goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Krampachtig jezelf zijn

Twee mannen in gesprek. Af en toe denk ik, hou nou eens op! Elke keer weer hetzelfde liedje. Je kunt toch wel even bellen als je wat later thuiskomt? Hoe vaak ik dat al gehoord heb, ik word er kotsmisselijk van. Gisteren was ik er helemaal klaar mee. Ik heb haar eens flink de waarheid gezegd. Ik ben ik, laat me, ik kom echt wel thuis. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven, tot hier en geen millimeter verder. Ik wil een leuk leven maar met zo’n vrouw die altijd wel wat te zeuren heeft is dat soms ver te zoeken…

En zo ging het nog een tijdje door. De kinderen passeerden de revue, de baas, de buren, alles wat hem maar enigszins in de weg zat, werd omstandig besproken. De andere man knikte af en toe en kwam niet veel verder dan, gelijk heb je. Hij kwam fors voor zichzelf op, schetste zijn assertiviteit, was blij met het feit dat hij gewoon boos kon worden en af en toe flink uitpakte. Ik heb toch het recht om mijn leven te leiden zoals ik het wil? Ik heb geleerd om mezelf te zijn, wat er ook gebeurt. De andere man was het roerend met hem eens.

Jezelf zijn tot je erbij neervalt. En ook duidelijk maken aan anderen hoe je in elkaar zit, hoe je denkt, hoe je doet, waarom dat zo is en hoe wel je vaart bij die manier van leven. En toch, ik kan het niet laten, de vragen die bij me opkomen zijn: Ben je wel jezelf? Ben je wel degene die je zegt te zijn? Is het waar wat je zegt?

We zijn geworden wie we zeggen te zijn. We hebben een flink stuk van ons leven afgelegd, hebben veel van onze ouders geleerd, aangeleerd en afgeleerd, onze sociale omgeving, onze vrienden, de mensen om ons heen, de school, onze bazen, de buren, de sportclubs, zijn zijn allemaal van invloed (geweest) op ons leven. En vaak niet zo’n beetje ook. Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces, het gebeurt gewoon. Als kind al zoeken en vinden we onze weg om onszelf in stand te houden, om te ontsnappen aan dat wat we onprettig, angstig, bedreigend vinden. En we ontdekken hoe we moeten doen om onze zin te krijgen, om geliefd te zijn, complimentjes aan anderen te ontfutselen, te schurken aan genegenheid en liefde.

De dingen die bij ons blijven, die we ons leven lang meenemen, ook als alles om ons heen anders is geworden en we die mechanismen niet meer echt nodig hebben. We nemen ze niet alleen mee, er komen er nog meer bij, we willen nu eenmaal gezien worden, we willen ons gelijk halen, we laten ons de kaas niet van het brood eten. We moeten sterk zijn en onszelf in stand houden in deze grote, boze wereld. En natuurlijk gaat ons dat niet altijd even goed af, nog steeds hebben we niet alles te pakken wat we nodig hebben om ons leven te leiden zoals wij het willen. Er blijft nog veel te leren.

Krampachtig onszelf zijn. We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen, meer dan we denken en zeggen te zijn. Veel meer. Hoogstwaarschijnlijk zijn we onderweg het nodige kwijtgeraakt. En is degene die we zijn geworden maar een slap aftreksel van degene die we in werkelijkheid zijn.

Waar is onze prachtige geest gebleven? Onze zachtheid? Waar is ons liefdevolle hart gebleven? Ons mededogen. Ons volle begrip. Onze vergevingsgezindheid? Onze warmte? Onze immense goedheid? Waar hebben we het gelaten?

Ook dat is immers wat we in wezen zijn, nee, niet ook, maar vooral! Het is in veel gevallen heel verklaarbaar en begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt, leven is taai en stelt ons voortdurend fors op de proef.

De aangeleerde mechanismes in ons draaien voornamelijk op de automatische piloot, we zijn zo, vinden we. Het is niet waar! We zijn niet zo, we zijn slechts zo geworden. En de eerlijke vragen aan jezelf zou kunnen zijn: Wil ik zo zijn? Wil ik op deze manier zo krampachtig mezelf zijn? Heb ik nu een heerlijk leven?

Misschien is het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar wat je onderweg allemaal bent kwijtgeraak. Hoe bijzonder zal het zijn om zo stapje voor stapje te ontdekken wie je in werkelijkheid bent. En weer in contact te komen met je prachtige, liefdevolle, begripvolle, zachte, warme, meedogende kant. Nee, geen gemakkelijk weg, maar het uiteindelijke resultaat blaast alle ongemak en moeite weg. Wat een fantastische ontdekking dat compleet jezelf zijn je leven zoveel gemakkelijker, fijner, relaxter, mooier en liefdevoller maakt dan het nu misschien wel is…

Jan Jaap van Hoeckel 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 24 juli 2017

Wat zo bijzonder is, is het feit dat ik mijzelf nooit zie zie zoals alle anderen mij zien. Ook bijzonder dat ik mijn stem niet hetzelfde hoor zoals alle anderen mij horen. Daar tegenover zullen anderen mij wellicht anders kennen dan hoe ik mijzelf denk te kennen. Midden in de wereld met mensen, waar ik gehoord en gezien wordt, kan en mag ik mijzelf zijn, weet ik dat ik dat ook kan zijn. ---Zelfvertrouwen is de sleutel, die in vele levens past--- Nee, ik ben niéts kwijtgeraakt, ik heb onbetaalbaar veel gekregen. Doorheen al die tijd mijzelf te kunnen en mogen zijn.

Karin | 25 juli 2017

Dank U wel voor dit bericht! Het herinnert me weer dat ik de keuze maak.

Ad Voermans | 26 juli 2017

Vragen, suggestieve vragen. Niet over goed-in-je-vel. Meer over niet-zo-goed-in-je-vel. Centrale punt: "ik"; "mij"; "jezelf". Ook veralgemenisering naar "wij"; "we". "We zijn geworden wie we zeggen te zijn". In de illusionaire beleving van de tijd is "worden" ontstaan. Van de ene toestand, naar de andere toestand gaan. Het levert de illusie van verandering op. Het maakt de vragen mogelijk. Vanuit het tijdloze is er slechts beweging (zonder bewegende). "We hebben veel ... geleerd". Dat we leren is aangeleerd. Het houdt vast in het individu; positioneert in collectief bewustzijn. Het vooronderstelt een "iets / iemand" die wordt. Van iets wetend, naar meer wetend. Een oud concept, wat zijn tijd heeft gehad. Voor wie dat wil zien. "Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces". Onze verwijst naar het collectieve. Vorming naar worden. Onbewust is meestal de tegenhanger van bewust, maar kan ook de partner ervan zijn: be- & onbewust. In samenhang met "het gebeurt gewoon zo": dit "onbewust" blijkt het bewustzijn zelf te zijn. Het bewustzijn dat, toen het in de leegte was gegaan als realisatie "Ik Ben, Ik Besta" gewaar werd. Het is altijd "aanwezig" en zo vertrouwd dat het niet wordt opgemerkt door wat het menselijk bewustzijn wordt genoemd. Zo is het geduid als "onbewust" maar het is de grond van wat je bent. "We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen". Dit niet-in-de-gaten-hebben is een onderdeel van het spel dat het Ik Ben speelt / speelde. De crux van het zintuig "focus" dat het Ik Ben in staat stelt in een realiteit (de menselijke) ervaringen te hebben met uitsluiting van alle andere realiteiten, waarin het Ik Ben zich "tegelijkertijd" realiseert. Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg - Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk. Dus, "waar is onze prachtige geest gebleven" - die is hier, nooit weg geweest. Onze zachtheid, liefdevolle hart, mededogen, volle begrip, enz. - idem. Maar niet als tegenhanger van hardheid, liefdeloosheid, haat, onbegrip, enz. Als ze tegenhangers zouden zijn, is er geen uitweg, blijft het eindeloos zoeken en vragenstellen. De tegengestelden blijken te wortelen in elkaar. Een "uitvinding" te zijn om de specifieke ervaringen die alleen mogelijk zijn in een realiteit die door "focus" wordt gecreëerd te kunnen realiseren. Als het bewustzijn dat er meer is dan de focus-realiteit bewust wordt integreren de tegengestelden. Haat is niet langer het tegenovergestelde van liefde. De tegengestelden verliezen hun specifieke focus-identiteit. In hun integratie is er "herinnering" aan die identiteit, maar de realisatie is het geheel. Zelfs de associatie met de begrippen "haat" en "liefde" verdampt. "Begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt" - toch niet. Er is werkelijk niet dat we ooit kwijtraken. Elk aspect, vanaf het "moment" van creatie ofwel realisatie is er zoals het is gecreëerd en blijft dat leven. Als het aspect dat doet, zonder bewust te zijn van het geheel leeft het als een aspect. Als een stukje van een diamant die bij het kloven tot gruis is gekloofd. Maar, elk aspect heeft het vermogen zich bewust te zijn van de hele diamant, waarmee het altijd verbonden is. Als het die verbondenheid integreert in het aspectenleven transformeert het aspect tot een facet (van de diamant). Volledig geïntegreerd. Voel je al wat het betekent als alle aspecten getransformeerd zijn tot facet? Zowel de donkere als de lichte aspecten getransformeerd tot facetten zonder het attribuut licht of donker, omdat deze tegengesteldheid in de transformatie integreert. "Misschien is het de hoogste tijd op zoek te gaan" - STOP het zoeken. STOP het vragen. Wat gezocht wordt, waarover gevraagd wordt, het is er allemaal al. Het is nooit weggeweest. Je BENT het allemaal al. Je bent alles wat je mooi en goed aan jezelf vindt en alles wat je haat aan jezelf. Beiden zijn attributen die je aan eigenschappen van jezelf geeft, de aspecten.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg 2 - De Meester zit op een bankje in een park. Zich bewust van de hele diamant, van al zijn facetten, en de nog-aspecten. Naast de Meester zit de grootste creatie van het Ik Ben: Mens. De Meester luistert naar de duizenden vragen die Mens stelt. De Meester is als een rimpelloos wateroppervlak van een bergmeer. De Mens als de golvende zee. Een van de vragen die Mens stelt is "Meester, waar bent u?" De Meester kijkt glimlachend Mens aan. "Meester, wat moet ik doen?" De Meester legt een arm om de schouders van Mens. "Meester, als ik geld had dan...". De Meester wijst op de pot met geld die voor Mens staat. En zo ging het door tot de schemer viel. Mens stond op om huiswaarts te gaan. "Wanneer komen nou eens antwoorden op mijn vragen". De Meester keek Mens na. De Meester bewust dat Mens wist dat de antwoorden er zijn, maar nog zóveel van het spel hield ze niet te vinden. De Meester stond op om een goed glas wijn te gaan drinken.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Flinterdunne ouderliefde

Een middagje in groot gezelschap. Veel goede gespreken, mooie ontmoetingen. Raak ik aan een statafel in gesprek met een man, een jonge twintiger zo te zien. Hij vertelde me uitvoerig hoe hij alweer enige tijd geleden uit de kast was gekomen. En wat dat met hem gedaan had. Zijn ouders waren zich kapot geschrokken toen hij het hun vertelde, ze waren kwaad geworden. Schandelijk, een homo in de familie! Natuurlijk had hij wel beseft dat zijn ouders dit geen vrolijke boodschap zouden vinden, maar ja, hij hield van hen en ze pretendeerden ook van hem te houden. Maar homo, nee, dat was een brug te ver.

Ik zag de pijn en de frustratie in zijn ogen, ik vroeg hem of hij dan weleens met een vriend naar zijn ouders was gegaan. Zeker en dat gaf ook geen enkel probleem. Ze beschouwden die ander gewoon als een vriend van hem, verder niks. Niet als een geliefde, niet als iemand waarmee hij lief en leed deelde, inclusief het bed. Hij had geleerd om er niet meer over te praten, om te doen alsof zijn neus bloedde. Hij kon niet anders dan de afstand die tussen hem en zijn ouders was ontstaan te accepteren. Met pijn in het hart, met af en toe stekende uitschieters als zijn vader weer eens een misselijkmakende opmerking maakte over zijn geaardheid. De liefde gevangen in kilheid…

Pfff, dit gesprek kwam wel bij me binnen. Zo’n jonge kerel, nu al opgezadeld met zoveel volstrekt onnodige pijn. Ouders die niet kunnen accepteren dat hun kind anders is dan zij, die vinden dat hun zoon schuldig is en kennelijk weigert om er iets aan te doen. Ik ken zijn ouders niet, maar probeer me wel een beeld te vormen. Met enige mildheid begrijp ik hoe ze zich voelen. Je hoopt als ouders toch dat je zoon afstevent op een fijn en gelukkig leven, dat hij iets bereikt in zijn leven, een leuke partner krijgt en kinderen. Voldoende geld verdient en zich houdt aan de normen en waarden die ze hem hebben bijgebracht.

Verwachtingen, ja natuurlijk. Maar in hun ogen ongetwijfeld heel logische en gerechtvaardigde verwachtingen. Zoonlief heeft ook enige verplichtingen ten opzichte van hen, zullen ze misschien wel denken. En misschien denkt de zoon dat eigenlijk ook wel, het is nu eenmaal niet altijd makkelijk te ontsnappen aan alles wat er in je opvoeding op je bord is gelegd. Het feit dat hun zoon homo is valt volstrekt buiten het denk- en beleefpatroon van de ouders, kennelijk. Ze vinden het niet alleen pijnlijk, nee, ze vinden het afkeurenswaardig en niet zo’n beetje ook. En vervolgens zit zoonlief met de gebakken peren.

Nu even de niet zo milde variant. Wat is dat toch dat ouders zeggen veel van hun kind te houden, terwijl in de praktijk blijkt dat die liefde soms maar flinterdun is? Wat bezielt ouders toch om hun kind zo te beschadigen, om niet te kunnen accepteren dat het een uniek wezen is en dat zijn seksuele geaardheid niets te maken heeft met een keus maar dat dat  ingebakken is, zoals al zo lang wetenschappelijk is aangetoond. Nee, niet voor iedereen is dat even makkelijk te accepteren, oké. Maar de meedogenloosheid waarmee ouders hun kind afserveren, zich niet verdiepen in de feiten, vol onbegrip, slechts met zichzelf bezig, met hun eigen schaamte en zelfmedelijden! Die weigerachtigheid om na te denken, om zich te verplaatsen in de ander, hun hart open te zetten en te accepteren dat liefde geen ‘maren’ kent. Onbegrijpelijk en in naam van de liefde, onacceptabel!

Je ziet het toch wel een beetje te vaak, mensen die slechts van de helft van hun kinderen houden. Van de leuke helft, die niets-mis-mee-helft, de gezellige, meegaande, vrolijke, ijverige, warme, sociale helft. Maar ieder kind -ja iedereen- heeft ook een andere helft, zon en schaduw, plus en min, warm en koud… De niet zo begrijpelijke helft, de daar-had-ik-niet-op-gerekend helft, de brommerige, niet zo sociale, vervelende, onnadenkende, domme en luie helft. Ook daarmee is elk kind behept, wij allemaal trouwens, niemand uitgezonderd.

Oprechte, diepgevoelde ouderliefde kent geen begrenzing. Kinderen hebben die liefde van hun ouders nodig om uit te groeien tot mooie, evenwichtige mensen. Altijd, in alle omstandigheden, hoe moeilijk, ingewikkeld en confronterend die soms ook kunnen zijn.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ad Voermans | 23 juni 2017

Als liefde waargenomen wordt als "iets" dat te geven is of te ontvangen is, zullen dit soort situaties kunnen bestaan. Dat is de liefde die flinterdun is. Dat wat liefde wordt genoemd is echter noch te geven, noch te ontvangen. Het is er omdat het er is. Je kunt het niet aanzetten, je kunt het niet uitzetten. Het is er altijd, zoals de zon schijnt. Zonder agenda. Zelfs al weer je het af, dan is het er, zoals de zon er is, ook als het regent. Als je toelaat, is het er en blijkt dat het er altijd is geweest. De liefde voor Zelf is waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen die een mens zal toelaten. De moeilijkheid zit in de eenvoud ervan. De eenvoud is het toelaten. Het brein is gewend alles complex te maken. De eenvoud is het toelaten. Als de liefde voor Zelf wordt toegelaten en helder wordt dat liefde stroomt zonder te geven, zonder te ontvangen, dat liefde er gewoon voor je is, omdat liefde zelf is, is de angel uit afhankelijkheid van ouders of partners of wie dan ook. Inderdaad, ook als ouders, partners of anderen dit zelf niet beseffen. Het toelaten van de liefde voor Zelf brengt totale vrijheid tot leven, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Het is die vrijheid die maakt dat wat anderen over je zeggen slechts is wat anderen over je zeggen. Je maakt het niet langer tot iets van jezelf. Het is die vrijheid die doet inzien dat er niet iets zoals “geaardheid” is. “Geaardheid” is niet meer dan een etiket door het brein verzonnen om macht uit te kunnen oefenen. En het brein kan van alles verzinnen. Daar is het voor ontworpen. Je hebt de vrijheid je er niet mee te identificeren. Geen macht over je te laten uitoefenen. Het is een weldaad te ervaren dat liefde niet gegeven hoeft te worden en dat er geen ontvanger nodig is. Alle ruilhandel kan stoppen. Hoe heerlijk en gaaf is dat! Gewoon omdat liefde er altijd is, zonder moeite, zonder kosten, voor het oprapen (toelaten). Zo eenvoudig is het. En altijd overvloedig. Want overvloedig is de geaardheid van liefde. :)

anne | 23 juni 2017

Ik heb nog niet eerder ervaren dat ik een reactie op een column, van wie dan ook, mooier vind dat de column zelf.

Joost | 23 juni 2017

Ook ik vind de reactie van Ad mooi! Net zo van je naaste houden als je van jeZelf houdt! Verklaart dat veel verdriet? Daar is vooruitgang, groei te boeken. Met Liefde groeien en bloeien we allemaal!

Corrie | 24 juni 2017

Wat is er mooier om je zoon gelukkig te zien maak niet uit of hij met vrouw of man relatie heeft. Mijn zoon is vorige maand getrouwd met zijn vriend. Bewust overwogen na 11 jaar toch te trouwen. Laten zien en voelen wat echte liefde is. Ik de trotse moeder ervaar dit als een Groot Geschenk

Gigi | 31 juli 2017

Het grootste euvel in de wereld is dat mensen ongevraagd kinderen op de wereld zetten en ook nog verwachtingen van die kinderen hebben, warum kannst du mich nicht lieben wie ich bin, zoek dit maar eens op op youtube, een prachtig lied uit de musical Mozart, waar Wolfgang Amadeus Mozart, dit zingt naar zijn vader, de vader die zijn creatieve zoon wil beteugelen, x Gigi,

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het geharrewar over geluk

Vandaag de dag word je wel bijna dagelijks met geluk om je oren geslagen. Iedereen vindt er wel wat van, meningen buitelen over elkaar heen. Maar ik heb niet de indruk dat dat bijdraagt aan een gelukkiger leven voor hen die daar zo’n behoefte aan hebben. Ik heb niet zo lang geleden naar de tv-uitzendingen ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’ gekeken, waar zowel o.a. geluksexpert Leo Bormans als filosofe Stine Jensen hun zegje mochten doen. En ik zag een interview met cabaretier Guido Weijers die met een geluksprogramma het land in trekt. Het viel me niet mee wat ik daar hoorde en zag.

Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat, als je op zoek gaat naar geluk, je op dat moment kennelijk niet gelukkig bent. Nou heb ik niet bepaald de indruk dat Paul Witteman ongelukkig of op zijn minst niet gelukkig is. Wat zoekt hij dan eigenlijk, vraag ik me af?

Leo Bormans legde in een uitzending van Witteman omstandig uit hoe je door anderen te knuffelen gelukkig kunt worden. Of door elkaar enkele minuten diep in de ogen te kijken. Of door mooie muziek. Stine Jensen weet zeker dat je van het beoefenen van Kundalini-yoga gelukkig wordt. Guido Weijers weet dat een lekker warm bad een mens gelukkig maakt. En ze wisten het zeker, want het was wetenschappelijk aangetoond, zeiden ze er voor alle zekerheid bij.

Stel. Je hebt veel geleden aan een slechte opvoeding, hebt een partner die het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw, je oudste zoon kan niet van de drugs afblijven en je hebt moeite om financieel rond te komen. Geen fijn leven dus, je bent ongelukkig en bent het zat om zo door te moeten. Maar je bent ook bang om beslissingen te nemen, je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. En toch, je wilt graag gelukkig zijn maar je hebt geen idee hoe je dat moet aanpakken. ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’. Ach, wie weet kan ik daar iets van opsteken? Guido Weijers met zijn theatershow, misschien helpt dat?

Niet dus. De essentie van een gelukkig leven kwam in die uitzendingen van Witteman en komt bij Guido Weijers niet aan bod. Het zijn alleen maar leuke weetjes. Ja, wetenschappelijk onderbouwd, dat geloof ik onmiddellijk. Op het moment dat je zulke dingen doet, zul je je ongetwijfeld even leuker voelen.  Maar ben je ongelukkig en wil je daarvan af, dan zullen die wetenschappelijk onderbouwde weetjes je niet veel verder helpen. Dan heb je niks aan een vrolijk deuntje, het knuffelen met een goede vriend of een abonnement op de yogaschool. Integendeel, door het najagen van dit soort zogenaamd gelukkigmakende ervaringen zou je weleens nog dieper in de put kunnen raken. Als je niet gelukkig bent dan val je na zo’n leuke ervaring spoedig weer terug in je gevoel van onbehagen. En zo stapel je teleurstelling op teleurstelling… Niks helpt.

Al deze geluksbrengers hebben het niet over geluk maar over gelukservaringen en geluksgevoelens. En dat is wat anders dan het geluk zelf. Iedereen kent gelukservaringen en –gevoelens, ook mensen die niet gelukkig zijn. Het leven van alledag is gevuld met positieve en negatieve ervaringen en de bijbehorende gevoelens. Het schiet maar een beetje op en neer.

Je krijgt een bericht van de belastingen dat je geld terugkrijgt. Hoera. Je zoontje scheurt zijn nieuwe broek. Shit. Het zonnetje schijnt, je hangt de was aan de lijn. Fijn. En plotseling begint het toch te plenzen! Niet fijn. Je buurjongen wil voor 1 euro je auto wassen. Mooi. Je vriend is de afspraak met jou vergeten. Niet zo mooi. Et cetera. Er is altijd wel wat, het gaat maar door, dag na dag.

In de ogen van veel ‘deskundige’ geluksbrengers ben je dus vele keren per dag gelukkig en dan weer niet-gelukkig. Wel heel raar! Alsof dat is wat je nastreeft als je zegt dat je graag gelukkig wilt zijn…

Voor de duidelijkheid haal ik er altijd het klimaat en het weer bij. Ons klimaat is een constante, namelijk een zeeklimaat. Dat is elke dag zo, dat verandert niet. Als het gaat om het weer is er niks constants aan. Het gaat maar op en neer, regen, zon, wind, koude, warmte, mist, storm, het kan per dag verschillen en vaak op een dag meerdere keren wisselen.

Ons geluk is als het klimaat. Eenmaal verworven is het constant. Je BENT gelukkig en dat blijft zo. Mijn definitie van geluk is: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Om het anders te zeggen. Jij staat aan het stuur van je eigen leven. Jij bent degene die de kwaliteit van je eigen leven bepaalt. En niemand anders… Geluk is een verworvenheid, het komt je niet aanwaaien. Geluk staat los van je gevoelens en emoties en heeft alles met weten te maken. Je wéét dat je het bent.

Gelukservaringen en ook ongelukservaringen hebben alles met gevoelens en emoties te maken. Dat wat er de hele dag gebeurt, de dingen die je zegt en denkt, die anderen zeggen en doen. Bijna alles raakt aan je gevoel en levert vaak emoties op van blijdschap, vreugde, verdriet, pijn, mededogen, en noem maar op.

Als je het verschil tussen het fenomeen geluk en gelukservaringen begrijpt, krijg je meer duidelijkheid over je eigen situatie. Ben ik gelukkig? Dat is een andere vraag voor: wéét ik dat ik knoppen heb en wéét ik dat ik ze kan bedienen?  Durf je niet volmondig ja te zeggen, dan is er werk aan de winkel, dan ben je nog niet waar je zijn wilt. Zeg je nee, dan ben je dus niet gelukkig en ben je ongetwijfeld toe aan een drastische verandering en verbetering van je huidige leven. Is het antwoord ja, dan ben je een gelukkig mens. Voorgoed. Want heb je je geluk eenmaal verworven, dan raak je het nooit meer kwijt, wat er ook gebeurt.

En nogmaals, gelukkig zijn heeft niks te maken met de aaneenschakeling van gebeurtenissen, elke dag weer, en de daarbij behorende, op en neer schietende gevoelens. Dus ook al voel je je soms rot, dan heeft dat geen enkele invloed op je gelukkig-zijn.

Misschien vraag je je af: maar hoe doe ik dat, gelukkig zijn? Als je op weg wilt naar je geluk dan is er maar één effectieve manier: het oplossen van je problemen, daar begint het mee. Ik heb drie boeken  geschreven oer geluk. Vooral de boeken ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ en ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’, geven een goed inzicht in de weg die leidt naar een gelukkig leven.

En overigens is het misschien de moeite waard om de videofilm te bekijken waarin ik over dit onderwerp spreek. Neem er wel even de tijd voor, hij duurt 25 minuten. Je kunt hier klikken.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frank | 1 maart 2017

'Ken u zelve' stond geschreven boven de ingang van de tempel van het orakel van Delphi. Zit daar niet iets in wat betreft geluk?

Jan Jaap | 1 maart 2017

Zeker. Jezelf kennen is natuurlijk wel een hele klus, gezien de vele invloeden van buitenaf die je mede gevormd en soms misvormd hebben. Er is veel werk aan de winkel om bij je diepste wezen te komen. En dan nog. Jezelf kennen én dan ook nog van jezelf kunnen houden, het lijkt onontbeerlijk voor een gelukkig leven.

anne | 6 maart 2017

Op zoek gaan naar Geluk? Dan zal je het zéker niet vinden. Geluk valt je toe.... toch ? --- Eenmaal in bezit houd het goed vast en laat het nooit weer los !

Crytoomito | 9 augustus 2022

De online baan kan u een fantastische winst te brengen. https://Calt.echinat.de/Calt

Crytoomito | 9 augustus 2022

Het online inkomen is uw sleutel tot succes. https://Calt.echinat.de/Calt

Crytoomito | 9 augustus 2022

Een dollar is niets, maar het kan groeien tot $100 hier. https://Calt.echinat.de/Calt

Crytoomito | 9 augustus 2022

Zelfs een kind kan vandaag $100 verdienen. https://Calt.echinat.de/Calt

frcyz | 10 augustus 2022

frcnf

Crytoomito | 10 augustus 2022

Kijk je uit naar inkomsten? Zet het online. https://Calt.echinat.de/Calt

Crytoomito | 10 augustus 2022

Een dollar is niets, maar het kan groeien tot $100 hier. https://Calt.echinat.de/Calt

XMC.PL-Master | 10 augustus 2022

Hello Members, I wonder how to reach the consciousness of the Russians and make them realize that every day in Ukraine RUSSIAN SOLDIERS DIE and military equipment is being destroyed on a mass scale. Why destroy and demolish when you can build and create a new, better world. WAR is suffering, crying, sadness and death, do you have any ideas to convince Russians that Vladimir Putin should retire, bask in the sun somewhere in warm countries and end this bloody conflict in Europe. It is a great idea to select random companies from Russia on Google business cards and add opinions about anti-war content and make people in the country aware that Putin is doing wrong. Please take a moment to select a random company on the Google map and add your opinion about anti-war content. It is also worth informing Russians about the possibility of VPN connections because Russia is blocking a lot of content on the Internet and sowing sinister propaganda by not giving people access to real information Peace be with you! Thank you Tomasz Jerzy Micha?owski Poland

Crytoomito | 10 augustus 2022

Wij weten hoe we onze toekomst rijk kunnen maken en jij? https://Calt.echinat.de/Calt

Crytoomito | 11 augustus 2022

Bekijk de nieuwste manier om een fantastische winst te maken. https://Calt.mir-und-mich.de/

EverettWaiff | 11 augustus 2022

???? ??????? ????? ??????????? ???? ? ????????????? ?????????????? ???? ??? ?????? ?????. ???-?? ?????? ????? ????? ????? ????????????? ? ??? ??????, ?????, ??????????? ? ??????? ???????? ???????????? ???????? ????????. ??? ?????? ??????????? ? ????????? @pokras777. ???? ? ????? ????? pokras7777 RHzs43hgndIpuiSy

Crytoomito | 12 augustus 2022

Lanceer het beste investeringsinstrument om te beginnen met het maken van geld vandaag. https://Calt.rbertilsson.se/

GeorgeBaf | 12 augustus 2022

???????? ??????? https://lolz.guru/market

sergeika | 12 augustus 2022

sergeich

MichaelAttaw | 13 augustus 2022

?????????????? ??????? https://lolz.guru/articles

JesusAredo | 13 augustus 2022

???????? ???? https://lolz.guru/forums/587/

Arthurglisa | 13 augustus 2022

Hi, amicable to meet you! Let me begin myselft I have 4 sisters that I am very close to. I travel a lot for work, but I love my career. http://charlieivdh718.over-blog.com/2022/08/kids-love-microneedling.html

Tommymaini | 13 augustus 2022

Cannot be https://nice-mature-boobs.info https://sexyasscougars.info

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Herken je dit taboe?

De gesprekken die we samen voeren. Hoe gaat het met je? Over de dingen die we meemaken, dat wat ons bezighoudt. We praten wat af, mooie discussies, goede gesprekken, leuke verhalen. En soms minder leuke, het leven is nu eenmaal niet altijd even vrolijk. Als we alles eens optellen, alles wat we de afgelopen jaren met anderen besproken hebben. Misschien wel de laatste tien jaar, of twintig? Wat ben je werkelijk over anderen te weten gekomen, durf je te zeggen dat je van velen hun diepste zielenroerselen kent? Echt kent? En wat heb jij aan anderen gegeven, wat heb jij zelf van jouw diepste wezen laten zien?

In mijn laatste boek ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’ heb ik dat thema aangesneden. Mijn diepste diepte zie ik als mijn onderstroom. We hebben allemaal een onderstroom en een bovenstroom. De bovenstroom is alles wat we zoal meemaken, waarmee we ons bezighouden, de dingen die op ons pad komen, ons leven van alledag, de ups en downs, het gedoe, leuk en niet leuk. De dingen waarover we met anderen praten en die anderen ook graag bij ons neerleggen. Ons leven breed uitgemeten, onze bovenstroom. In de normale omgang met elkaar en zeker ten opzichte van vrienden en geliefden, zijn we vaak een open boek. En op basis van alles wat we van elkaar weten, vormen we ons een beeld en ook een oordeel over elkaar. Oh, dat is zo’n gezellige man. Nou, zij kan wel zeuren, hoor. Zij heeft het ook niet makkelijk. Wat een heerlijke flapuit.

We zijn een standbeeldje in de geest van de ander. Mooie standbeeldjes, minder mooie, grote, kleine… Het standbeeldje kent zijn beperkingen, het is namelijk het beeld van onze bovenstroom, van ons leven zoals we dat aan andere laten zien en horen, ook tussen de regels door. Mogelijk hebben we ook een standbeeldje van onszelf in onze eigen geest opgericht. En ook dat geeft waarschijnlijk een goede indruk van hoe we onszelf manifesteren, de optelsom van dat wat er in onze bovenstroom plaatsvindt

Maar hoe staat het met onze onderstroom? Dat is weer een heel ander verhaal. Over onze onderstroom wordt niet gepraat, dat is een groot taboe. Niemand heeft iets te maken met wat er in je diepste diepte omgaat, hoe het werkelijk met je gaat. En vaak is dat niet eens voor jezelf helemaal duidelijk. We leven ons leven, en het kan altijd wel weer beter dan het is. Imperfectie hoort bij ons, en nee, het gras is bij een ander echt niet groener.

In onze onderstroom huist ons geluk. Als je voor 100% zeker kunt zeggen dat je een gelukkig mens bent, dan heerst er in je onderstroom vrede, rust en stilte. Daar vindt veiligheid onderdak, daar bestaat geen kwetsbaarheid. Wat er ook in je bovenstroom gebeurt, hoe erg het soms ook kan zijn, je onderstroom is je safe, stabiele houvast.

Ben je gelukkig? Die vraag raakt aan onze onderstroom. En het antwoord is vaak tekenend. Ja, best wel. Soms wel soms niet. Tja, gelukkig, hoe zal ik het zeggen...? Het zijn de versluierende antwoorden die in wezen ‘nee’ betekenen. Of misschien dat het zicht op de onderstroom op dat moment niet helder is, dan kan ook.

In mijn nieuwe boek heb ik ruimschoots aandacht besteed aan mijn eigen onderstroom. Het was niet altijd gemakkelijk om de confrontatie aan te gaan met mezelf, met dat wat er in mijn diepte werkelijk aan de hand is. Maar ik heb het gedaan en heb beschreven hoe mijn onderstroom in mijn leven wel heel lang niet op orde was, ik was tientallen jaren niet gelukkig, ook al wekte ik door mijn houding, mijn gedrag en mijn gesprekken de indruk dat ik dat wel was en wilde ik dat ook zelf maar al te graag geloven… Ik kan na al die jaren nu zonder enige terughoudendheid zeggen dat ik gelukkig ben, mijn onderstroom is mijn safe basis.

Hopelijk zet dit verhaal je aan het denken over jezelf. Hoe gaat het met jou? Welke indruk maak je op anderen, welk standbeeldje hebben anderen van jou in zichzelf opgeslagen? En hoe ziet je eigen beeld eruit? Hopelijk kun je zeggen dat het overeenstemt met wie je werkelijk bent, inclusief je prachtige onderstroom.

Misschien ben je minder tevreden en wordt het tijd om je onderstroom eens onder de loep te nemen. En stappen te zetten om datgene te veranderen wat je zo danig in de weg zit. Ik hoop dat je de moed hebt om dat bij jezelf op gang te brengen. En dat je in staat bent dit taboe te doorbreken en een ander die je vertrouwt, een kijkje te gunnen in je diepte. Dat zou weleens het begin kunnen zijn van een boeiende weg naar een gelukkig leven. Echt gelukkig, bedoel ik.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cakky | 29 oktober 2016

In de onderstroom zit 't gat waar ik af en toe in val....en weer uit kruip.

anne | 29 oktober 2016

Geluk, gelukkig zijn, goed in je vel. Het is allemaal beweging, deinend als golven. Het wisselt als het weer en het is helder zoals een poel bij zonlicht, zonder wind. Helder en doorzichtig, mooi. Je mag kijken tot aan de bodem..... Maar daar kan het rotten op de bodem. Soms moet er geroerd worden en wat troep naar boven gehaald. Daar zijn vrienden voor om samen te ruimen. Gelukkig ben ik wanneer ik de stormen aankan en deze kan doorstaan. Het meest gelukkig ben ik als er mensen zijn die tot aan mijn bodem mogen gaan, mijn fouten erkennen en mijn dromen delen. Het meest gelukkig als ik mensen mag kennen waar ik ten diepste van mag houden. In alle vrijheid van en met elkaar.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Verdronken overtuigingen

 We denken er eigenlijk nooit bij na, het is zoals het is, zo leiden we ons leven. Met een hoofd en hart vol overtuigingen, allemaal meegekregen van onze ouders, van onze vrienden en geliefden, van de krant, de radio en tv, via internet. Overtuigingen die ons leven danig begrenzen, ze maken ons in wezen onvrij, zij bepalen de maat en de ruimte in ons leven. Tot zover en verder niet. Zo zonde…

Onlangs kreeg ik van een vriendin via facebook een berichtje met een foto erbij van een meertje, stralende lucht en zij in het water, zwemmend. Hoe warm zal het water geweest zijn? Ik denk twaalf of dertien graden hooguit. En kijk wat ze erbij schreef: Een onbeschrijfelijk moment toen ik vanmorgen met goed gezelschap in het meertje in de bossen zwom. Aan mijn linkerkant hertjes die op een heuvel stonden te grazen, rechts de zon die in mijn gezicht scheen. Plus het besef dat ik een nieuwe en behoorlijke grens had verlegd voor mezelf en ondertussen wat oude overtuigingen had verdronken. Toen voelde ik me in een woord 'WAUW'!

Hoe intrigerend. Ik volg haar al een tijdje, ze heeft een forse ziekte achter de rug, is in een diep dal terecht gekomen en heeft zich met alle moeite die je je kunt bedenken weer een weg naar boven geknokt. Tijdens dat hele proces is ze flink geconfronteerd met zichzelf, hoe ze dacht en deed en hoe ze zichzelf beperkte, zoals iedereen overigens doet. Op een gegeven moment heeft ze zich laten verleiden om onder goede leiding in een ijsbad te gaan zitten om haar eigen grenzen op te zoeken met als doel die een stuk op te rekken. Ze was euforisch over die ervaring en vond het ongelooflijk hoe je zelfs in staat kunt zijn met je geest je lichamelijke reacties de baas te worden.

Sindsdien trekt ze regelmatig een ochtendbaantje in de plas die ze op facebook had gezet, ongeacht de temperatuur van het water. Hoe prachtig dat ze kon beschrijven wat ze ervoer aan schoonheid en vooral dat ze wist dat ze haar grenzen weer verder had opgerekt en bepaalde overtuigingen overboord had gezet.

Ik voelde me aangestoken door haar kracht en schreef haar terug: Ik ben zo benieuwd naar die verdronken overtuigingen...

Al snel daarna kreeg ik het antwoord: Die overtuigingen waren zoiets als: ik kan niet zwemmen en daardoor vond ik zwemmen niet leuk, een plaatje over hoe mijn lijf eruit moest zien voordat ik in bikini ging, kou is vervelend en daardoor vermeed ik alles wat kou is, water in de zee en in zo'n meertje is vies enz. Allemaal belemmerende overtuigingen waardoor ik mezelf beperkte en dus dit soort prachtige ervaringen niet kon meemaken. Nu dus wel.

In een tweede berichtje vulde ze dat nog aan: Ik zit nou eenmaal zo in elkaar dat ik mijn leven lang blijf ontdekken en ontwikkelen, dus wil groeien in plaats van me te beperken. Moest wel even wat muren omverslaan, maar ach... never a dull moment…

Wat mooi om te lezen. Wat een prachtig voorbeeld is zij van iemand die zich bewust is geworden van haar beperkingen en besloten heeft om er iets aan te doen. Veel overtuigingen slaan je in de boeien. En beperken dus je leven. Je haalt niet dat uit jezelf wat er in zit.

Zij is niet uniek, ik durf te beweren dat elk mens er in meer of mindere mate last van heeft. Of misschien zeg ik dat wel verkeerd, heel veel mensen zijn al zo vertrouwd met hun leven, dus inclusief alle beperkende overtuigingen, dat ze helemaal niet in de gaten hebben dat ze hun leven wel heel strak omkaderd hebben. En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is. Ze zijn daar niet mee bezig. Het is zo, punt.

Het gaat mij niet aan, ieder leeft het leven zoals hij of zij zelf wil. Maar ik vraag me wel iets af.  Als je je bewust zou zijn van de vele overtuigingen die je in je leven verzameld hebt en je jezelf echt en oprecht zou afvragen of je er vierkant achter staat, dan zou het weleens kunnen zijn dat er iets wezenlijks met je gebeurt: je gaat twijfelen. Misschien. En hopelijk. En je zult ontdekken dat het vastklampen aan overtuigingen iets te maken heeft met de angst voor het onbekende waarin je je begeeft als je ze los zou laten.

De facebookvrouw heeft er ernstig ziek voor moeten worden om die angsten te kunnen overwinnen. Ze kent nu de vreugdevolle ervaringen van het loslaten van die beperkingen. Een voor een, langzaam maar zeker. Steeds meer. En ze is er ongetwijfeld nog lang niet. Want eenmaal dat pad ingeslagen wil je alsmaar voorwaarts en nooit, nooit meer terug. Ze is een bron van inspiratie. Voor mij. En wie weet voor jou.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 15 mei 2016

"En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is." Jan Jaap ? Is leven "DUS" leuker, mooier en boeiender dan het nu is ?? Dat is volgens mij niet ten diepste leven IN het leven zoáls het ís. Dat is dan een voortdurend streven en aan de grote en kleine geluksmomentjes van de dag voorbijgaan? Een mensenleven is een aaneenschakeling van loslaten en opnieuw beginnen. Met als doel een stap vooruit, maar soms, om vooruit te komen, moet men wel eens enkele stappen terug doen. Ergens vierkant achterstaan is niet mijn gedachte, liever leef ik in cirkels, waarbij de ene de andere omcirkelt. Waarbinnen ik ook telkens weer geborgen ben in mijn eigen kleine cirkeltje. met alle andere cirkels veilig om me heen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑