niét, want door diegene te 'sparen' kan hij niet de les ontvangen die jij op dat moment in zijn leven kunt zijn. Wanneer dat wederzijds is, ben je écht vrienden met iemand.

Randypor | 18 juli 2019

??????? ?????? https://onion-rp.com/karta-sajta/

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑