goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Het geharrewar over geluk

Vandaag de dag word je wel bijna dagelijks met geluk om je oren geslagen. Iedereen vindt er wel wat van, meningen buitelen over elkaar heen. Maar ik heb niet de indruk dat dat bijdraagt aan een gelukkiger leven voor hen die daar zo’n behoefte aan hebben. Ik heb niet zo lang geleden naar de tv-uitzendingen ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’ gekeken, waar zowel o.a. geluksexpert Leo Bormans als filosofe Stine Jensen hun zegje mochten doen. En ik zag een interview met cabaretier Guido Weijers die met een geluksprogramma het land in trekt. Het viel me niet mee wat ik daar hoorde en zag.

Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat, als je op zoek gaat naar geluk, je op dat moment kennelijk niet gelukkig bent. Nou heb ik niet bepaald de indruk dat Paul Witteman ongelukkig of op zijn minst niet gelukkig is. Wat zoekt hij dan eigenlijk, vraag ik me af?

Leo Bormans legde in een uitzending van Witteman omstandig uit hoe je door anderen te knuffelen gelukkig kunt worden. Of door elkaar enkele minuten diep in de ogen te kijken. Of door mooie muziek. Stine Jensen weet zeker dat je van het beoefenen van Kundalini-yoga gelukkig wordt. Guido Weijers weet dat een lekker warm bad een mens gelukkig maakt. En ze wisten het zeker, want het was wetenschappelijk aangetoond, zeiden ze er voor alle zekerheid bij.

Stel. Je hebt veel geleden aan een slechte opvoeding, hebt een partner die het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw, je oudste zoon kan niet van de drugs afblijven en je hebt moeite om financieel rond te komen. Geen fijn leven dus, je bent ongelukkig en bent het zat om zo door te moeten. Maar je bent ook bang om beslissingen te nemen, je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. En toch, je wilt graag gelukkig zijn maar je hebt geen idee hoe je dat moet aanpakken. ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’. Ach, wie weet kan ik daar iets van opsteken? Guido Weijers met zijn theatershow, misschien helpt dat?

Niet dus. De essentie van een gelukkig leven kwam in die uitzendingen van Witteman en komt bij Guido Weijers niet aan bod. Het zijn alleen maar leuke weetjes. Ja, wetenschappelijk onderbouwd, dat geloof ik onmiddellijk. Op het moment dat je zulke dingen doet, zul je je ongetwijfeld even leuker voelen.  Maar ben je ongelukkig en wil je daarvan af, dan zullen die wetenschappelijk onderbouwde weetjes je niet veel verder helpen. Dan heb je niks aan een vrolijk deuntje, het knuffelen met een goede vriend of een abonnement op de yogaschool. Integendeel, door het najagen van dit soort zogenaamd gelukkigmakende ervaringen zou je weleens nog dieper in de put kunnen raken. Als je niet gelukkig bent dan val je na zo’n leuke ervaring spoedig weer terug in je gevoel van onbehagen. En zo stapel je teleurstelling op teleurstelling… Niks helpt.

Al deze geluksbrengers hebben het niet over geluk maar over gelukservaringen en geluksgevoelens. En dat is wat anders dan het geluk zelf. Iedereen kent gelukservaringen en –gevoelens, ook mensen die niet gelukkig zijn. Het leven van alledag is gevuld met positieve en negatieve ervaringen en de bijbehorende gevoelens. Het schiet maar een beetje op en neer.

Je krijgt een bericht van de belastingen dat je geld terugkrijgt. Hoera. Je zoontje scheurt zijn nieuwe broek. Shit. Het zonnetje schijnt, je hangt de was aan de lijn. Fijn. En plotseling begint het toch te plenzen! Niet fijn. Je buurjongen wil voor 1 euro je auto wassen. Mooi. Je vriend is de afspraak met jou vergeten. Niet zo mooi. Et cetera. Er is altijd wel wat, het gaat maar door, dag na dag.

In de ogen van veel ‘deskundige’ geluksbrengers ben je dus vele keren per dag gelukkig en dan weer niet-gelukkig. Wel heel raar! Alsof dat is wat je nastreeft als je zegt dat je graag gelukkig wilt zijn…

Voor de duidelijkheid haal ik er altijd het klimaat en het weer bij. Ons klimaat is een constante, namelijk een zeeklimaat. Dat is elke dag zo, dat verandert niet. Als het gaat om het weer is er niks constants aan. Het gaat maar op en neer, regen, zon, wind, koude, warmte, mist, storm, het kan per dag verschillen en vaak op een dag meerdere keren wisselen.

Ons geluk is als het klimaat. Eenmaal verworven is het constant. Je BENT gelukkig en dat blijft zo. Mijn definitie van geluk is: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Om het anders te zeggen. Jij staat aan het stuur van je eigen leven. Jij bent degene die de kwaliteit van je eigen leven bepaalt. En niemand anders… Geluk is een verworvenheid, het komt je niet aanwaaien. Geluk staat los van je gevoelens en emoties en heeft alles met weten te maken. Je wéét dat je het bent.

Gelukservaringen en ook ongelukservaringen hebben alles met gevoelens en emoties te maken. Dat wat er de hele dag gebeurt, de dingen die je zegt en denkt, die anderen zeggen en doen. Bijna alles raakt aan je gevoel en levert vaak emoties op van blijdschap, vreugde, verdriet, pijn, mededogen, en noem maar op.

Als je het verschil tussen het fenomeen geluk en gelukservaringen begrijpt, krijg je meer duidelijkheid over je eigen situatie. Ben ik gelukkig? Dat is een andere vraag voor: wéét ik dat ik knoppen heb en wéét ik dat ik ze kan bedienen?  Durf je niet volmondig ja te zeggen, dan is er werk aan de winkel, dan ben je nog niet waar je zijn wilt. Zeg je nee, dan ben je dus niet gelukkig en ben je ongetwijfeld toe aan een drastische verandering en verbetering van je huidige leven. Is het antwoord ja, dan ben je een gelukkig mens. Voorgoed. Want heb je je geluk eenmaal verworven, dan raak je het nooit meer kwijt, wat er ook gebeurt.

En nogmaals, gelukkig zijn heeft niks te maken met de aaneenschakeling van gebeurtenissen, elke dag weer, en de daarbij behorende, op en neer schietende gevoelens. Dus ook al voel je je soms rot, dan heeft dat geen enkele invloed op je gelukkig-zijn.

Misschien vraag je je af: maar hoe doe ik dat, gelukkig zijn? Als je op weg wilt naar je geluk dan is er maar één effectieve manier: het oplossen van je problemen, daar begint het mee. Ik heb drie boeken  geschreven oer geluk. Vooral de boeken ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ en ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’, geven een goed inzicht in de weg die leidt naar een gelukkig leven.

En overigens is het misschien de moeite waard om de videofilm te bekijken waarin ik over dit onderwerp spreek. Neem er wel even de tijd voor, hij duurt 25 minuten. Je kunt hier klikken.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frank | 1 maart 2017

'Ken u zelve' stond geschreven boven de ingang van de tempel van het orakel van Delphi. Zit daar niet iets in wat betreft geluk?

Jan Jaap | 1 maart 2017

Zeker. Jezelf kennen is natuurlijk wel een hele klus, gezien de vele invloeden van buitenaf die je mede gevormd en soms misvormd hebben. Er is veel werk aan de winkel om bij je diepste wezen te komen. En dan nog. Jezelf kennen én dan ook nog van jezelf kunnen houden, het lijkt onontbeerlijk voor een gelukkig leven.

anne | 6 maart 2017

Op zoek gaan naar Geluk? Dan zal je het zéker niet vinden. Geluk valt je toe.... toch ? --- Eenmaal in bezit houd het goed vast en laat het nooit weer los !

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het Nieuwjaars-Mini-Onderzoek. Doe je mee?

Het is weer zover. Of het is alweer een week of twee zover en het zal nog wel een paar weken aanhouden. Goede wensen voor het kakelverse jaar. Gelukkig nieuwjaar. De beste wensen. Alles wat wenselijk is. Niets dan goeds. En ik sluit me daar graag bij aan. Wat hoop ik van harte dat het je goed mag gaan in het komende jaar. Dat je veel mooie momenten mee zult maken. Samen met je partner, je kinderen, je ouders, met allen die je dierbaar zijn.

Als je een baan hebt hoop ik dat je je erin thuisvoelt en dat je tevreden bent met de dingen die je doet en het geld dat je verdient. Heb je kinderen, dan hoop ik van harte dat ze het goed doen op school, in hun studie of hun werk, dat ze een beetje in de pas willen blijven lopen, dat ze met de goede vrienden en vriendinnen omgaan, dat ze aardig zijn voor jou en voor anderen. Hopelijk ben je blij met het huis dat je bewoont, blij met je buren en de buurt. Ik wens je een goede gezondheid, ook van de mensen om je heen waarmee je je verbonden voelt.

Ik ken mensen die dat allemaal hebben, alles klopt, er gaat in wezen niks mis. Zij zijn het, van wie onderzoekers zeggen dat ze gelukkig zijn. Ze hebben weinig of niets te klagen over wat ze allemaal bezitten. Nederland wordt gerekend tot de meest gelukkige landen ter wereld. Daar mogen we trots op zijn. Maar zoals ik een van de deskundige vrouwen in de laatste uitzending van ‘Witteman op zoek naar geluk’ hoorde zeggen: Hoe kan het dan dat er zo ongelooflijk veel tranquilizers worden verkocht, dat zoveel mensen geestelijke hulp zoeken?   

Dat was de spijker op zijn kop. Onze omstandigheden, en daar gaan al die onderzoeken meestal over, bepalen nauwelijks of niet de mate waarin we gelukkig zijn. Alles hebben, niks te klagen hebben over je omstandigheden, wil nog niet zeggen dat je gelukkig bent. Niks te klagen hebben wil vaak zeggen dat je niet zo goed durft te klagen, juist omdat je zoveel hebt en dat je materieel zo goed bedeeld bent. Tja, dan wordt klagen al gauw gezien als het gedrag van Rupsje Nooitgenoeg. Dus zeg je niks en houd je de schone schijn een beetje op.

Onderzoeken over geluk kunnen dan nog zo wetenschappelijk zijn opgezet, naar mijn mening is er maar één vraag relevant: ben je gelukkig? En je kunt er gif op innemen dat de uitkomst van dat onderzoek alweer vertekend is. Want wie laat er nou het achterste van zijn tong zien tegen een interviewer? Wat maakt het eigenlijk ook uit, wat heb je aan die statistieken? Wat heb je aan een hoge nationale geluksscore als je jezelf allesbehalve gelukkig voelt?

Misschien moet je het onderzoek zelf uitvoeren. Een mini-onderzoek met maar één ondervraagde: jezelf. Ben ik gelukkig? Het antwoord is voor niemand bestemd, alleen maar voor jezelf. Hopelijk durf je wel aan jezelf het achterste van je tong te laten zien. Die vraag aan het begin van het jaar is wel een heel goed begin. Zeg je ja vanuit de grond van je hart, lucky you! Dan kan 2017 niet meer stuk, kennelijk weet je hoe gelukkig-zijn werkt.

Zeg je eerlijk en oprecht nee, dan ook is dat wel een heel mooi begin van dit nieuwe jaar. Ervan uitgaande dat je niets liever wilt dan wel gelukkig zijn. Een gelukkig nieuwjaar komt niet uit de hemel vallen. Elk jaar begint als een lege huls, het is gewoon niks, jij mag zorgen dat-ie vol en vooral betekenisvol wordt. Jij bent degene die jouw jaar kneedt en vormt. Jij  mag het zeggen.

Ik wens je een Gelukkig Nieuwjaar. En dan bedoel ik dus even niet dat je omstandigheden allemaal in orde zijn. Nee, ik gun je vooral een hart dat in orde is. Rust, vrede en liefde in je hart, onafhankelijk van je omstandigheden.

Ik hoop en wens dat je je problemen stuk voor stuk gaat aanpakken en oplost. En als ze niet op te lossen zijn, hoop ik dat je dan op kunt houden ertegen te vechten en kunt accepteren dat de dingen soms zijn zoals ze zijn.

Ik wens je moed om de stappen te zetten die je al zo lang voor je uitgeschoven hebt. Omdat je het niet aandurft. Omdat je bang bent voor de consequenties. En voor het zwarte gat waarin je misschien belandt. Omdat je bang bent voor conflicten, voor afwijzing, voor verstoting. Wees niet bang. De weg naar een gelukkig leven is niet gemakkelijk, levert pijn op en veel onbegrip van mensen om je heen. En toch, kies dit jaar eens voor jezelf, wees niet bang, er wacht een beter leven op je.

Ik wens je vertrouwen in jezelf, het is jouw leven, jij bepaalt, en als dat niet zo is, vecht ervoor dat dat wel zo wordt. Jouw leven verdient geluk, iedereen verdient dat, maak 2017 het jaar waarin je zo nodig dat gevecht aangaat. En als je het moeilijk vindt, te moeilijk, pak al je moed bij elkaar en vraag hulp. Iemand die je vasthoudt, die goed raad geeft, die je begeleidt op de weg naar je geluk. Schaam je niet, iedereen heeft af en toe hulp nodig om zijn of haar leven te leiden.

Ik wens je handenvol kracht in 2017.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mabel | 2 januari 2017

Dank Jan Jaap, geroerd door je tekst.. nee nog niet gelukkig zoals zou moeten. Angstig om nog meer te verliezen dan de afgelopen 10 jaar. Wil en zal het beter kunnen en doen. Ik neem je handenvol kracht met beide handen aan en zal onverminderd mijn best blijven doen!

Mathieu Clauwers | 2 januari 2017

In-der-daad! Je eigen innerlijk geluk vinden, ondanks of zelfs als gevolg van illusies, sociale en materiele vangkuilen en drogredenen, dat is belangrijk. Dat geluk kunnen delen met een ander en ervoor beloond worden, dat is nog belangrijker.

Frenk | 3 januari 2017

Dank je voor het inzicht dat je altijd met ons wilt delen. Als een denker die soms met gevouwen dan weer met open handen zijn toehoorders aanspreekt. Een enkele keer met de rechter wijsvinger in de lucht stekend, maar altijd in balans tussen kennis geven en nemen. Je bent een voorbeeld.

anne | 3 januari 2017

Geluk, iedereen wil het het vierde blaadje aan het klavertje. Maar......... Geluk, het gaat niet om het hebben maar vooral om het te Zijn.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Herken je dit taboe?

De gesprekken die we samen voeren. Hoe gaat het met je? Over de dingen die we meemaken, dat wat ons bezighoudt. We praten wat af, mooie discussies, goede gesprekken, leuke verhalen. En soms minder leuke, het leven is nu eenmaal niet altijd even vrolijk. Als we alles eens optellen, alles wat we de afgelopen jaren met anderen besproken hebben. Misschien wel de laatste tien jaar, of twintig? Wat ben je werkelijk over anderen te weten gekomen, durf je te zeggen dat je van velen hun diepste zielenroerselen kent? Echt kent? En wat heb jij aan anderen gegeven, wat heb jij zelf van jouw diepste wezen laten zien?

In mijn laatste boek ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’ heb ik dat thema aangesneden. Mijn diepste diepte zie ik als mijn onderstroom. We hebben allemaal een onderstroom en een bovenstroom. De bovenstroom is alles wat we zoal meemaken, waarmee we ons bezighouden, de dingen die op ons pad komen, ons leven van alledag, de ups en downs, het gedoe, leuk en niet leuk. De dingen waarover we met anderen praten en die anderen ook graag bij ons neerleggen. Ons leven breed uitgemeten, onze bovenstroom. In de normale omgang met elkaar en zeker ten opzichte van vrienden en geliefden, zijn we vaak een open boek. En op basis van alles wat we van elkaar weten, vormen we ons een beeld en ook een oordeel over elkaar. Oh, dat is zo’n gezellige man. Nou, zij kan wel zeuren, hoor. Zij heeft het ook niet makkelijk. Wat een heerlijke flapuit.

We zijn een standbeeldje in de geest van de ander. Mooie standbeeldjes, minder mooie, grote, kleine… Het standbeeldje kent zijn beperkingen, het is namelijk het beeld van onze bovenstroom, van ons leven zoals we dat aan andere laten zien en horen, ook tussen de regels door. Mogelijk hebben we ook een standbeeldje van onszelf in onze eigen geest opgericht. En ook dat geeft waarschijnlijk een goede indruk van hoe we onszelf manifesteren, de optelsom van dat wat er in onze bovenstroom plaatsvindt

Maar hoe staat het met onze onderstroom? Dat is weer een heel ander verhaal. Over onze onderstroom wordt niet gepraat, dat is een groot taboe. Niemand heeft iets te maken met wat er in je diepste diepte omgaat, hoe het werkelijk met je gaat. En vaak is dat niet eens voor jezelf helemaal duidelijk. We leven ons leven, en het kan altijd wel weer beter dan het is. Imperfectie hoort bij ons, en nee, het gras is bij een ander echt niet groener.

In onze onderstroom huist ons geluk. Als je voor 100% zeker kunt zeggen dat je een gelukkig mens bent, dan heerst er in je onderstroom vrede, rust en stilte. Daar vindt veiligheid onderdak, daar bestaat geen kwetsbaarheid. Wat er ook in je bovenstroom gebeurt, hoe erg het soms ook kan zijn, je onderstroom is je safe, stabiele houvast.

Ben je gelukkig? Die vraag raakt aan onze onderstroom. En het antwoord is vaak tekenend. Ja, best wel. Soms wel soms niet. Tja, gelukkig, hoe zal ik het zeggen...? Het zijn de versluierende antwoorden die in wezen ‘nee’ betekenen. Of misschien dat het zicht op de onderstroom op dat moment niet helder is, dan kan ook.

In mijn nieuwe boek heb ik ruimschoots aandacht besteed aan mijn eigen onderstroom. Het was niet altijd gemakkelijk om de confrontatie aan te gaan met mezelf, met dat wat er in mijn diepte werkelijk aan de hand is. Maar ik heb het gedaan en heb beschreven hoe mijn onderstroom in mijn leven wel heel lang niet op orde was, ik was tientallen jaren niet gelukkig, ook al wekte ik door mijn houding, mijn gedrag en mijn gesprekken de indruk dat ik dat wel was en wilde ik dat ook zelf maar al te graag geloven… Ik kan na al die jaren nu zonder enige terughoudendheid zeggen dat ik gelukkig ben, mijn onderstroom is mijn safe basis.

Hopelijk zet dit verhaal je aan het denken over jezelf. Hoe gaat het met jou? Welke indruk maak je op anderen, welk standbeeldje hebben anderen van jou in zichzelf opgeslagen? En hoe ziet je eigen beeld eruit? Hopelijk kun je zeggen dat het overeenstemt met wie je werkelijk bent, inclusief je prachtige onderstroom.

Misschien ben je minder tevreden en wordt het tijd om je onderstroom eens onder de loep te nemen. En stappen te zetten om datgene te veranderen wat je zo danig in de weg zit. Ik hoop dat je de moed hebt om dat bij jezelf op gang te brengen. En dat je in staat bent dit taboe te doorbreken en een ander die je vertrouwt, een kijkje te gunnen in je diepte. Dat zou weleens het begin kunnen zijn van een boeiende weg naar een gelukkig leven. Echt gelukkig, bedoel ik.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cakky | 29 oktober 2016

In de onderstroom zit 't gat waar ik af en toe in val....en weer uit kruip.

anne | 29 oktober 2016

Geluk, gelukkig zijn, goed in je vel. Het is allemaal beweging, deinend als golven. Het wisselt als het weer en het is helder zoals een poel bij zonlicht, zonder wind. Helder en doorzichtig, mooi. Je mag kijken tot aan de bodem..... Maar daar kan het rotten op de bodem. Soms moet er geroerd worden en wat troep naar boven gehaald. Daar zijn vrienden voor om samen te ruimen. Gelukkig ben ik wanneer ik de stormen aankan en deze kan doorstaan. Het meest gelukkig ben ik als er mensen zijn die tot aan mijn bodem mogen gaan, mijn fouten erkennen en mijn dromen delen. Het meest gelukkig als ik mensen mag kennen waar ik ten diepste van mag houden. In alle vrijheid van en met elkaar.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Verdronken overtuigingen

 We denken er eigenlijk nooit bij na, het is zoals het is, zo leiden we ons leven. Met een hoofd en hart vol overtuigingen, allemaal meegekregen van onze ouders, van onze vrienden en geliefden, van de krant, de radio en tv, via internet. Overtuigingen die ons leven danig begrenzen, ze maken ons in wezen onvrij, zij bepalen de maat en de ruimte in ons leven. Tot zover en verder niet. Zo zonde…

Onlangs kreeg ik van een vriendin via facebook een berichtje met een foto erbij van een meertje, stralende lucht en zij in het water, zwemmend. Hoe warm zal het water geweest zijn? Ik denk twaalf of dertien graden hooguit. En kijk wat ze erbij schreef: Een onbeschrijfelijk moment toen ik vanmorgen met goed gezelschap in het meertje in de bossen zwom. Aan mijn linkerkant hertjes die op een heuvel stonden te grazen, rechts de zon die in mijn gezicht scheen. Plus het besef dat ik een nieuwe en behoorlijke grens had verlegd voor mezelf en ondertussen wat oude overtuigingen had verdronken. Toen voelde ik me in een woord 'WAUW'!

Hoe intrigerend. Ik volg haar al een tijdje, ze heeft een forse ziekte achter de rug, is in een diep dal terecht gekomen en heeft zich met alle moeite die je je kunt bedenken weer een weg naar boven geknokt. Tijdens dat hele proces is ze flink geconfronteerd met zichzelf, hoe ze dacht en deed en hoe ze zichzelf beperkte, zoals iedereen overigens doet. Op een gegeven moment heeft ze zich laten verleiden om onder goede leiding in een ijsbad te gaan zitten om haar eigen grenzen op te zoeken met als doel die een stuk op te rekken. Ze was euforisch over die ervaring en vond het ongelooflijk hoe je zelfs in staat kunt zijn met je geest je lichamelijke reacties de baas te worden.

Sindsdien trekt ze regelmatig een ochtendbaantje in de plas die ze op facebook had gezet, ongeacht de temperatuur van het water. Hoe prachtig dat ze kon beschrijven wat ze ervoer aan schoonheid en vooral dat ze wist dat ze haar grenzen weer verder had opgerekt en bepaalde overtuigingen overboord had gezet.

Ik voelde me aangestoken door haar kracht en schreef haar terug: Ik ben zo benieuwd naar die verdronken overtuigingen...

Al snel daarna kreeg ik het antwoord: Die overtuigingen waren zoiets als: ik kan niet zwemmen en daardoor vond ik zwemmen niet leuk, een plaatje over hoe mijn lijf eruit moest zien voordat ik in bikini ging, kou is vervelend en daardoor vermeed ik alles wat kou is, water in de zee en in zo'n meertje is vies enz. Allemaal belemmerende overtuigingen waardoor ik mezelf beperkte en dus dit soort prachtige ervaringen niet kon meemaken. Nu dus wel.

In een tweede berichtje vulde ze dat nog aan: Ik zit nou eenmaal zo in elkaar dat ik mijn leven lang blijf ontdekken en ontwikkelen, dus wil groeien in plaats van me te beperken. Moest wel even wat muren omverslaan, maar ach... never a dull moment…

Wat mooi om te lezen. Wat een prachtig voorbeeld is zij van iemand die zich bewust is geworden van haar beperkingen en besloten heeft om er iets aan te doen. Veel overtuigingen slaan je in de boeien. En beperken dus je leven. Je haalt niet dat uit jezelf wat er in zit.

Zij is niet uniek, ik durf te beweren dat elk mens er in meer of mindere mate last van heeft. Of misschien zeg ik dat wel verkeerd, heel veel mensen zijn al zo vertrouwd met hun leven, dus inclusief alle beperkende overtuigingen, dat ze helemaal niet in de gaten hebben dat ze hun leven wel heel strak omkaderd hebben. En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is. Ze zijn daar niet mee bezig. Het is zo, punt.

Het gaat mij niet aan, ieder leeft het leven zoals hij of zij zelf wil. Maar ik vraag me wel iets af.  Als je je bewust zou zijn van de vele overtuigingen die je in je leven verzameld hebt en je jezelf echt en oprecht zou afvragen of je er vierkant achter staat, dan zou het weleens kunnen zijn dat er iets wezenlijks met je gebeurt: je gaat twijfelen. Misschien. En hopelijk. En je zult ontdekken dat het vastklampen aan overtuigingen iets te maken heeft met de angst voor het onbekende waarin je je begeeft als je ze los zou laten.

De facebookvrouw heeft er ernstig ziek voor moeten worden om die angsten te kunnen overwinnen. Ze kent nu de vreugdevolle ervaringen van het loslaten van die beperkingen. Een voor een, langzaam maar zeker. Steeds meer. En ze is er ongetwijfeld nog lang niet. Want eenmaal dat pad ingeslagen wil je alsmaar voorwaarts en nooit, nooit meer terug. Ze is een bron van inspiratie. Voor mij. En wie weet voor jou.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 15 mei 2016

"En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is." Jan Jaap ? Is leven "DUS" leuker, mooier en boeiender dan het nu is ?? Dat is volgens mij niet ten diepste leven IN het leven zoáls het ís. Dat is dan een voortdurend streven en aan de grote en kleine geluksmomentjes van de dag voorbijgaan? Een mensenleven is een aaneenschakeling van loslaten en opnieuw beginnen. Met als doel een stap vooruit, maar soms, om vooruit te komen, moet men wel eens enkele stappen terug doen. Ergens vierkant achterstaan is niet mijn gedachte, liever leef ik in cirkels, waarbij de ene de andere omcirkelt. Waarbinnen ik ook telkens weer geborgen ben in mijn eigen kleine cirkeltje. met alle andere cirkels veilig om me heen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Zwart-wit-denken, niks mis mee...

Die vluchtelingen? Die moeten ze allemaal ergens op een eiland ver weg zetten, klaar, zoek het maar uit. Moslims, die horen hier niet. Die hoge Pieten in Den Haag, allemaal zakkenvullers. Wilders, die zegt tenminste waar het op staat. Pedofielen, ze moesten de doodstraf weer invoeren. De wereld in zwart-wit. Helder en duidelijk, de werkelijkheid zonder fratsen. Heel veel mensen spuien op deze manier hun mening, ze staan vierkant achter hun woorden. Ze begrijpen niet dat anderen misschien anders denken. Kijk om je heen, je ziet toch wat er gebeurt, het is toch gewoon zo? Wie anders kijkt dan zij deugt ook al niet.

Zwart-wit-denken, veel mensen hebben er een hekel aan, hoewel iedereen het wel eens en soms meer dan eens doet.  Zwart-wit-denken is zo verkeerd nog niet. Je hebt het nodig om je probleem zichtbaar te maken. Je ongenoegen, de dingen die je dwars zitten, zowel in de wereld om je heen als in je privéleven. Ik heb ooit een man ontmoet, een eigenzinnige grootgrondbezitter, die zonder een spoor van twijfel vond dat iedereen die van de PvdA was tegen de muur moest worden gezet en worden neergeknald. Dan zijn we van ze af!

Toen ik doorvroeg werd me alles duidelijk. Hij was er nog een van de oude stempel. Ik bepaal wel wat goed is in mijn leven. Ik bepaal hoe ik met mijn land omga, welke boom ik neerhaal en wat ik met en op mijn land doe en laat gebeuren. Die grond is toch van mij? Ik maak wel uit hoeveel ik vraag voor die grond aan mijn pachters, ook al van die vreselijke mensen. Ze moeten gewoon niet zeuren, zij maken niet de dienst uit, en zeker niet als het om mijn spullen gaat. Socialisme, bah! Het was helder wat hem dwarszat. Het socialisme brengt alleen maar onheil. Dus als er geen socialisten meer zijn, is alles opgelost, is de wereld weer leuk.

Er is niks mis met zwart-wit-denken. Ook niet als het gaat om je werksituatie, over je leven thuis, de omgang met je familie en vrienden. We kennen dat allemaal wel, dat overzichtelijke galspuwen. En ik denk dat iedereen die dat doet ook wel weet dat je met je weerzin tegen iets niets oplost. Daar is zwart-wit-denken ook niet voor bedoeld. Het is, zoals gezegd een goede manier om je mening en in veel gevallen je oordeel te geven over iets of iemand. Zwart-wit-denken zorgt voor helderheid, niet voor oplossingen.

Wie een oplossing nastreeft kan beter in nuances denken. Zwart-wit schetst slechts uitgangspunten, constateringen van onvrede of weerzin bij iemand of bij groepen mensen.

Oplossen vraagt genuanceerd denken, domweg omdat geen enkele problematiek zwart-wit is. Als we bijvoorbeeld alle vluchtelingen op een eiland zouden zetten doemen er legio problemen op die om een antwoord vragen. Elke stap die we zetten brengt weer nieuwe problemen met zich mee. Dat betekent dat elke oplossing erom vraagt om uiteindelijk alle problemen die kleven aan een te zetten stap moeten worden doorgekauwd. Allemaal, slaan we er per ongeluk een over dan heb je je al snel weer in de nesten gewerkt.

Problemen oplossen vraagt creativiteit, elasticiteit, innovativiteit, een sterke wil om resultaat te bereiken, vertrouwen in elkaar, de bereidheid om eigen standpunten te herzien, het besef dat je nooit zult krijgen wat in jouw ogen het beste is en de wetenschap dat elke oplossing van een probleem nooit perfect zal zijn. Een probleem oplossen vraagt bovendien bijna altijd meer tijd dan je lief is.

Ons persoonlijke leven zit vol kwesties en situaties waar we tegenaan lopen, die ons niet bevallen, die we anders zouden willen. Bijna altijd zijn er anderen bij betrokken, thuis op het werk, in ons sociale leven. Er is niks mis mee om je daarover zwart-wit te uiten. Als je daar verder niets mee doet, tja dan gebeurt er ook niets. Als je wilt dat er dingen veranderen, zul je stappen moeten zetten. Je ongenuanceerde onvrede uiten is slechts een begin. Nadenken, oplossingen bedenken, in gesprek gaan, proberen het met anderen eens te worden, dat is wat er op zal moeten volgen.

Natuurlijk, soms lukt het niet om dingen op te lossen, genuanceerd denken en doen moet namelijk wel van twee kanten komen. In dat geval is het goed dingen los te laten, je onvrede aan de kant te schuiven en door te gaan met je leven… Dat is in zo’n geval ook een oplossing.

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 17 maart 2016

Nee, ik ben niet van zwart/wit denken, ik heb eveneens moeite om het zo te horen. Liever eerst tot tien tellen dan maar. Het is roepen als een kip zonder kop. Drie maal nadenken en uitzoeken hoe het in elkaar steekt, dan met anderen daarover discussiëren. Het gaat niet om ene oplossing, die is vaak, meestal niet voor handen. Het gaat om de kijk op het leven, dat van mij en van de mensen om mij heen.

Jeanine | 18 maart 2016

Zwart-wit denken is uiteindelijk veelal gebaseerd op onwetendheid. Zodra je meer over een onderwerp leert, het jezelf raakt of je omgeving wordt de mening heel wat genuanceerder!

kees | 10 mei 2018

Vroeger zeiden ze ook altijd tegen mij : Jij ziet alles zwartwit. Terwijl ik net als iedereen alle kleuren gewoon kan zien.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑