goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Sorry, dat heb ik niet goed gedaan

Kennelijk een van de moeilijkste dingen die er is: toegeven dat je iets fout hebt gedaan. Gewoon zeggen: sorry, dat heb ik niet goed gedaan. Veel mensen lukt het gewoon niet. Zeggen dat je een fout hebt gemaakt wordt gevoeld als een afgang, jezelf voor schut zetten. En dat wil je toch niet? Dus is het voor velen een goede gewoonte om zich zo nodig in allerlei bochten te wringen om duidelijk te maken dat het eigenlijk niet fout was. En dat het misschien wel juist heel goed was wat er gebeurd is. Fouten, ik?

Er is altijd wel een excuus waarom we dingen doen die we achteraf beter niet hadden kunnen doen. Terwijl het niet om het excuus gaat maar simpelweg om het ruimhartige gebaar, de eerlijke constatering: Sorry, dat heb ik niet goed gedaan. 

De meeste fouten worden niet opzettelijk gemaakt, er is vaak geen sprake van schuld, hoogstens van onkundigheid of onnadenkendheid. We schijnen het wel eens te vergeten dat we gewoon mensen zijn. We doen ons best, we moeten weet ik het hoe vaak beslissingen nemen. We wikken en wegen en doen vervolgens wat ons het beste lijkt met de kennis die we op dat moment hebben. Dat gaat vaak goed, iedereen blij, jij blij. En soms, oei, dan gaat het niet goed, dan pakt je beslissing heel anders uit dan je voorzien had. Achteraf blijkt bijvoorbeeld dat je dingen over het hoofd hebt gezien bij je afwegingen. Of dat je de reacties verkeerd hebt ingeschat. We zijn mensen, dus maken we fouten, dat hoort bij ons.

We moeten zelfs fouten maken, dingen verkeerd doen is de snelkookpan in ons leven. Het is de meest efficiënte manier van leren. Mits we er natuurlijk voor open staan om er inderdaad iets van te leren. Fouten maken is kenmerkend voor onze soort. Stel dat we geen fouten zouden maken, dan kunnen we God ook van ons lijstje schrappen, dan zijn we het immers zelf.

Ik ben actief op milieugebied en help daarnaast soms mensen die conflicten hebben met de overheid. De cultuur die daar heerst, echt daar schrik je van. In de tientallen jaren dat ik dit werk doe, heb ik niet één keer uit de mond van iemand die bij gemeente, provincie of rijksoverheid werkt, gehoord: Sorry, dat hebben we niet goed gedaan. Terwijl toch uit alles blijkt dat er faliekant foute beslissingen zijn genomen. De hele machinerie is erop ingesteld om alles te verdedigen, koste wat kost. Het is tenenkrommend hoe gammel de redenaties soms zijn om aan te tonen dat het heel juist is wat er gebeurd is. En het is natuurlijk vooral gênant dat overheden zich zo opstellen en er alles aan doen om degene die ze op hun fouten wijst, voor gek te verklaren. Als je ze er heel persoonlijk naar vraagt, voeren ze als excuus aan dat het toegeven van een fout soms forse consequenties kan hebben.

Maar natuurlijk, onze beslissingen hebben altijd consequenties! Consequenties in positieve of negatieve zin. Dat geldt voor overheden maar net zo goed voor ieder van ons. Daar gaat het nu juist om! Beslissingen nemen en de consequenties aanvaarden! Beslissingen zonder gevolgen zijn geen beslissingen. Met name het dragen van de consequenties is essentieel voor het leerproces. Draag je ze niet, dan leer je niks. Sorry zeggen zonder de consequenties te dragen is geen sorry. Dat is niks.

Je moet fouten maken om er uiteindelijk minder te maken. Kunnen toegeven dat je per definitie fouten maakt en ruiterlijk kunnen zeggen dat je het in bepaalde gevallen inderdaad niet goed hebt gedaan, vergt een omslag in denken. De gedachte dat het toegeven van fouten gezichtsverlies oplevert, dat je een soort schuld op je laadt, berust op een misverstand. En dat geldt ook voor de gedachte dat je respect afdwingt als je desnoods tegen de verdrukking in duidelijk kunt maken dat je het altijd goed doet. Het tegendeel is waar. Op deze manier heb je jezelf ontmenselijkt. Personen, overheden, organisaties, verliezen zo alle respect en vervreemden mensen van zich.

Mensen maken fouten en omgekeerd maken fouten ons menselijk. Het in het algemeen kunnen toegeven dat je ze maakt en in concrete gevallen dat dan ook kunnen zeggen en de consequenties aanvaarden, juist daarmee toon je je warme hart, win je respect, bind je mensen aan je en houd je de verbinding in stand. Fouten maken, het is een van de belangrijkste uitdagingen van ons leven…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedel | 26 september 2016

Heel mooi en zo waar weerom Jan Jaap!

nicole | 27 september 2016

De basis van het niet durven toegeven fouten te maken ligt al in onze jeugd! Niet voldoen aan de verwachtingen van onze ouders is onze grootste angst. Dus is ons verdere leven vaak gebaseerd op angst. Want we kunnen gewoon weg niet voldoen aan die verwachtingen. Simpelweg om het feit dat wij niet onze ouders zijn. Als je al vroeg leert dat fouten maken fout is, dan haal je het onderste uit de kan om alles goed te doen. Rent jezelf voorbij en je hebt t er zo druk mee...dat je vergeet te luisteren en te kijken naar jouw eigen gevoel. Wat jij eigenlijk wil en belangrijk vindt! Volgens mij is het leren kennen van jouw pure zelf, de basis van durven je "fouten" toe te geven. Als je ze aan je zelf durft toe te geven, dan durf je meer van jezelf te laten zien. En dan blijkt "fout" vaak niet eens zo "fout" te zijn. Doe je alles vanuit je hart, weet je dat je goed genoeg bent. Zul je handelen vanuit een goede intentie.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Verdronken overtuigingen

 We denken er eigenlijk nooit bij na, het is zoals het is, zo leiden we ons leven. Met een hoofd en hart vol overtuigingen, allemaal meegekregen van onze ouders, van onze vrienden en geliefden, van de krant, de radio en tv, via internet. Overtuigingen die ons leven danig begrenzen, ze maken ons in wezen onvrij, zij bepalen de maat en de ruimte in ons leven. Tot zover en verder niet. Zo zonde…

Onlangs kreeg ik van een vriendin via facebook een berichtje met een foto erbij van een meertje, stralende lucht en zij in het water, zwemmend. Hoe warm zal het water geweest zijn? Ik denk twaalf of dertien graden hooguit. En kijk wat ze erbij schreef: Een onbeschrijfelijk moment toen ik vanmorgen met goed gezelschap in het meertje in de bossen zwom. Aan mijn linkerkant hertjes die op een heuvel stonden te grazen, rechts de zon die in mijn gezicht scheen. Plus het besef dat ik een nieuwe en behoorlijke grens had verlegd voor mezelf en ondertussen wat oude overtuigingen had verdronken. Toen voelde ik me in een woord 'WAUW'!

Hoe intrigerend. Ik volg haar al een tijdje, ze heeft een forse ziekte achter de rug, is in een diep dal terecht gekomen en heeft zich met alle moeite die je je kunt bedenken weer een weg naar boven geknokt. Tijdens dat hele proces is ze flink geconfronteerd met zichzelf, hoe ze dacht en deed en hoe ze zichzelf beperkte, zoals iedereen overigens doet. Op een gegeven moment heeft ze zich laten verleiden om onder goede leiding in een ijsbad te gaan zitten om haar eigen grenzen op te zoeken met als doel die een stuk op te rekken. Ze was euforisch over die ervaring en vond het ongelooflijk hoe je zelfs in staat kunt zijn met je geest je lichamelijke reacties de baas te worden.

Sindsdien trekt ze regelmatig een ochtendbaantje in de plas die ze op facebook had gezet, ongeacht de temperatuur van het water. Hoe prachtig dat ze kon beschrijven wat ze ervoer aan schoonheid en vooral dat ze wist dat ze haar grenzen weer verder had opgerekt en bepaalde overtuigingen overboord had gezet.

Ik voelde me aangestoken door haar kracht en schreef haar terug: Ik ben zo benieuwd naar die verdronken overtuigingen...

Al snel daarna kreeg ik het antwoord: Die overtuigingen waren zoiets als: ik kan niet zwemmen en daardoor vond ik zwemmen niet leuk, een plaatje over hoe mijn lijf eruit moest zien voordat ik in bikini ging, kou is vervelend en daardoor vermeed ik alles wat kou is, water in de zee en in zo'n meertje is vies enz. Allemaal belemmerende overtuigingen waardoor ik mezelf beperkte en dus dit soort prachtige ervaringen niet kon meemaken. Nu dus wel.

In een tweede berichtje vulde ze dat nog aan: Ik zit nou eenmaal zo in elkaar dat ik mijn leven lang blijf ontdekken en ontwikkelen, dus wil groeien in plaats van me te beperken. Moest wel even wat muren omverslaan, maar ach... never a dull moment…

Wat mooi om te lezen. Wat een prachtig voorbeeld is zij van iemand die zich bewust is geworden van haar beperkingen en besloten heeft om er iets aan te doen. Veel overtuigingen slaan je in de boeien. En beperken dus je leven. Je haalt niet dat uit jezelf wat er in zit.

Zij is niet uniek, ik durf te beweren dat elk mens er in meer of mindere mate last van heeft. Of misschien zeg ik dat wel verkeerd, heel veel mensen zijn al zo vertrouwd met hun leven, dus inclusief alle beperkende overtuigingen, dat ze helemaal niet in de gaten hebben dat ze hun leven wel heel strak omkaderd hebben. En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is. Ze zijn daar niet mee bezig. Het is zo, punt.

Het gaat mij niet aan, ieder leeft het leven zoals hij of zij zelf wil. Maar ik vraag me wel iets af.  Als je je bewust zou zijn van de vele overtuigingen die je in je leven verzameld hebt en je jezelf echt en oprecht zou afvragen of je er vierkant achter staat, dan zou het weleens kunnen zijn dat er iets wezenlijks met je gebeurt: je gaat twijfelen. Misschien. En hopelijk. En je zult ontdekken dat het vastklampen aan overtuigingen iets te maken heeft met de angst voor het onbekende waarin je je begeeft als je ze los zou laten.

De facebookvrouw heeft er ernstig ziek voor moeten worden om die angsten te kunnen overwinnen. Ze kent nu de vreugdevolle ervaringen van het loslaten van die beperkingen. Een voor een, langzaam maar zeker. Steeds meer. En ze is er ongetwijfeld nog lang niet. Want eenmaal dat pad ingeslagen wil je alsmaar voorwaarts en nooit, nooit meer terug. Ze is een bron van inspiratie. Voor mij. En wie weet voor jou.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 15 mei 2016

"En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is." Jan Jaap ? Is leven "DUS" leuker, mooier en boeiender dan het nu is ?? Dat is volgens mij niet ten diepste leven IN het leven zoáls het ís. Dat is dan een voortdurend streven en aan de grote en kleine geluksmomentjes van de dag voorbijgaan? Een mensenleven is een aaneenschakeling van loslaten en opnieuw beginnen. Met als doel een stap vooruit, maar soms, om vooruit te komen, moet men wel eens enkele stappen terug doen. Ergens vierkant achterstaan is niet mijn gedachte, liever leef ik in cirkels, waarbij de ene de andere omcirkelt. Waarbinnen ik ook telkens weer geborgen ben in mijn eigen kleine cirkeltje. met alle andere cirkels veilig om me heen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Zwart-wit-denken, niks mis mee...

Die vluchtelingen? Die moeten ze allemaal ergens op een eiland ver weg zetten, klaar, zoek het maar uit. Moslims, die horen hier niet. Die hoge Pieten in Den Haag, allemaal zakkenvullers. Wilders, die zegt tenminste waar het op staat. Pedofielen, ze moesten de doodstraf weer invoeren. De wereld in zwart-wit. Helder en duidelijk, de werkelijkheid zonder fratsen. Heel veel mensen spuien op deze manier hun mening, ze staan vierkant achter hun woorden. Ze begrijpen niet dat anderen misschien anders denken. Kijk om je heen, je ziet toch wat er gebeurt, het is toch gewoon zo? Wie anders kijkt dan zij deugt ook al niet.

Zwart-wit-denken, veel mensen hebben er een hekel aan, hoewel iedereen het wel eens en soms meer dan eens doet.  Zwart-wit-denken is zo verkeerd nog niet. Je hebt het nodig om je probleem zichtbaar te maken. Je ongenoegen, de dingen die je dwars zitten, zowel in de wereld om je heen als in je privéleven. Ik heb ooit een man ontmoet, een eigenzinnige grootgrondbezitter, die zonder een spoor van twijfel vond dat iedereen die van de PvdA was tegen de muur moest worden gezet en worden neergeknald. Dan zijn we van ze af!

Toen ik doorvroeg werd me alles duidelijk. Hij was er nog een van de oude stempel. Ik bepaal wel wat goed is in mijn leven. Ik bepaal hoe ik met mijn land omga, welke boom ik neerhaal en wat ik met en op mijn land doe en laat gebeuren. Die grond is toch van mij? Ik maak wel uit hoeveel ik vraag voor die grond aan mijn pachters, ook al van die vreselijke mensen. Ze moeten gewoon niet zeuren, zij maken niet de dienst uit, en zeker niet als het om mijn spullen gaat. Socialisme, bah! Het was helder wat hem dwarszat. Het socialisme brengt alleen maar onheil. Dus als er geen socialisten meer zijn, is alles opgelost, is de wereld weer leuk.

Er is niks mis met zwart-wit-denken. Ook niet als het gaat om je werksituatie, over je leven thuis, de omgang met je familie en vrienden. We kennen dat allemaal wel, dat overzichtelijke galspuwen. En ik denk dat iedereen die dat doet ook wel weet dat je met je weerzin tegen iets niets oplost. Daar is zwart-wit-denken ook niet voor bedoeld. Het is, zoals gezegd een goede manier om je mening en in veel gevallen je oordeel te geven over iets of iemand. Zwart-wit-denken zorgt voor helderheid, niet voor oplossingen.

Wie een oplossing nastreeft kan beter in nuances denken. Zwart-wit schetst slechts uitgangspunten, constateringen van onvrede of weerzin bij iemand of bij groepen mensen.

Oplossen vraagt genuanceerd denken, domweg omdat geen enkele problematiek zwart-wit is. Als we bijvoorbeeld alle vluchtelingen op een eiland zouden zetten doemen er legio problemen op die om een antwoord vragen. Elke stap die we zetten brengt weer nieuwe problemen met zich mee. Dat betekent dat elke oplossing erom vraagt om uiteindelijk alle problemen die kleven aan een te zetten stap moeten worden doorgekauwd. Allemaal, slaan we er per ongeluk een over dan heb je je al snel weer in de nesten gewerkt.

Problemen oplossen vraagt creativiteit, elasticiteit, innovativiteit, een sterke wil om resultaat te bereiken, vertrouwen in elkaar, de bereidheid om eigen standpunten te herzien, het besef dat je nooit zult krijgen wat in jouw ogen het beste is en de wetenschap dat elke oplossing van een probleem nooit perfect zal zijn. Een probleem oplossen vraagt bovendien bijna altijd meer tijd dan je lief is.

Ons persoonlijke leven zit vol kwesties en situaties waar we tegenaan lopen, die ons niet bevallen, die we anders zouden willen. Bijna altijd zijn er anderen bij betrokken, thuis op het werk, in ons sociale leven. Er is niks mis mee om je daarover zwart-wit te uiten. Als je daar verder niets mee doet, tja dan gebeurt er ook niets. Als je wilt dat er dingen veranderen, zul je stappen moeten zetten. Je ongenuanceerde onvrede uiten is slechts een begin. Nadenken, oplossingen bedenken, in gesprek gaan, proberen het met anderen eens te worden, dat is wat er op zal moeten volgen.

Natuurlijk, soms lukt het niet om dingen op te lossen, genuanceerd denken en doen moet namelijk wel van twee kanten komen. In dat geval is het goed dingen los te laten, je onvrede aan de kant te schuiven en door te gaan met je leven… Dat is in zo’n geval ook een oplossing.

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 17 maart 2016

Nee, ik ben niet van zwart/wit denken, ik heb eveneens moeite om het zo te horen. Liever eerst tot tien tellen dan maar. Het is roepen als een kip zonder kop. Drie maal nadenken en uitzoeken hoe het in elkaar steekt, dan met anderen daarover discussiëren. Het gaat niet om ene oplossing, die is vaak, meestal niet voor handen. Het gaat om de kijk op het leven, dat van mij en van de mensen om mij heen.

Jeanine | 18 maart 2016

Zwart-wit denken is uiteindelijk veelal gebaseerd op onwetendheid. Zodra je meer over een onderwerp leert, het jezelf raakt of je omgeving wordt de mening heel wat genuanceerder!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Volg je hart?

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt, misschien zit je er nu juist middenin. Het gevoel dat je vastloopt in je leven. Je weet niet wat je wilt en welke kant het opgaat. Je piekert je suf maar dat helpt je niks komma niks. Jan en alleman staat klaar met goede adviezen die je vaak nog verder van huis helpen. Iedereen weet welke stappen je zou moeten zetten. Iedereen, maar jij niet. Het kan gaan over je werk. Of over je relatie. Of over het juist niet hebben van een relatie. Of over je sociale leven, een wankele vriendschap… Of gewoon over het leven zelf. Je hebt gewoon geen idee hoe je verder moet.

Het nieuwe jaar 2016 staat te trappelen om zijn entree te maken. Een nieuw jaar, een schone lei, nu gaat het gebeuren. Elk nieuw jaar houdt beloftes in. Het oude jaar kan bij het vuilnis, dat heeft z’n werk gedaan. Niet zo best wat jou betreft, want het heeft je niet geholpen om je richting te vinden, om houvast te krijgen. Dat gaat dus in het nieuwe jaar gebeuren. Hoop je. Iedereen gunt het je, vrienden proberen je moed en vertrouwen in te pompen, het komt echt allemaal goed. Terwijl je bij al die goedbedoelde nieuwjaarswensen dankbaar ja knikt denk je misschien wel bij jezelf: het wordt toch niks in 2016! Een slecht begin van dat zogenaamde hoopvolle jaar.

Volg je hart! Dat is wat sommige mensen je hartstochtelijk toeroepen. Volg je hart! Dat is de oplossing van alle problemen. Als je niet weet wat je wilt, ga je gewoon in je hart te rade. Daar ligt de oplossing. Wat jij niet weet, weet je hart. Zeiden ze dat maar niet, want nu ga je je nog schuldig voelen ook. Want je hebt geen idee wat je hart zegt, je wist niet eens dat je hart iets zeggen kon.

Je hart kan dingen pas aangeven als het wagenwijd openstaat. En dat staat het niet als je het gevoel hebt dat je vastloopt, als je niet weet wat je wilt. Integendeel, je klopt op een deur die door jezelf ooit in het slot is gegooid. En je weet dat, als de poort echt open zou gaan, je geconfronteerd wordt met je diepste wezen, met je borrelende verlangens, met een wereld waar je bang voor bent. En terecht ook, wat er in ons hart leeft, wat te lang achter slot en grendel heeft gezeten, is in veel gevallen tegenstrijdig aan alles wat je nu bent, waar je nu in gelooft, hoe je nu denkt, hoe je nu je leven leidt.

Luisteren naar je hart, als je die stem echt de ruimte geeft, brengt het wel heel veel aan het wankelen. Het zorg voor verwarring in je eigen leven en dat van anderen. Niemand weet goed wie je nu bent. Degene met het gesloten hart kennen ze, ze weten hoe je denkt en doet. Maar jij, met een hart waarvan je de poorten hebt opengebroken, wie ben je, vragen velen zich af? Het is wennen, voor jezelf en anderen.

Als je je hart openzet, heb je gekozen voor een gelukkig leven, waarin je je nooit meer hoeft te verstoppen. Waarin je voor honderd procent jezelf kunt zijn. Waarin plaats is voor alles en iedereen. Waarin oprechtheid, medegevoel en mededogen, mildheid en liefde voluit tot ontplooiing kunnen komen. Waarin je nooit meer zult vastlopen, waarin geen vraag meer bestaat als ‘Wat wil ik?’.

En nu even terug naar het begin. Je voelt je klem in je leven, weet het gewoon niet meer. En je hart heeft ook al geen antwoord. Wat nu? Besef dat het leven moeilijk is en niet zo’n beetje ook. Besef dat eigenlijk niemand zonder hulp zijn leven kan leiden. Natuurlijk, er zijn mensen genoeg die zeggen dat ze geen hulp nodig hebben. Dat ze het echt allemaal alleen aankunnen. Laat je niet misleiden, het is niet waar.

Iedereen kan in zijn leven een helpende hand goed gebruiken, iedereen. Als je vastloopt, zoek hulp. Van een vriend of vriendin, een familielid, van een coach, in ieder geval van iemand voor wie je je niet hoeft te verbergen, met wie je vrijuit kunt praten. Laat hij of zij je helpen je hart te openen, stukje bij beetje. Wees niet bang, heb vertrouwen.

Dankzij die hulp kom je op de allermooiste plek in je leven. Je hart. Dat is wat ik je zo gun in het nieuwe jaar 2016. En dat is wat de wereld zo nodig heeft: mensen die hun hart hebben opengezet. Jij, hopelijk jij...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Hartendief | 22 december 2015

Dit verhaal is mijn 2015. Het was "hart" nodig om alle poorten open te zetten. En het was zeker niet makkelijk maar het leven zeer waard om eindelijk gelukkig te kunnen en willen zijn. Lieve Jan Jaap, ik hoop dat je nog velen met deze column inspireert, zoals je ook met veel succes mij hebt kunnen bereiken. Voor alle mensen veel Liefde en een "open hart" toegewenst.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Gelukzoekers

Het komt vandaag de dag vaak op ons bordje terecht. Het woord ‘gelukzoekers’. Er komen vanuit het Midden-Oosten en Afrika nogal wat vluchtelingen op ons af. Mensen die huis en haard verlaten voor betere leefomstandigheden. Verjaagd door oorlog, armoede en uitzichtloosheid. Dat mensen een oorlog ontvluchten begrijpen we wel, hoewel over de oplossing van dit probleem verschillend wordt gedacht. Maar dat mensen alleen maar hun land ontvluchten omdat ze hopen dat ze hier een beter leven kunnen opbouwen vinden we weer een ander verhaal. Gelukzoekers...

Ik heb wat moeite met het gebruik van dat woord in deze omstandigheden en vooral met het negatieve gevoel dat eromheen hangt. Gelukzoekers. Mensen die hun geluk zoeken en die daarvoor bereid zijn om nogal wat ontberingen te doorstaan, bereid zijn om grote risico’s te lopen.

Ik ken geen mensen die niet hun geluk zoeken. Het zoeken van geluk is universeel, iedereen doet het, iedereen wil gelukkig zijn. Als het zoeken van geluk verfoeilijk is, dat zijn we allemaal verfoeilijk, niemand uitgezonderd. 

Naar mijn mening zijn de mensen die nu op drift raken en in ons werelddeel aankloppen overigens helemaal geen gelukzoekers maar mensen die zoeken naar betere leefomstandigheden, een uitzicht op een minder onrustig en onzeker bestaan, een betere toekomt voor henzelf en hun kinderen. Kennelijk bieden hun eigen landen hen niet die mogelijkheid, dus vragen ze aan ons of wij iets voor hen kunnen doen.

Het streven naar betere omstandigheden, een dak boven je hoofd, werk om je leven te kunnen bekostigen, een toekomst voor je kinderen, dat is wat anders dan het zoeken naar geluk. Het is wetenschappelijk aangetoond dat onze omstandigheden slechts voor 10% bijdragen aan ons geluk, dat is dus bijna te verwaarlozen. Een groot deel van ons geluk wordt bepaald door de manier waarop we omgaan met onszelf en anderen. De dingen die we denken, die we zeggen en die we doen. En dat bepalen we zelf, daar kunnen we ons geluk letterlijk zelf maken.

Een menswaardig bestaan is iets heel anders. Dat is geen geluk maar een basisrecht voor ieder mens en ja, het is ook een platform waarop geluk gemakkelijker kan gedijen.

Wat deze mensen in ieder geval doen is het heft in eigen hand nemen. Ze accepteren hun beroerde omstandigheden niet langer en komen in actie. Ze getroosten zich veel pijn en moeite om iets te bereiken, alles wat ze tot nu toe hebben opgebouwd laten ze los, ze kappen hun eigen wortels af in de hoop elders opnieuw wortel te kunnen schieten. In vruchtbaarder grond.  Er is blijkbaar geen andere keus, ze doen het. Dat verdient veel respect van ons.

De mens heeft altijd al over der wereld gezworven. Miljoenen Europeanen hebben zich in de laatste millennia elders in de wereld gevestigd. De mensen bij wie ze aanklopten werd toen niets gevraagd. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat ze dat deden en daar een bestaan opbouwden. En nu kloppen mensen van elders bij ons in Europa aan, de omgekeerde wereld...

Onze onrust is begrijpelijk, veel heilige huisjes worden omgeduwd, de wereld verandert en dus zullen ook wij moeten veranderen, of we dat nu willen of niet.

Midden in deze wervelwind is het moeilijk om te zien waar we uiteindelijk uitkomen.

Een betere wereld? Een wereld waarin de mensen die om welke reden dan ook nu huis en haard ontvluchten, een menswaardiger bestaan leiden? Ik hoop het zo...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Corry | 2 september 2015

Ben het helemaal met je pleidooi eens vooral omdat je het van verschillende kanten benaderd! En toch.... Wij maken van heel dichtbij mee dat er hier in het dorp sinds januari zo'n dertig Christelijke Irakezen vluchtelingen wonen... Vanwege hun geloof en het regime gevlucht. Een van de meisjes, 12 jaar oud, heeft voor haar ogen haar vader zien onthoofden... Vreselijk, het idee! De pijn in haar ogen is Onbeschrijfelijk. De dorpsbewoners doen er veel aan om ze te helpen integreren, maar als je weet dat de volwassenen geen werk mogen zoeken, de hele dag lopen te lanterfanteren en met hun ziel onder hun arm lopen, zich totaal ontheemd voelen, een aalmoes krijgen waarvan ze niet kunnen leven, dan is ook dat uitzichtloos. Het enige waar ze als ouder op hopen, is dat hun kinderen een toekomst krijgen! Dat is hun enige hoop. En misschien ook wel een belangrijke reden om deze kant op te komen; lees Zuid-Frankrijk. Maar het is zeker geen gelukzoeken, want hoe gastvrij het dorp ook is, hoe geweldig ze hun best ook doen om te integreren, ze missen hun vaderland, hun thuis, hun roots waar een normaal leven onmogelijk is geworden. We mogen er niet over oordelen, we weten maar half wat deze mensen, waar het nu iedere dag over gaat, hebben moeten doorstaan.... Het is een vreselijk moeilijk thema maar wat je zegt JJ, lees er de geschiedenisboeken op na want het het verschuiven of verplaatsen van hele volkeren is niet iets van deze tijd. Het is van alle tijden. Waarom kunnen we niet wat toleranter zijn en het geluk dat wij hebben, delen of op z'n minst gunnen aan mensen die in hun leven meer ellende dan geluk hebben gekend! Waarom is iedereen zo bang voor z'n eigen hachje? Omdat we nog nooit echte ellende, zoals oorlog, vernedering, misbruik of gebrek aan vrijheid hebben meegemaakt.... We weten maar half hoeveel geluk wij hebben!

Corry | 2 september 2015

Enne het moet natuurlijk ' benadert' zijn! ????

Robert | 3 september 2015

't is inderdaad nogal relatief allemaal. Misschien is geluk zoeken ook wel een soort luxe-aangelegenheid? Ik weet het niet hoor, maar als ik nu het nieuws zie - en vandaag van die foto van dat aangespoelde kind, verdorie - dan bekruipt me het gevoel steeds meer dat het harde survival is. Puur overleven uit wanhoop. Op de vlucht voor het kwaad. 'Gelukszoekers' - de negatieve lading - hoort als gedachte vooral bij de mensen die het al goed hebben. Zou het niet? In Den Bosch zit een Afghaans restaurant. De eigenaresse heb ik leren kennen. Zij is gevlucht uit haar land, te voet met haar dochtertje via Moskou naar Nederland. Nu heeft ze zich terug geknokt en een aantal goed lopende zaken neergezet. Ze is een inspiratiebron voor velen. En dan te bedenken dat de vluchtelingen waar Corry het over heeft, eigenlijk niks mogen ondernemen. Terwijl ze lef en moed hebben, eigenschappen waar we wat aan hebben in deze tijd. Maar goed, makkelijk praten vanaf m'n luie stoel. Ik ken een kerel die een marathon in de woestijn gaat lopen om geld bij elkaar te zweten om onderdrukte mensen te steunen. Mijn God, dacht ik, waar begin je aan. Daarna dacht ik: nee, hij doet in ieder geval iets. Ik heb besloten hem weer te helpen (op mijn manier). Als velen elkaar een beetje helpen, dan kan het leed verminderen en creëren we ruimte voor het geluk. Dat in de basis iedereen verdient.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑