goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Ja zeggen terwijl je nee bedoelt, het is weer bijna december

Ja zeggen op de dingen die je gevraagd worden, lijkt de standaard. Zo worden we opgevoed, zo leer je dat op school, op je werk, zo doe je dat ten opzichte van de buren, je familie, vrienden en collegas. Ja zeggen is beleefd en toont aan dat je om de ander geeft, dat je hem of haar graag ter wille bent. En je leert ook al jong dat het feit dat je ergens geen zin in hebt, in wezen verboden gebied is. Dan maak je maar zin! zei mijn moeder toen ik nog piepjong was. Nee zeggen is in geen enkele omstandigheid een optie als je iets gevraagd wordt. Of je moet erg ziek zijn of echt een andere dringende reden hebben waarom je geen ja kunt zeggen.

Ik heb in mijn jongere jaren regelmatig een therapeut bezocht die me wat mijn ja’s en nee’s betreft op het rechte pad heeft geholpen. En ook mijn moeder heeft me op dat gebied wijze lessen geleerd. De therapeut leerde me hoe unfair het was dat ouders op al hun vragen een positief antwoord van hun kinderen eisen. Wil jij even de tafel dekken? Wil je je kamer opruimen? Wil je me even mijn kopje aangeven? Wil je het gras maaien vanmiddag? Er is maar één antwoord mogelijk. En nee bestaat dus niet. Als een kind toch voorzichtig probeert aan te geven dat het daar geen zin in heeft, is het huis vaak te klein. Wat denk je wel! En vlug, ga de tafel dekken! Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.

Dit is gewoon niet oké, leerde ik, terwijl ik zelf lange tijd ook zo deed, ach, je wist niet beter. Op een vraag moet een kind een eerlijk antwoord kunnen geven. En als je vraagt Wil je de tafel even dekken? en het kind zegt dat het dat niet wil, dan is daarmee de kous af. Dan zou je kunnen zeggen - zonder zuchten uiteraard - dat je het zelf wel even doet. Dat is fair tegenover het kind, het krijgt de ruimte om een eerlijk antwoord te geven. Maar stel nou dat je als ouder wilt dat het kind wel de tafel dekt? Dan is een mededeling zonder vraagteken beter. En natuurlijk is het zaak om dat vriendelijk en tactvol te doen: Jij dekt even de tafel. Op deze manier met kinderen omgaan is heel goed voor de sfeer in huis. Kinderen vinden het fantastisch dat ze soms nee mogen zeggen, het geeft ze ruimte. En ze hebben een belangrijke les geleerd voor de rest van hun leven. En die is dus niet: je mag geen nee zeggen! 

Mijn moeder leerde me, helaas niet in mijn allerjongste jaren, dat je alles mocht vragen. Daar zat geen rem op. Onbescheidenheid bestond niet. Ook die opmerking was aan spelregels gebonden. Als ik alles mocht vragen mocht de ander álles antwoorden. Dat was de prijs voor deze vrijheid. En het was dan niet de bedoeling dat je bij een ongunstig antwoord opstandig werd of in zeuren en jammeren uitbarstte. Zo werd het spel gespeeld. Het was een mooie les die bij veel mensen om mij heen bevreemding wekte. Toen mijn dochter in haar tienerjaren in het gezelschap van mijn vrienden mij om duizend gulden vroeg, keken ze zeer verontwaardigd op: Dat kun je niet maken! Gelukkig was ze niet erg verlegen en kon ze mijn vrienden duidelijk maken wat onze spelregels waren. Ze vonden het ongewoon, dat wel. En overigens was mijn antwoord nee.

De meest cruciale vragen van het jaar komen er weer aan. Komen jullie bij ons sinterklaas vieren? Jullie komen toch op eerste kerstdag met de kinderen bij ons eten? Jullie hebben er toch rekening mee gehouden dat we met zijn allen bij ons oud&nieuw vieren?

Niks mis mee om er ja op te zeggen, als je er veel zin in hebt. Maar er zijn hele hordes mensen die ja zeggen en eigenlijk hartgrondig nee bedoelen. Ze willen helemaal niet, maar voelen het als een verplicht nummer. En tja, je kunt die mensen toch niet in hun eentje laten zitten? We willen geen spelbreker zijn. Dit is nou eenmaal een traditie in onze familie. Je mag toch wel iets voor een ander over hebben?

Allemaal waar. Maar toch: jij bepaalt. Ook jij hebt recht op je eigen leven, op je eigen beslissingen, op je eigen gezelligheid, op je eigen tradities. Gezinstradities vervallen in wezen als de kinderen zijn uitgevlogen. Dan zijn ze toe aan het opbouwen van hun eigen tradities en gewoonten. Voor menig ouder met volwassen kinderen is die gedachte een gruwel. Alles moet doorgaan zoals het vroeger was. En ja, zolang de kinderen met tegenzin komen maar veinzen dat ze het leuk vinden, blijft alles bij het oude.

Misschien wordt het tijd voor de stoute schoenen. Nee zeggen als je nee voelt en bedoelt. Dit jaar je eigen gang gaan, de feestdagen op jouw en jullie eigen manier. Waarschijnlijk even slikken voor de anderen, maar hopelijk ook alle respect voor je beslissing. Hopelijk heb je het lef! Dit wordt beslist een heerlijke decembermaand.


Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Paul | 14 november 2017

Ik ga 2e Kerstdag heerlijk schaatsen en daarna in mijn eentje de sauna in ... en daar een goed boek lezen ... ohleeehhhh ????????????

Nanna | 14 november 2017

Overmorgen komt mijn nieuwe huisgenoot Suzan , het lijkt me gezellig om daar in december en met oud en nieuw een feest van te maken

Karin | 15 november 2017

Dank u wel voor deze reminder.

anne | 15 november 2017

Ik ben voor eerste Kerstdag alles gesloten! Oei !! Maar inderdaad alles dicht, zelfs laat de auto staan en neem geen trein of bus. Laat IEDEREEN vrij........ Ik en al mijn collega's moeten (ja moeten, geen ontkomen aan) altijd werken met die dagen. En wij niet alleen. De ene helft werkt voor de andere helft die vrij zijn! Ik, al voor de 29ste keer......

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Me too, wat vind je daar nu van?

Het meest besproken onderwerp van dit moment. Me too. Velen hebben een mening maar er is ook veel twijfel.  Een ontmoeting op straat: Wat vind je nu van dat me-too-gedoe? Iedereen haakt maar een beetje aan, ook als het eigenlijk nergens over gaat. Het is echt een hype. Nu is het hot maar nog even en dan stopt het weer en wat hebben we er dan mee gewonnen? Mijn gesprekspartner had het idee dat met name vrouwen nu elk wissewasje dat tussen hen en mannen was voorgevallen, als een grove schending van hun integriteit zagen. Wat vind je daar nu van?

Tja, wat vind ik daar nu van? Ik vertelde dat ook ik het bordje Me too zou kunnen ophouden. Meerdere keren ben ik als klein jongetje betast door de lokale fietsenmaker. Een beetje dikkige man die er de grootste lol in had zijn handen in mijn korte broekspijpen te manoeuvreren en mij over mijn maagdelijke billen te aaien, uitroepend dat ik toch van die heerlijke billetjes had. Aangezien ik toen het belang van een gerepareerde fiets belangrijker vond dan mijn persoonlijke integriteit liet ik het gebeuren. Hoewel, het voelde knap ongemakkelijk…

Of de keer dat de onderwijzer op de lagere school vond dat ik na de schooldag niet naar huis mocht. Kennelijk had ik iets gedaan wat hem niet zinde. Hoewel ik geen idee heb wat ik toen had misdaan, mogelijk had ik met een ander jongetje gesproken, wat in die jaren en in mijn klas ten strengste verboden was. Kom eens hier, zei hij met zijn typisch krakende stem vanaf zijn bureaustoel die op een verhoginkje voor de klas stond. Hij klopte op zijn knieën. Ik klauterde de verhoging op en hij hees me op zijn schoot. Daar zat ik, dit voelde wel heel onhandig. Hij greep me stevig vast en begon enigszins hijgerig in mijn oor te fluisteren terwijl hij me overal streelde: Jij moet niet zo stout zijn, hé. Nee meneer, fluisterde ik gedwee terug. Je bent een stout jongetje hé! Ja meneer, beaamde ik onderdanig. En zo ging dat nog een tijdje door. Uiteindelijk bevrijdde hij mij uit deze knellende omhelzing, stopte met strelen en zette me weer op de grond. Ik mocht naar huis.

Het was net als bij de fietsenmaker, ik haalde opgelucht adem, mijn persoonlijke belang stelde ik voor alles. In dit geval was de straf voor mijn kennelijke vergrijp slechts een knap ongemakkelijke situatie. Daar was ik dus goed vanaf gekomen en dat in een tijd dat het gangbaar was dat onderwijzers je nog met de blote hand of met een stok ongegeneerd sloegen. En op je achtste heb je van seksualiteit nog geen kaas gegeten en werden de grenzen van het toelaatbare slechts bepaald door ouderen. Ik was per definitie een gewillig slachtoffer.  

Me too, jazeker, maar heb ik er een trauma van opgelopen? Heeft het me aangetast? Nee dus, terugkijkend zijn het niet meer dan rare incidentjes en vermakelijke anekdotes. Maar dit ben ik, zo heb ik het beleefd en de overschrijding van grenzen was beperkt.

Het is niet aan mij om te oordelen hoe anderen hun over-de-grens-ervaringen hebben beleefd. Er lopen zeven miljard verschillende mensen rond op deze wereld en ik wens ze stuk voor stuk serieus te nemen als het gaat om hun gevoelens en emoties. Wat voor de een peanuts is kan voor de ander een shock zijn.

Me too. Wie het bordje ophoudt geeft aan dat zijn of haar grens is overschreden, punt. Iemands grens is buitengewoon persoonlijk. Dus de vraag wat ik van deze deze me-too-beweging vind kan ik eenvoudig beantwoorden: verschrikkelijk. Dat zoveel mensen en in de meeste gevallen vrouwen geconfronteerd zijn en worden met ontoelaatbaar gedrag van mannen, werkelijk verschrikkelijk. Dit is kennelijk de realiteit, dit is wat op grote schaal gebeurt. Dit op niks gefundeerde superioriteitsgevoel van mannen waarmee zij zonder er ook maar een seconde over na te denken de grenzen van vrouwen aantasten.

We leven toch in een mondige tijd? Je kunt toch zeggen dat je iets niet wilt? Dat moet je dan maar eens aan die vrouwen vragen die het is overkomen. De meesten voelen zich zo overvallen, zijn zo uit het veld geslagen dat ze niet in staat zijn adequaat te reageren. Pas later realiseren zij zich wat hun is overkomen, hoe ze vernederd zijn. En dan nog is het moeilijk om het naar buiten te brengen, het was gewoon te genant… Plus dat menigeen aan zichzelf twijfelt: Misschien moet ik niet zo kinderachtig doen? En je wil de ander toch ook niet in een kwaad daglicht stellen.

Ja, ik ben blij met deze me-too-actie. Het is goed dat we er wereldwijd mee geconfronteerd worden. Lang leven internet! En natuurlijk komt ook deze golf wel weer tot bedaren. Maar de gevolgen ebben hopelijk nooit meer weg. Vergaande vrijpostigheid, veelal seksueel geladen, ten opzichte van anderen heeft zijn tijd gehad, het kan echt niet meer. Ik hoop het zo dat velen, vrouwen vooral, vrijer kunnen ademhalen, het werd tijd…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frank | 1 november 2017

Als je er na zoveel tijd nog "last" van hebt confronteer dan eerst de fietsenmaker en de schoolmeester ipv naar de krant of tv te stappen. Als je gelovig bent zitten ze nu in de hel zo niet moet je het er maar mee doen.

jan jaap | 1 november 2017

Dat zou ik zeker gedaan hebben Frank als ze nog in leven waren. Het zou hoe dan ook je eerste stap moeten zijn om degene die de mist is ingedraaid te confronteren met zijn/haar gedrag. Als je eraan toe bent. En ik besef dat dat knap moeilijk kan zijn...

Judith | 1 november 2017

Jij snapt het. Speak out now. Basta! Voor allen; vrouwen, mannen, kinderen. Laat je horen, tijd voor verandering. Dank voor je verhaal. En zo fijn, dat jij als man het opneemt voor vrouwen, dat alleen al heelt wonden.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doe niet zo moeilijk!

De man bij mij aan tafel luchtte zijn hart. Ja, zijn partner had tijdens een twistgesprek, in het heetst van de strijd gezegd: Doe niet zo moeilijk! En dat was een brug te ver. Hoezo ik moeilijk? Ik wilde haar gewoon vertellen wat er gebeurd was, hoe dat bij me overkwam en hoe ik me daarbij voelde, wat is daar nou voor moeilijks aan?

Doe niet zo moeilijk! Een veelgehoorde verzuchting in relaties. De een vindt iets niet leuk en wil daarover praten en doet dat ook, alles komt uit de kast wat er maar een beetje toe doet. De ander heeft daar geen zin in of vindt dat er van een mug een olifant wordt gemaakt. Jee, wat doe jij moeilijk, zeg!  

Zijn reactie is begrijpelijk. Je wilt uitleggen hoe je je voelt en wordt dan zonder pardon afgeserveerd. Je doet moeilijk. Punt. Einde gesprek. En dat niet alleen. Je wordt ook gekwalificeerd als een moeilijk mens op een moment dat je juist hartstikke helder wilde maken wat er in je omgaat, waarom je je rot en geërgerd voelt door de woorden of het gedrag van de ander. Niet fijn en nogal kwetsend. Terwijl je van jezelf weet dat je juist goed communiceert, dat je luid en duidelijk bent in je meningen, dat je doorzichtig bent en allesbehalve iemand die moeilijk doet.

Als mensen zeggen dat ze hun partner moeilijk vinden, denk ik weleens: Hoezo, je wilde toch geen sufkont op de bank? Je wilde toch een partner met pit in zijn of haar donder? Die eerlijk is, voor zijn of haar mening uitkomt, geen flauwekul verkoopt, zegt wat er in het hoofd en hart omgaat? Je had toch geen behoefte aan iemand die maar ja en amen knikt, die bij alles roept Ja, da’s goed, en zich als een mak lammetje gedraagt? Daar moet je toch niet aan denken, je zou toch gillend gek worden!

De vraag is of dit soort makkelijke meegaande types sowieso bestaan?  Mogelijk wel, maar dan zijn ze toch tamelijk schaars. Elk mens worstelt regelmatig met problemen die hij op zijn bord krijgt door de woorden of het gedrag van de partner. En elk mens heeft regelmatig de behoefte om te zeggen wat hij op zijn lever heeft, tekst en uitleg, alles erop en eraan, je kan immers niet duidelijk genoeg zijn. Tja, het is waar, het zijn vaak niet de makkelijkste gesprekken, in relaties kunnen problemen soms heel complex zijn, juist omdat er naast de objectieve feiten ook veel gevoelens, emoties en ingewikkelde achtergronden een rol kunnen spelen. Dus ja, dat zijn soms moeilijke gesprekken. So what?

De andere kant van de medaille. Er zit je iets flink dwars en je wilt onmiddellijk je ei kwijt. Begrijpelijk. Maar het kan precies het verkeerde moment zijn. De stemming is er niet naar, de kinderen jengelen om aandacht, druk, haast, de telefoon gaat, moe… Als je dan toch doordramt is het in zo’n situatie gemakkelijk gezegd: Doe niet zo moeilijk! Hoe onterecht het ook is. Het zou wijzer geweest zijn als de ander met enige tact zou vragen om het gesprek op een ander tijdstip te voeren, als er tijd en aandacht voor kan zijn.

Communicatie is niet altijd gemakkelijk. Doe niet zo moeilijk, kan, zoals gezegd, betekenen dat het tijdstip verkeerd gekozen is. Het kan overigens ook betekenen dat het gesprek voor de ander letterlijk te moeilijk is, dat het lastig is te begrijpen, dat het probleem te veel verstopt zit in de woordenstroom. Wat de ander eigenlijk wilt zeggen is: Ik vind het moeilijk, ik begrijp het niet helemaal… Voor de helderheid zou het natuurlijk verstandig zijn dat die ander dat dan ook zou zeggen in plaats van je af te serveren.

Doe niet zo moeilijk, in alle gevallen is die opmerking goed voor een onaangename discussie waaronder het werkelijke probleem bedolven wordt. Wat mij betreft mag die zinsnede in het boekje ‘Nooit Meer Zeggen’. Daarin kom je hopelijk ook tegen het woord Belachelijk en de opmerking Je bent net je moeder! Onder andere… Wat zou er wat jou betreft zeker ook inmoeten?

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ward | 10 oktober 2017

Zo ben ik nu eenmaal...zou er ook in kunnen.

anoniem | 10 oktober 2017

Niet alleen liefdespartners doen dit, ouders zijn net zo tegen hun kinderen. Tenminste die van mij. Willen geen problemen horen. Leuk doen en anders ga maar weg.

Marja | 10 oktober 2017

mijn ex-partner maakte het nog groter door te zeggen dat ik een ingewikkelde en complexe persoonlijkheid was. Die hakte er best wel in en ik sloeg dan volledig dicht. Na verloop van tijd ben ik er zelfs in gaan geloven. Het heeft veel tijd en moeite gekost om dit idee los te laten.

anne | 10 oktober 2017

"Doe niet zo moeilijk" is nog nooit tegen mij gezegd, ook ik heb het nog nooit tegen een ander gezegd.... Wel: "Wat ís dit moeilijk..." Zoals bedoeld 'hoe komen we eruit - erdoor - verder'. Niet kop in 't zand, maar samen praten én eruit - erdoor komen. Door te zwijgen of weg te lopen wordt het enkel meer onoplosbaar.

Rosa | 10 oktober 2017

Zo heb ik een familielid die constant tegen me zegt als ik iets opper "Luister Rosa, het is gewoon heeeel simpel! Blablabla.... ". Klinkt voor mij precies als 'Doe niet zo moeilijk!' (zeur niet zo). Fijn om dit artikel te lezen, en sterkt me in mijn gevoel dat ik me geserveerd voel.

Joost Soetens | 10 oktober 2017

Je bent net je vader ;-)

Nanna | 16 oktober 2017

Jemich , Jan Jaap, als je echt denkt en vind: doe niet zo moeilijk, want dat kan toch?, dat je dat dan maar recht voor zn raap mag zeggen, want dat heeft toch betrekking op dat moment en je kan daar als "beschuldigde" op terug komen ook op een later tijdstip. Ik vind het toch meest akelig als er non stop tegen je aan gescholden wordt en je kan er geen touw aan vastknopen en diezelfde ander is dan niet aanspreekbaar en als je een woord zegt begint de scheldkanonnade overnieuw

Nanna | 17 oktober 2017

ik heb er nog een nachtje over geslapen over de opmerking -doe niet zo moeilijk Het is inderdaad een dooddoener waar je communicatie mee lam legt. Mijn ontkenning daarvan in de vorige reactie is ontsproten uit de ontdekking dat zo'n opmerking een wapen kan zijn tegen scheldkanonnades. Ontkennen is ook een dooddoener heb ik bij deze ontdekt. Sorry Jan Jaap dat ik me niet meteen inleef in de intentie van wat er gezegd wordt, omdat ik nu zelf met het vraagstuk te kampen heb hoe ik scheldpartijen kan indammen en soms word ik ook opgewacht en daar ben ik ongelukkig om.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Over verantwoordelijkheid

Vanochtend een lang gesprek met vrienden over mijn werk, over mijn denken over geluk en de visie die ik in mijn boeken heb beschreven. Al pratende schoot mij ineens de opmerking te binnen die mijn bedrijfsadviseur in de jaren tachtig op mijn bord legde. Hij hielp mij bij het managen van mijn reclamebureau, maakte me wegwijs in de wereld van het ondernemerschap en sprak me regelmatig streng toe over de manier waarop ik mijn werk deed.

Deze man heeft me duidelijk gemaakt dat ik een grote verantwoordelijkheid droeg voor de zaak die ik dreef. Voor de mensen die er werkten, voor de toeleveranciers en voor de opdrachtgevers die we hadden. Ik was de motor, ik bepaalde, ik zat aan het stuur, ik mocht het zeggen, nee móést het zeggen.

Zijn aanwezigheid, een keer in de week was telkens weer een confrontatie met mezelf. Ik had gewoon te zorgen dat alles goed op orde was, dat mijn medewerkers goed werden aangestuurd, dat klanten tevreden waren, de leveranciers graag zaken met ons deden, dat er op tijd betaald werd, dat de afspraken goed werden nagekomen. Ik voelde aan de ene kant die druk, aan de andere kant proefde ik het genoegen van een goed lopend bedrijf, blije medewerkers, klanten en toeleveranciers. Niet altijd natuurlijk, maar in het algemeen was dat wel zo.

Jan Jaap, als je een klant verliest ligt dat aan jou en aan niemand anders!

Die kwam binnen! Ik sputterde flink, ja hoezo? Elke klant heeft zo zijn eigen beweegreden waarom hij komt en waarom hij gaat. Daar ga ik niet over. Hoe kun je nou zeggen dat het aan mij ligt als-ie vertrekt? Johan, zo heette mijn adviseur, typeerde ik altijd als meedogenloos doch rechtvaardig. Hij wist heel goed wat hij zei, ja, hij was hard, maar dat had ik kennelijk nodig. Hij hield niet van ontsnappingsroutes als het gaat om je verantwoordelijkheid. Je bent het of je bent het niet en je bent het niet een beetje of niet helemaal. Met andere woorden: verantwoordelijkheid moet je ten volle accepteren.

Hij legde me uit wat hij bedoelde. Het punt is: je bent niet in staat geweest om de klant te behouden. Je hebt niet goed doorzien hoe de mensen daar in elkaar zaten. Je hebt mogelijk dingen niet goed gedaan, je afspraken, de facturen, de kwaliteit van jullie werk, de communicatie. Je hebt ze niet voldoende verrast. Ze zijn uit je handen geglipt terwijl het mede je taak is om ze goed vast te houden.

Pffff… ik luisterde goed, voelde verzet maar was ook onder de indruk. Deze visie op verantwoordelijkheid, dit is zo essentieel. Wat er ook in jouw leven gebeurt, accepteer de verantwoordelijkheid voor jouw deel, en dat is vaak groter dan je denkt. Dat is niet alleen in het zakenleven zo, maar ook in je normale leven. In je contacten met je partner, je familie, vrienden of anderen.

Hoe vaak raken mensen niet in een conflict en mondt dat binnen de kortste keren uit in een welles-nietes situatie. In beschuldigingen over en weer en het droppen van de zwartepiet bij de ander. Elk van de partijen probeert zijn gelijk aan te tonen en het ongelijk van de ander. Nog nooit is er op zo’n manier een conflict opgelost.

Als iemand pijn voelt aan jouw gedrag, kwaad is, verdrietig, teleurgesteld, dan kun je wel zeggen dat hij of zij het volkomen verkeerd ziet, maar daarmee ontken je de gevoelens en de emoties van de ander. En die zijn een realiteit, daar heb je mee te maken. De vraag is hoe het komt dat een ander dingen voelt, ervaart, ziet, terwijl jij je van geen kwaad bewust bent?

Je mag constateren dat jouw woorden, jouw handelen, jouw houding en blik kennelijk bij de ander negatieve gevoelens hebben opgeleverd. En dat hoeft niets te maken te hebben met jouw bedoelingen, die kunnen haarzuiver zijn. Het gaat dus niet zozeer om de feiten, om het gelijk, maar kennelijk om de stoornis tussen zender en ontvanger. En natuurlijk kun je dan zeggen dat de ontvanger niet goed kan luisteren en niet attent is geweest. Maar als je de wereld wilt veranderen is het slimmer om je krachten te wijden aan één, aan jezelf dus, dan aan zevenmiljard anderen. Jij mag je afvragen – en vraag het vooral aan degene die zich pijnlijk getroffen voelt – of je je communicatie met deze persoon en in de gegeven omstandigheden niet beter had kunnen doen. En ongetwijfeld is dat inderdaad zo.

Dat heet verantwoordelijkheid. Het zoeken bij jezelf, niet naar anderen wijzen. Een weg zoeken om de oorsprong van het probleem aan te pakken voordat het een conflict wordt. En in veel gevallen leidt die weg naar jouzelf. Dat kun je alleen maar begrijpen als je bereid bent je hoofd te buigen, je trots aan de dijk te schuiven, je gelijk niet als uitgangspunt te nemen maar je eigen geluk.

Jij en jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit van je leven. Dat is een van de hoofdschakelaars van geluk die ik benoem in mijn boek ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas Eijsbouts | 15 september 2017

Dag Jan-Jaap, Dit stukje met genoegen gelezen... voor mij bekende koek, maar niettemin kijk ik dagelijks regelmatig - en passant - naar een programma op televisie (bij mij -KPN- op 11) RTL-z (schijnt ook op internet uit te zenden) van een bedrijfsadviseur die aan kleine bedrijven heel interessant adviseert !!IPVI

Nanna | 19 september 2017

Dag Jan Jaap sfeervol kan je jouw bedrijf omschrijven. Plezierig om te lezen. Hoe hou je een bedrijf zo dat je zelf nog een beetje mens mag blijven. Jij bent een een echte schat dat je jezelf zo daar in laat zien. Het lijkt mij doodgewoon dat je niet alle klanten kan binden omdat je toch geen allemansvriend bent. Ik ben je boek "Dwarsligger" aan het lezen naast "Gij nu" van Griet. groetjes Nanna (overbuurvrouw)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Krampachtig jezelf zijn

Twee mannen in gesprek. Af en toe denk ik, hou nou eens op! Elke keer weer hetzelfde liedje. Je kunt toch wel even bellen als je wat later thuiskomt? Hoe vaak ik dat al gehoord heb, ik word er kotsmisselijk van. Gisteren was ik er helemaal klaar mee. Ik heb haar eens flink de waarheid gezegd. Ik ben ik, laat me, ik kom echt wel thuis. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven, tot hier en geen millimeter verder. Ik wil een leuk leven maar met zo’n vrouw die altijd wel wat te zeuren heeft is dat soms ver te zoeken…

En zo ging het nog een tijdje door. De kinderen passeerden de revue, de baas, de buren, alles wat hem maar enigszins in de weg zat, werd omstandig besproken. De andere man knikte af en toe en kwam niet veel verder dan, gelijk heb je. Hij kwam fors voor zichzelf op, schetste zijn assertiviteit, was blij met het feit dat hij gewoon boos kon worden en af en toe flink uitpakte. Ik heb toch het recht om mijn leven te leiden zoals ik het wil? Ik heb geleerd om mezelf te zijn, wat er ook gebeurt. De andere man was het roerend met hem eens.

Jezelf zijn tot je erbij neervalt. En ook duidelijk maken aan anderen hoe je in elkaar zit, hoe je denkt, hoe je doet, waarom dat zo is en hoe wel je vaart bij die manier van leven. En toch, ik kan het niet laten, de vragen die bij me opkomen zijn: Ben je wel jezelf? Ben je wel degene die je zegt te zijn? Is het waar wat je zegt?

We zijn geworden wie we zeggen te zijn. We hebben een flink stuk van ons leven afgelegd, hebben veel van onze ouders geleerd, aangeleerd en afgeleerd, onze sociale omgeving, onze vrienden, de mensen om ons heen, de school, onze bazen, de buren, de sportclubs, zijn zijn allemaal van invloed (geweest) op ons leven. En vaak niet zo’n beetje ook. Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces, het gebeurt gewoon. Als kind al zoeken en vinden we onze weg om onszelf in stand te houden, om te ontsnappen aan dat wat we onprettig, angstig, bedreigend vinden. En we ontdekken hoe we moeten doen om onze zin te krijgen, om geliefd te zijn, complimentjes aan anderen te ontfutselen, te schurken aan genegenheid en liefde.

De dingen die bij ons blijven, die we ons leven lang meenemen, ook als alles om ons heen anders is geworden en we die mechanismen niet meer echt nodig hebben. We nemen ze niet alleen mee, er komen er nog meer bij, we willen nu eenmaal gezien worden, we willen ons gelijk halen, we laten ons de kaas niet van het brood eten. We moeten sterk zijn en onszelf in stand houden in deze grote, boze wereld. En natuurlijk gaat ons dat niet altijd even goed af, nog steeds hebben we niet alles te pakken wat we nodig hebben om ons leven te leiden zoals wij het willen. Er blijft nog veel te leren.

Krampachtig onszelf zijn. We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen, meer dan we denken en zeggen te zijn. Veel meer. Hoogstwaarschijnlijk zijn we onderweg het nodige kwijtgeraakt. En is degene die we zijn geworden maar een slap aftreksel van degene die we in werkelijkheid zijn.

Waar is onze prachtige geest gebleven? Onze zachtheid? Waar is ons liefdevolle hart gebleven? Ons mededogen. Ons volle begrip. Onze vergevingsgezindheid? Onze warmte? Onze immense goedheid? Waar hebben we het gelaten?

Ook dat is immers wat we in wezen zijn, nee, niet ook, maar vooral! Het is in veel gevallen heel verklaarbaar en begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt, leven is taai en stelt ons voortdurend fors op de proef.

De aangeleerde mechanismes in ons draaien voornamelijk op de automatische piloot, we zijn zo, vinden we. Het is niet waar! We zijn niet zo, we zijn slechts zo geworden. En de eerlijke vragen aan jezelf zou kunnen zijn: Wil ik zo zijn? Wil ik op deze manier zo krampachtig mezelf zijn? Heb ik nu een heerlijk leven?

Misschien is het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar wat je onderweg allemaal bent kwijtgeraak. Hoe bijzonder zal het zijn om zo stapje voor stapje te ontdekken wie je in werkelijkheid bent. En weer in contact te komen met je prachtige, liefdevolle, begripvolle, zachte, warme, meedogende kant. Nee, geen gemakkelijk weg, maar het uiteindelijke resultaat blaast alle ongemak en moeite weg. Wat een fantastische ontdekking dat compleet jezelf zijn je leven zoveel gemakkelijker, fijner, relaxter, mooier en liefdevoller maakt dan het nu misschien wel is…

Jan Jaap van Hoeckel 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 24 juli 2017

Wat zo bijzonder is, is het feit dat ik mijzelf nooit zie zie zoals alle anderen mij zien. Ook bijzonder dat ik mijn stem niet hetzelfde hoor zoals alle anderen mij horen. Daar tegenover zullen anderen mij wellicht anders kennen dan hoe ik mijzelf denk te kennen. Midden in de wereld met mensen, waar ik gehoord en gezien wordt, kan en mag ik mijzelf zijn, weet ik dat ik dat ook kan zijn. ---Zelfvertrouwen is de sleutel, die in vele levens past--- Nee, ik ben niéts kwijtgeraakt, ik heb onbetaalbaar veel gekregen. Doorheen al die tijd mijzelf te kunnen en mogen zijn.

Karin | 25 juli 2017

Dank U wel voor dit bericht! Het herinnert me weer dat ik de keuze maak.

Ad Voermans | 26 juli 2017

Vragen, suggestieve vragen. Niet over goed-in-je-vel. Meer over niet-zo-goed-in-je-vel. Centrale punt: "ik"; "mij"; "jezelf". Ook veralgemenisering naar "wij"; "we". "We zijn geworden wie we zeggen te zijn". In de illusionaire beleving van de tijd is "worden" ontstaan. Van de ene toestand, naar de andere toestand gaan. Het levert de illusie van verandering op. Het maakt de vragen mogelijk. Vanuit het tijdloze is er slechts beweging (zonder bewegende). "We hebben veel ... geleerd". Dat we leren is aangeleerd. Het houdt vast in het individu; positioneert in collectief bewustzijn. Het vooronderstelt een "iets / iemand" die wordt. Van iets wetend, naar meer wetend. Een oud concept, wat zijn tijd heeft gehad. Voor wie dat wil zien. "Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces". Onze verwijst naar het collectieve. Vorming naar worden. Onbewust is meestal de tegenhanger van bewust, maar kan ook de partner ervan zijn: be- & onbewust. In samenhang met "het gebeurt gewoon zo": dit "onbewust" blijkt het bewustzijn zelf te zijn. Het bewustzijn dat, toen het in de leegte was gegaan als realisatie "Ik Ben, Ik Besta" gewaar werd. Het is altijd "aanwezig" en zo vertrouwd dat het niet wordt opgemerkt door wat het menselijk bewustzijn wordt genoemd. Zo is het geduid als "onbewust" maar het is de grond van wat je bent. "We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen". Dit niet-in-de-gaten-hebben is een onderdeel van het spel dat het Ik Ben speelt / speelde. De crux van het zintuig "focus" dat het Ik Ben in staat stelt in een realiteit (de menselijke) ervaringen te hebben met uitsluiting van alle andere realiteiten, waarin het Ik Ben zich "tegelijkertijd" realiseert. Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg - Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk. Dus, "waar is onze prachtige geest gebleven" - die is hier, nooit weg geweest. Onze zachtheid, liefdevolle hart, mededogen, volle begrip, enz. - idem. Maar niet als tegenhanger van hardheid, liefdeloosheid, haat, onbegrip, enz. Als ze tegenhangers zouden zijn, is er geen uitweg, blijft het eindeloos zoeken en vragenstellen. De tegengestelden blijken te wortelen in elkaar. Een "uitvinding" te zijn om de specifieke ervaringen die alleen mogelijk zijn in een realiteit die door "focus" wordt gecreëerd te kunnen realiseren. Als het bewustzijn dat er meer is dan de focus-realiteit bewust wordt integreren de tegengestelden. Haat is niet langer het tegenovergestelde van liefde. De tegengestelden verliezen hun specifieke focus-identiteit. In hun integratie is er "herinnering" aan die identiteit, maar de realisatie is het geheel. Zelfs de associatie met de begrippen "haat" en "liefde" verdampt. "Begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt" - toch niet. Er is werkelijk niet dat we ooit kwijtraken. Elk aspect, vanaf het "moment" van creatie ofwel realisatie is er zoals het is gecreëerd en blijft dat leven. Als het aspect dat doet, zonder bewust te zijn van het geheel leeft het als een aspect. Als een stukje van een diamant die bij het kloven tot gruis is gekloofd. Maar, elk aspect heeft het vermogen zich bewust te zijn van de hele diamant, waarmee het altijd verbonden is. Als het die verbondenheid integreert in het aspectenleven transformeert het aspect tot een facet (van de diamant). Volledig geïntegreerd. Voel je al wat het betekent als alle aspecten getransformeerd zijn tot facet? Zowel de donkere als de lichte aspecten getransformeerd tot facetten zonder het attribuut licht of donker, omdat deze tegengesteldheid in de transformatie integreert. "Misschien is het de hoogste tijd op zoek te gaan" - STOP het zoeken. STOP het vragen. Wat gezocht wordt, waarover gevraagd wordt, het is er allemaal al. Het is nooit weggeweest. Je BENT het allemaal al. Je bent alles wat je mooi en goed aan jezelf vindt en alles wat je haat aan jezelf. Beiden zijn attributen die je aan eigenschappen van jezelf geeft, de aspecten.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg 2 - De Meester zit op een bankje in een park. Zich bewust van de hele diamant, van al zijn facetten, en de nog-aspecten. Naast de Meester zit de grootste creatie van het Ik Ben: Mens. De Meester luistert naar de duizenden vragen die Mens stelt. De Meester is als een rimpelloos wateroppervlak van een bergmeer. De Mens als de golvende zee. Een van de vragen die Mens stelt is "Meester, waar bent u?" De Meester kijkt glimlachend Mens aan. "Meester, wat moet ik doen?" De Meester legt een arm om de schouders van Mens. "Meester, als ik geld had dan...". De Meester wijst op de pot met geld die voor Mens staat. En zo ging het door tot de schemer viel. Mens stond op om huiswaarts te gaan. "Wanneer komen nou eens antwoorden op mijn vragen". De Meester keek Mens na. De Meester bewust dat Mens wist dat de antwoorden er zijn, maar nog zóveel van het spel hield ze niet te vinden. De Meester stond op om een goed glas wijn te gaan drinken.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑