goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Eenzaamheid, wat doe je eraan?

Niet zolang geleden, een avond met een groepje gelijkgerichten. We zien elkaar regelmatig en brengen dan enkele uren al filosoferend door. De meest uiteenlopende onderwerpen komen aan bod. Eén onderwerp per avond en dat wordt dan ook tot op het bot gefileerd. Die bewuste avond hebben we gesproken over het onderwerp ‘eenzaamheid’, wat me sowieso nogal bezighoudt, niet voor mezelf gelukkig, maar omdat ik eenzame mensen ken en weet dat er velen zijn. Een miljoen zeggen de statistieken. Pfff, dat is wel heel veel. Laat ik vertellen wat we die avond besproken hebben, wat we ontdekt en geconcludeerd hebben, waarover we twijfelden en hoe ik naar de dingen kijk.

Eenzaamheid is niet voor iedereen hetzelfde. Grofweg kun je het in tweeën delen: incidentele eenzaamheid, die dus ‘vanzelf’ weer overgaat en chronische eenzaamheid, dus zeg maar eenzaamheid die niet zomaar overgaat. Iedereen is weleens eenzaam in zijn leven, voor kortere of langer tijd. Om even in mijn persoonlijke leven te blijven, ik heb me een periode erg eenzaam gevoeld nadat ik ruzie kreeg met mijn familieleden over de verdeling van een erfenis. Niet over de feitelijke verdeling maar over het verschil in emotionele betrokkenheid. Ik was erg gehecht aan bepaalde zaken, domweg omdat ze een belangrijk onderdeel van mijn moeders leven uitmaakte. Daarin stond ik alleen, de andere vonden dat ze gewoon verkocht moesten worden en het geld verdeeld. Ik begreep er niks van, helemaal niks en voelde me heel eenzaam. Dat heeft maanden geduurd, uiteindelijk heeft het zich opgelost en ben ik dat gevoel weer volledig kwijtgeraakt.

Een van de gespreksgenoten die onlangs zijn vrouw had verloren vertelde dat hij tijdens zijn verjaardag omgeven was door goedbedoelende familieleden. Het viel hem op hoe gezellig ze met elkaar kwetterden en hoe hij te midden van deze vrolijkheid zich erg eenzaam voelde. Met niemand heeft hij echt een goed gesprek gevoerd, hij voelde zich in de steek gelaten. Een avondje eenzaamheid…

Chronische eenzaamheid is heel andere koek. Iemand in ons gezelschap verwoordde het heel mooi: eenzaamheid is de blijvende afwezigheid van nabijheid. Of zoals een ander het verwoordde: eenzaamheid ontstaat als er gaten vallen in de zin van je bestaan. Als je het gevoel hebt dat je leven geen, weinig of onvoldoende betekenis heeft, dan zul je je inderdaad eenzaam voelen. Mij dunkt dat eenzame mensen per definitie niet gelukkig zijn. Andersom doemt de vraag op of gelukkige mensen eigenlijk wel chronisch eenzaam kunnen zijn? Ik heb de neiging om dat te ontkennen. Het kenmerk van geluk is immers dat je in staat bent om om te gaan met alles wat er in je leven gebeurt. Dus ook met je gevoelens…

Indien je ouder wordt zal je maatschappelijke nut ongetwijfeld afnemen. Misschien is dat feitelijk niet zo maar wordt het ánders. En wat vooral blijft is dat we van belang zijn, voor onszelf en voor anderen, er zijn altijd mensen die om ons geven, die van ons houden en dat zal andersom ook wel zo zijn. In die zin is ons bestaan van grote betekenis. Maar ja, als je dat niet voelt..?

Wat kun je doen aan eenzaamheid? Als het gaat om een incident dan raak je het op een gegeven moment weer kwijt door de oorzaak weg te nemen of om je te verzoenen met de feiten als ze niet te veranderen zijn. Als het chronisch is dan kan het naar mijn mening in veel gevallen ook worden opgelost. Dat je dat niet in je eentje kunt, nee, want dan zou je dat allang gedaan hebben. Daar heb je hulp bij nodig. Mensen die eenzame mensen begeleiden proberen vaak voor afleiding te zorgen, leuke dingen te gaan doen, mensen een beetje bezig te houden. Maar de vraag is of dat een fundamentele oplossing biedt. Het geeft tijdelijk een beetje lucht en tijdelijk zal iemand zich minder eenzaam voelen.

Ik denk dat het van belang is dat begeleiders proberen uit te vinden wat in het leven van een eenzaam mens gemist wordt. Nabijheid. Zingeving. Betekenis. Hoe ziet er dat voor iemand uit, wat is het precies? Daar is winst te behalen, als je in staat bent mensen een gevoel te geven dat het leven weer betekenis krijgt, dan ben je op de goede weg. In ons praatgezelschap was er iemand die zichzelf van zijn eenzaamheid had verlost door te gaan schilderen. Niet dat hij van tevoren dacht dat dat zijn eenzaamheid daardoor zou oplossen, maar het bleek wel die uitwerking te hebben.

Als het waar is dat chronische eenzaamheid verband houdt met niet-gelukkig zijn, zou je ook aan de andere kant kunnen beginnen en kunnen werken aan het geluk van de ander. Niet dat je iemand anders gelukkig kunt maken, maar je kunt wel de tools aanreiken waarmee iemand aan de slag kan. Vaak wordt gezegd dat dat bij ouderen ingewikkelder is omdat ze minder flexibel zijn dan jongere mensen. Ik geloof daar niet zo in, we praten dat elkaar maar aan. Ook oudere mensen kunnen heel goed veranderen als ze weten dat er iets positiefs te bereiken is. Als iemand welbewust aan zijn geluk gaat werken, zal de eenzaamheid waarschijnlijk langzaam maar zeker afnemen en hopelijk verdwijnen.

Een laatste punt: eenzaamheid is iets heel persoonlijks en altijd gebaseerd op gevoel. En gevoelens hebben te maken met de manier waarop je naar de dingen kijkt. Zie je ze als negatief dan zul je je rot voelen, zie je ze positief dan voel je je prettig.  Ik noem een voorbeeld: Ik zie die en die zo weinig meer, ze trekken zich niks meer van me aan en ik zit hier maar te verpieteren, de mensen denken gewoon niet meer aan een ander, ze zijn alleen maar met zichzelf bezig. Tja, dat voelt eenzaam. Het kan ook anders. Ik zie die en die zo weinig meer, ach ja, dat is ook wel logisch, ze hebben een gezin en ze wonen ook niet om de hoek. En hij heeft een forse baan, die zijn wel met wat anders bezig dan met mij. Ik zal ze binnenkort eens bellen, kunnen we misschien even skypen en dan vraag ik ze gewoon of ze binnenkort een keer langskomen. En wie weet kan ik mijn dochter vragen of we samen een keer naar hen toe zullen rijden, ook leuk.

Eenzaamheid, nee leuk is anders. Maar ik ben ervan overtuigd dat er hoe dan ook iets aan te doen is. En dat het daardoor minder kan worden en hopelijk uiteindelijk over gaat of in ieder geval leefbaar wordt.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De snelkookpan van ons leven...

Vallen en opstaan, ik noem dat weleens de snelkookpan van ons lerende leven. Goede raad, persoonlijk gegeven of opgepikt uit boeken en media, wil ook wel helpen, maar heeft veel minder impact. We moeten fouten maken om te kunnen leren, het is onvermijdelijk. Niet dat ik je zou willen stimuleren om stomme dingen te doen, maar je moet niet te veel inzitten over de dingen die je niet goed hebt gedaan. Tenminste, zolang je bereid bent om daar lessen uit te trekken.

De man tegenover me vertelde wat hem was overkomen. Zijn zoon en schoondochter waren de gelukkige ouders van een schat van een dochter van nog geen halfjaar oud. Hij kwam er vaak en genoot van dit jonge gezin. Hoe bijzonder om te zien hoe deze twee volwassen mensen zich ontpoppen als toegewijde ouders die hun baby met veel liefde en aandacht omgeven, zei hij, en hoe zij met alle geduld van de wereld met haar aanhummelen. En al even bijzonder is het om mee te mogen maken hoe mijn kleinkind dag na dag leert, het gaat maar door.

De trotse man vertelde hoe hij op een namiddag bij het gezin was, zijn zoon was nog op zijn werk, zijn kleindochter kroop een beetje door de kamer. Op een gegeven moment ging zijn schoondochter naar de keuken, er moest immers gekookt worden. Uiteraard werd hem gevraagd om heel goed op te passen. Hij knikte bevestigend, de baby zou niets overkomen.

Hij zat op de bank, zijn kleindochter kroop wat onhandig over de vloer. Ach, dacht hij, ik zet haar bij mij op de bank, kan ze daar een beetje rondkruipen. Hij vertelde hoe ze met veel moeite een beetje van kussen naar kussen klauterde en ze het kennelijk goed naar haar zin had. De keukendeur zwaaide open, zijn schoondochter overzag het schouwspel en zei streng: Nee dit wil ik niet, de baby is nog veel te jong, dadelijk valt ze van de bank! Daar was hij niet van gediend, deze betutteling, ging in de verdediging en vond dat de baby rustig op de bank kon blijven, er zou echt niets gebeuren. Mokkend liet zijn dochter het daarbij en liep weer de keuken is.

Ze had de keukendeur nog niet dichtgetrokken of boink!! Toch even niet goed opgelet, daar lag de baby op de grond, onmiddellijk in een jammerlijk gehuil uitbarstend. Ik voelde me knap onhandig en schuldig, zei de man met een schuldbewuste blik. De keukendeur zwiepte open, zijn schoondochter pakte het huilende kind van de vloer en gaf hem flink van katoen: ik had nog zo gezegd dat ze niet op de bank mocht kruipen maar jij wist het zogenaamd beter, kijk nou eens wat er gebeurt!

Zijn reactie ging volstrekt op de automatische piloot. Ja hoezo? Dat had iedereen kunnen gebeuren, jou ook. Kan ik het weten dat het kind ineens een onhandige manoeuvre maakte waardoor ze van de bank viel? Je moet je niet zo aanstellen, dat kind is gewoon geschrokken, daarom huilt ze, ze heeft zich echt geen pijn gedaan, kinderen zijn nu eenmaal van elastiek. Jeetje wat een gedoe om niks!

Tot mijn verrassing zei hij dat deze riedel weliswaar door zijn hoofd schoot maar dat hij zich had ingehouden. Ik heb geen zin om op de automatische piloot te leven en standaard reacties te geven op de dingen die gebeuren. Ik heb geleerd om in elke omstandigheid na te denken en me af te vragen wat er werkelijk aan de hand is. Hij somde het nog eens op. Mijn schoondochter laat weten dat ik iets niet moet doen, ik vind dat onzin en wimpel haar opmerkingen af. Vervolgens gaat het mis en gebeurt er precies waar ze voor vreesde. Het kind schrikt, huilt, heeft misschien wel pijn, mijn schoondochter is eveneens van haar stuk en leest me de les.

Toen hij begreep wat er werkelijk aan de hand was kon hij reageren. En hoe! Je hebt gelijk, dit is jouw huis, het is jouw kind, jij bepaalt wat er in jouw huis en met jouw kind gebeurt, niet ik. Ik moet voortaan beter naar je luisteren, dit was dus stom van me, het spijt me.

Deze man moest deze fout kennelijk maken om voorgoed iets te leren. Op de eerste plaats over de opvoeding van zijn kleindochter. Hij bepaalt niet hoe dat gaat. Ouders gaan over hun eigen kinderen. Zij bepalen de maatstaf, zij geven aan wat goed en niet goed is, wat mag en niet mag, ervan uitgaande dat het liefdevolle ouders zijn. En op de tweede plaats, maar misschien is dit wel de eerste plaats: respecteer de mening van een ander, ook als het niet direct de jouwe is.    

Vallen en opstaan, het is werkelijk een snelkookpan…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anne | 11 februari 2018

Oh ja ! Ook met de oude mensen die "zelluf willen doen". Laat ze maar strompelen en knoeien, zolang het nog zelf willen doen..... ;-) Anderen respecteren in hoe zij het doen is tegelijk over je eigen drempel gaan van niet betuttelen, maar accepteren.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Krampachtig jezelf zijn

Twee mannen in gesprek. Af en toe denk ik, hou nou eens op! Elke keer weer hetzelfde liedje. Je kunt toch wel even bellen als je wat later thuiskomt? Hoe vaak ik dat al gehoord heb, ik word er kotsmisselijk van. Gisteren was ik er helemaal klaar mee. Ik heb haar eens flink de waarheid gezegd. Ik ben ik, laat me, ik kom echt wel thuis. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven, tot hier en geen millimeter verder. Ik wil een leuk leven maar met zo’n vrouw die altijd wel wat te zeuren heeft is dat soms ver te zoeken…

En zo ging het nog een tijdje door. De kinderen passeerden de revue, de baas, de buren, alles wat hem maar enigszins in de weg zat, werd omstandig besproken. De andere man knikte af en toe en kwam niet veel verder dan, gelijk heb je. Hij kwam fors voor zichzelf op, schetste zijn assertiviteit, was blij met het feit dat hij gewoon boos kon worden en af en toe flink uitpakte. Ik heb toch het recht om mijn leven te leiden zoals ik het wil? Ik heb geleerd om mezelf te zijn, wat er ook gebeurt. De andere man was het roerend met hem eens.

Jezelf zijn tot je erbij neervalt. En ook duidelijk maken aan anderen hoe je in elkaar zit, hoe je denkt, hoe je doet, waarom dat zo is en hoe wel je vaart bij die manier van leven. En toch, ik kan het niet laten, de vragen die bij me opkomen zijn: Ben je wel jezelf? Ben je wel degene die je zegt te zijn? Is het waar wat je zegt?

We zijn geworden wie we zeggen te zijn. We hebben een flink stuk van ons leven afgelegd, hebben veel van onze ouders geleerd, aangeleerd en afgeleerd, onze sociale omgeving, onze vrienden, de mensen om ons heen, de school, onze bazen, de buren, de sportclubs, zijn zijn allemaal van invloed (geweest) op ons leven. En vaak niet zo’n beetje ook. Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces, het gebeurt gewoon. Als kind al zoeken en vinden we onze weg om onszelf in stand te houden, om te ontsnappen aan dat wat we onprettig, angstig, bedreigend vinden. En we ontdekken hoe we moeten doen om onze zin te krijgen, om geliefd te zijn, complimentjes aan anderen te ontfutselen, te schurken aan genegenheid en liefde.

De dingen die bij ons blijven, die we ons leven lang meenemen, ook als alles om ons heen anders is geworden en we die mechanismen niet meer echt nodig hebben. We nemen ze niet alleen mee, er komen er nog meer bij, we willen nu eenmaal gezien worden, we willen ons gelijk halen, we laten ons de kaas niet van het brood eten. We moeten sterk zijn en onszelf in stand houden in deze grote, boze wereld. En natuurlijk gaat ons dat niet altijd even goed af, nog steeds hebben we niet alles te pakken wat we nodig hebben om ons leven te leiden zoals wij het willen. Er blijft nog veel te leren.

Krampachtig onszelf zijn. We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen, meer dan we denken en zeggen te zijn. Veel meer. Hoogstwaarschijnlijk zijn we onderweg het nodige kwijtgeraakt. En is degene die we zijn geworden maar een slap aftreksel van degene die we in werkelijkheid zijn.

Waar is onze prachtige geest gebleven? Onze zachtheid? Waar is ons liefdevolle hart gebleven? Ons mededogen. Ons volle begrip. Onze vergevingsgezindheid? Onze warmte? Onze immense goedheid? Waar hebben we het gelaten?

Ook dat is immers wat we in wezen zijn, nee, niet ook, maar vooral! Het is in veel gevallen heel verklaarbaar en begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt, leven is taai en stelt ons voortdurend fors op de proef.

De aangeleerde mechanismes in ons draaien voornamelijk op de automatische piloot, we zijn zo, vinden we. Het is niet waar! We zijn niet zo, we zijn slechts zo geworden. En de eerlijke vragen aan jezelf zou kunnen zijn: Wil ik zo zijn? Wil ik op deze manier zo krampachtig mezelf zijn? Heb ik nu een heerlijk leven?

Misschien is het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar wat je onderweg allemaal bent kwijtgeraak. Hoe bijzonder zal het zijn om zo stapje voor stapje te ontdekken wie je in werkelijkheid bent. En weer in contact te komen met je prachtige, liefdevolle, begripvolle, zachte, warme, meedogende kant. Nee, geen gemakkelijk weg, maar het uiteindelijke resultaat blaast alle ongemak en moeite weg. Wat een fantastische ontdekking dat compleet jezelf zijn je leven zoveel gemakkelijker, fijner, relaxter, mooier en liefdevoller maakt dan het nu misschien wel is…

Jan Jaap van Hoeckel 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 24 juli 2017

Wat zo bijzonder is, is het feit dat ik mijzelf nooit zie zie zoals alle anderen mij zien. Ook bijzonder dat ik mijn stem niet hetzelfde hoor zoals alle anderen mij horen. Daar tegenover zullen anderen mij wellicht anders kennen dan hoe ik mijzelf denk te kennen. Midden in de wereld met mensen, waar ik gehoord en gezien wordt, kan en mag ik mijzelf zijn, weet ik dat ik dat ook kan zijn. ---Zelfvertrouwen is de sleutel, die in vele levens past--- Nee, ik ben niéts kwijtgeraakt, ik heb onbetaalbaar veel gekregen. Doorheen al die tijd mijzelf te kunnen en mogen zijn.

Karin | 25 juli 2017

Dank U wel voor dit bericht! Het herinnert me weer dat ik de keuze maak.

Ad Voermans | 26 juli 2017

Vragen, suggestieve vragen. Niet over goed-in-je-vel. Meer over niet-zo-goed-in-je-vel. Centrale punt: "ik"; "mij"; "jezelf". Ook veralgemenisering naar "wij"; "we". "We zijn geworden wie we zeggen te zijn". In de illusionaire beleving van de tijd is "worden" ontstaan. Van de ene toestand, naar de andere toestand gaan. Het levert de illusie van verandering op. Het maakt de vragen mogelijk. Vanuit het tijdloze is er slechts beweging (zonder bewegende). "We hebben veel ... geleerd". Dat we leren is aangeleerd. Het houdt vast in het individu; positioneert in collectief bewustzijn. Het vooronderstelt een "iets / iemand" die wordt. Van iets wetend, naar meer wetend. Een oud concept, wat zijn tijd heeft gehad. Voor wie dat wil zien. "Onze vorming is voor het grootste gedeelte een onbewust proces". Onze verwijst naar het collectieve. Vorming naar worden. Onbewust is meestal de tegenhanger van bewust, maar kan ook de partner ervan zijn: be- & onbewust. In samenhang met "het gebeurt gewoon zo": dit "onbewust" blijkt het bewustzijn zelf te zijn. Het bewustzijn dat, toen het in de leegte was gegaan als realisatie "Ik Ben, Ik Besta" gewaar werd. Het is altijd "aanwezig" en zo vertrouwd dat het niet wordt opgemerkt door wat het menselijk bewustzijn wordt genoemd. Zo is het geduid als "onbewust" maar het is de grond van wat je bent. "We hebben niet in de gaten dat we veel meer zijn dan dat we naar buiten brengen". Dit niet-in-de-gaten-hebben is een onderdeel van het spel dat het Ik Ben speelt / speelde. De crux van het zintuig "focus" dat het Ik Ben in staat stelt in een realiteit (de menselijke) ervaringen te hebben met uitsluiting van alle andere realiteiten, waarin het Ik Ben zich "tegelijkertijd" realiseert. Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg - Ondanks focus is er een diep innerlijk weten dat er dat veel meer is. Het zette aan tot het zoeken, tot het vragenstellen. Je zou kunnen zeggen dat het dit "veel meer" is, dat altijd aanwezige "onbewuste" - Ik Besta, dat "aanzet" tot het zoeken / vragen. Tot het opgemerkt wordt en toegelaten wordt in de dagelijkse praktijk. Dus, "waar is onze prachtige geest gebleven" - die is hier, nooit weg geweest. Onze zachtheid, liefdevolle hart, mededogen, volle begrip, enz. - idem. Maar niet als tegenhanger van hardheid, liefdeloosheid, haat, onbegrip, enz. Als ze tegenhangers zouden zijn, is er geen uitweg, blijft het eindeloos zoeken en vragenstellen. De tegengestelden blijken te wortelen in elkaar. Een "uitvinding" te zijn om de specifieke ervaringen die alleen mogelijk zijn in een realiteit die door "focus" wordt gecreëerd te kunnen realiseren. Als het bewustzijn dat er meer is dan de focus-realiteit bewust wordt integreren de tegengestelden. Haat is niet langer het tegenovergestelde van liefde. De tegengestelden verliezen hun specifieke focus-identiteit. In hun integratie is er "herinnering" aan die identiteit, maar de realisatie is het geheel. Zelfs de associatie met de begrippen "haat" en "liefde" verdampt. "Begrijpelijk dat we die aspecten in ons zijn kwijtgeraakt" - toch niet. Er is werkelijk niet dat we ooit kwijtraken. Elk aspect, vanaf het "moment" van creatie ofwel realisatie is er zoals het is gecreëerd en blijft dat leven. Als het aspect dat doet, zonder bewust te zijn van het geheel leeft het als een aspect. Als een stukje van een diamant die bij het kloven tot gruis is gekloofd. Maar, elk aspect heeft het vermogen zich bewust te zijn van de hele diamant, waarmee het altijd verbonden is. Als het die verbondenheid integreert in het aspectenleven transformeert het aspect tot een facet (van de diamant). Volledig geïntegreerd. Voel je al wat het betekent als alle aspecten getransformeerd zijn tot facet? Zowel de donkere als de lichte aspecten getransformeerd tot facetten zonder het attribuut licht of donker, omdat deze tegengesteldheid in de transformatie integreert. "Misschien is het de hoogste tijd op zoek te gaan" - STOP het zoeken. STOP het vragen. Wat gezocht wordt, waarover gevraagd wordt, het is er allemaal al. Het is nooit weggeweest. Je BENT het allemaal al. Je bent alles wat je mooi en goed aan jezelf vindt en alles wat je haat aan jezelf. Beiden zijn attributen die je aan eigenschappen van jezelf geeft, de aspecten.

Ad Voermans | 26 juli 2017

- vervolg 2 - De Meester zit op een bankje in een park. Zich bewust van de hele diamant, van al zijn facetten, en de nog-aspecten. Naast de Meester zit de grootste creatie van het Ik Ben: Mens. De Meester luistert naar de duizenden vragen die Mens stelt. De Meester is als een rimpelloos wateroppervlak van een bergmeer. De Mens als de golvende zee. Een van de vragen die Mens stelt is "Meester, waar bent u?" De Meester kijkt glimlachend Mens aan. "Meester, wat moet ik doen?" De Meester legt een arm om de schouders van Mens. "Meester, als ik geld had dan...". De Meester wijst op de pot met geld die voor Mens staat. En zo ging het door tot de schemer viel. Mens stond op om huiswaarts te gaan. "Wanneer komen nou eens antwoorden op mijn vragen". De Meester keek Mens na. De Meester bewust dat Mens wist dat de antwoorden er zijn, maar nog zóveel van het spel hield ze niet te vinden. De Meester stond op om een goed glas wijn te gaan drinken.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Flinterdunne ouderliefde

Een middagje in groot gezelschap. Veel goede gespreken, mooie ontmoetingen. Raak ik aan een statafel in gesprek met een man, een jonge twintiger zo te zien. Hij vertelde me uitvoerig hoe hij alweer enige tijd geleden uit de kast was gekomen. En wat dat met hem gedaan had. Zijn ouders waren zich kapot geschrokken toen hij het hun vertelde, ze waren kwaad geworden. Schandelijk, een homo in de familie! Natuurlijk had hij wel beseft dat zijn ouders dit geen vrolijke boodschap zouden vinden, maar ja, hij hield van hen en ze pretendeerden ook van hem te houden. Maar homo, nee, dat was een brug te ver.

Ik zag de pijn en de frustratie in zijn ogen, ik vroeg hem of hij dan weleens met een vriend naar zijn ouders was gegaan. Zeker en dat gaf ook geen enkel probleem. Ze beschouwden die ander gewoon als een vriend van hem, verder niks. Niet als een geliefde, niet als iemand waarmee hij lief en leed deelde, inclusief het bed. Hij had geleerd om er niet meer over te praten, om te doen alsof zijn neus bloedde. Hij kon niet anders dan de afstand die tussen hem en zijn ouders was ontstaan te accepteren. Met pijn in het hart, met af en toe stekende uitschieters als zijn vader weer eens een misselijkmakende opmerking maakte over zijn geaardheid. De liefde gevangen in kilheid…

Pfff, dit gesprek kwam wel bij me binnen. Zo’n jonge kerel, nu al opgezadeld met zoveel volstrekt onnodige pijn. Ouders die niet kunnen accepteren dat hun kind anders is dan zij, die vinden dat hun zoon schuldig is en kennelijk weigert om er iets aan te doen. Ik ken zijn ouders niet, maar probeer me wel een beeld te vormen. Met enige mildheid begrijp ik hoe ze zich voelen. Je hoopt als ouders toch dat je zoon afstevent op een fijn en gelukkig leven, dat hij iets bereikt in zijn leven, een leuke partner krijgt en kinderen. Voldoende geld verdient en zich houdt aan de normen en waarden die ze hem hebben bijgebracht.

Verwachtingen, ja natuurlijk. Maar in hun ogen ongetwijfeld heel logische en gerechtvaardigde verwachtingen. Zoonlief heeft ook enige verplichtingen ten opzichte van hen, zullen ze misschien wel denken. En misschien denkt de zoon dat eigenlijk ook wel, het is nu eenmaal niet altijd makkelijk te ontsnappen aan alles wat er in je opvoeding op je bord is gelegd. Het feit dat hun zoon homo is valt volstrekt buiten het denk- en beleefpatroon van de ouders, kennelijk. Ze vinden het niet alleen pijnlijk, nee, ze vinden het afkeurenswaardig en niet zo’n beetje ook. En vervolgens zit zoonlief met de gebakken peren.

Nu even de niet zo milde variant. Wat is dat toch dat ouders zeggen veel van hun kind te houden, terwijl in de praktijk blijkt dat die liefde soms maar flinterdun is? Wat bezielt ouders toch om hun kind zo te beschadigen, om niet te kunnen accepteren dat het een uniek wezen is en dat zijn seksuele geaardheid niets te maken heeft met een keus maar dat dat  ingebakken is, zoals al zo lang wetenschappelijk is aangetoond. Nee, niet voor iedereen is dat even makkelijk te accepteren, oké. Maar de meedogenloosheid waarmee ouders hun kind afserveren, zich niet verdiepen in de feiten, vol onbegrip, slechts met zichzelf bezig, met hun eigen schaamte en zelfmedelijden! Die weigerachtigheid om na te denken, om zich te verplaatsen in de ander, hun hart open te zetten en te accepteren dat liefde geen ‘maren’ kent. Onbegrijpelijk en in naam van de liefde, onacceptabel!

Je ziet het toch wel een beetje te vaak, mensen die slechts van de helft van hun kinderen houden. Van de leuke helft, die niets-mis-mee-helft, de gezellige, meegaande, vrolijke, ijverige, warme, sociale helft. Maar ieder kind -ja iedereen- heeft ook een andere helft, zon en schaduw, plus en min, warm en koud… De niet zo begrijpelijke helft, de daar-had-ik-niet-op-gerekend helft, de brommerige, niet zo sociale, vervelende, onnadenkende, domme en luie helft. Ook daarmee is elk kind behept, wij allemaal trouwens, niemand uitgezonderd.

Oprechte, diepgevoelde ouderliefde kent geen begrenzing. Kinderen hebben die liefde van hun ouders nodig om uit te groeien tot mooie, evenwichtige mensen. Altijd, in alle omstandigheden, hoe moeilijk, ingewikkeld en confronterend die soms ook kunnen zijn.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ad Voermans | 23 juni 2017

Als liefde waargenomen wordt als "iets" dat te geven is of te ontvangen is, zullen dit soort situaties kunnen bestaan. Dat is de liefde die flinterdun is. Dat wat liefde wordt genoemd is echter noch te geven, noch te ontvangen. Het is er omdat het er is. Je kunt het niet aanzetten, je kunt het niet uitzetten. Het is er altijd, zoals de zon schijnt. Zonder agenda. Zelfs al weer je het af, dan is het er, zoals de zon er is, ook als het regent. Als je toelaat, is het er en blijkt dat het er altijd is geweest. De liefde voor Zelf is waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen die een mens zal toelaten. De moeilijkheid zit in de eenvoud ervan. De eenvoud is het toelaten. Het brein is gewend alles complex te maken. De eenvoud is het toelaten. Als de liefde voor Zelf wordt toegelaten en helder wordt dat liefde stroomt zonder te geven, zonder te ontvangen, dat liefde er gewoon voor je is, omdat liefde zelf is, is de angel uit afhankelijkheid van ouders of partners of wie dan ook. Inderdaad, ook als ouders, partners of anderen dit zelf niet beseffen. Het toelaten van de liefde voor Zelf brengt totale vrijheid tot leven, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Het is die vrijheid die maakt dat wat anderen over je zeggen slechts is wat anderen over je zeggen. Je maakt het niet langer tot iets van jezelf. Het is die vrijheid die doet inzien dat er niet iets zoals “geaardheid” is. “Geaardheid” is niet meer dan een etiket door het brein verzonnen om macht uit te kunnen oefenen. En het brein kan van alles verzinnen. Daar is het voor ontworpen. Je hebt de vrijheid je er niet mee te identificeren. Geen macht over je te laten uitoefenen. Het is een weldaad te ervaren dat liefde niet gegeven hoeft te worden en dat er geen ontvanger nodig is. Alle ruilhandel kan stoppen. Hoe heerlijk en gaaf is dat! Gewoon omdat liefde er altijd is, zonder moeite, zonder kosten, voor het oprapen (toelaten). Zo eenvoudig is het. En altijd overvloedig. Want overvloedig is de geaardheid van liefde. :)

anne | 23 juni 2017

Ik heb nog niet eerder ervaren dat ik een reactie op een column, van wie dan ook, mooier vind dat de column zelf.

Joost | 23 juni 2017

Ook ik vind de reactie van Ad mooi! Net zo van je naaste houden als je van jeZelf houdt! Verklaart dat veel verdriet? Daar is vooruitgang, groei te boeken. Met Liefde groeien en bloeien we allemaal!

Corrie | 24 juni 2017

Wat is er mooier om je zoon gelukkig te zien maak niet uit of hij met vrouw of man relatie heeft. Mijn zoon is vorige maand getrouwd met zijn vriend. Bewust overwogen na 11 jaar toch te trouwen. Laten zien en voelen wat echte liefde is. Ik de trotse moeder ervaar dit als een Groot Geschenk

Gigi | 31 juli 2017

Het grootste euvel in de wereld is dat mensen ongevraagd kinderen op de wereld zetten en ook nog verwachtingen van die kinderen hebben, warum kannst du mich nicht lieben wie ich bin, zoek dit maar eens op op youtube, een prachtig lied uit de musical Mozart, waar Wolfgang Amadeus Mozart, dit zingt naar zijn vader, de vader die zijn creatieve zoon wil beteugelen, x Gigi,

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het geharrewar over geluk

Vandaag de dag word je wel bijna dagelijks met geluk om je oren geslagen. Iedereen vindt er wel wat van, meningen buitelen over elkaar heen. Maar ik heb niet de indruk dat dat bijdraagt aan een gelukkiger leven voor hen die daar zo’n behoefte aan hebben. Ik heb niet zo lang geleden naar de tv-uitzendingen ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’ gekeken, waar zowel o.a. geluksexpert Leo Bormans als filosofe Stine Jensen hun zegje mochten doen. En ik zag een interview met cabaretier Guido Weijers die met een geluksprogramma het land in trekt. Het viel me niet mee wat ik daar hoorde en zag.

Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat, als je op zoek gaat naar geluk, je op dat moment kennelijk niet gelukkig bent. Nou heb ik niet bepaald de indruk dat Paul Witteman ongelukkig of op zijn minst niet gelukkig is. Wat zoekt hij dan eigenlijk, vraag ik me af?

Leo Bormans legde in een uitzending van Witteman omstandig uit hoe je door anderen te knuffelen gelukkig kunt worden. Of door elkaar enkele minuten diep in de ogen te kijken. Of door mooie muziek. Stine Jensen weet zeker dat je van het beoefenen van Kundalini-yoga gelukkig wordt. Guido Weijers weet dat een lekker warm bad een mens gelukkig maakt. En ze wisten het zeker, want het was wetenschappelijk aangetoond, zeiden ze er voor alle zekerheid bij.

Stel. Je hebt veel geleden aan een slechte opvoeding, hebt een partner die het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw, je oudste zoon kan niet van de drugs afblijven en je hebt moeite om financieel rond te komen. Geen fijn leven dus, je bent ongelukkig en bent het zat om zo door te moeten. Maar je bent ook bang om beslissingen te nemen, je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. En toch, je wilt graag gelukkig zijn maar je hebt geen idee hoe je dat moet aanpakken. ‘Paul Witteman Op Zoek Naar Geluk’. Ach, wie weet kan ik daar iets van opsteken? Guido Weijers met zijn theatershow, misschien helpt dat?

Niet dus. De essentie van een gelukkig leven kwam in die uitzendingen van Witteman en komt bij Guido Weijers niet aan bod. Het zijn alleen maar leuke weetjes. Ja, wetenschappelijk onderbouwd, dat geloof ik onmiddellijk. Op het moment dat je zulke dingen doet, zul je je ongetwijfeld even leuker voelen.  Maar ben je ongelukkig en wil je daarvan af, dan zullen die wetenschappelijk onderbouwde weetjes je niet veel verder helpen. Dan heb je niks aan een vrolijk deuntje, het knuffelen met een goede vriend of een abonnement op de yogaschool. Integendeel, door het najagen van dit soort zogenaamd gelukkigmakende ervaringen zou je weleens nog dieper in de put kunnen raken. Als je niet gelukkig bent dan val je na zo’n leuke ervaring spoedig weer terug in je gevoel van onbehagen. En zo stapel je teleurstelling op teleurstelling… Niks helpt.

Al deze geluksbrengers hebben het niet over geluk maar over gelukservaringen en geluksgevoelens. En dat is wat anders dan het geluk zelf. Iedereen kent gelukservaringen en –gevoelens, ook mensen die niet gelukkig zijn. Het leven van alledag is gevuld met positieve en negatieve ervaringen en de bijbehorende gevoelens. Het schiet maar een beetje op en neer.

Je krijgt een bericht van de belastingen dat je geld terugkrijgt. Hoera. Je zoontje scheurt zijn nieuwe broek. Shit. Het zonnetje schijnt, je hangt de was aan de lijn. Fijn. En plotseling begint het toch te plenzen! Niet fijn. Je buurjongen wil voor 1 euro je auto wassen. Mooi. Je vriend is de afspraak met jou vergeten. Niet zo mooi. Et cetera. Er is altijd wel wat, het gaat maar door, dag na dag.

In de ogen van veel ‘deskundige’ geluksbrengers ben je dus vele keren per dag gelukkig en dan weer niet-gelukkig. Wel heel raar! Alsof dat is wat je nastreeft als je zegt dat je graag gelukkig wilt zijn…

Voor de duidelijkheid haal ik er altijd het klimaat en het weer bij. Ons klimaat is een constante, namelijk een zeeklimaat. Dat is elke dag zo, dat verandert niet. Als het gaat om het weer is er niks constants aan. Het gaat maar op en neer, regen, zon, wind, koude, warmte, mist, storm, het kan per dag verschillen en vaak op een dag meerdere keren wisselen.

Ons geluk is als het klimaat. Eenmaal verworven is het constant. Je BENT gelukkig en dat blijft zo. Mijn definitie van geluk is: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Om het anders te zeggen. Jij staat aan het stuur van je eigen leven. Jij bent degene die de kwaliteit van je eigen leven bepaalt. En niemand anders… Geluk is een verworvenheid, het komt je niet aanwaaien. Geluk staat los van je gevoelens en emoties en heeft alles met weten te maken. Je wéét dat je het bent.

Gelukservaringen en ook ongelukservaringen hebben alles met gevoelens en emoties te maken. Dat wat er de hele dag gebeurt, de dingen die je zegt en denkt, die anderen zeggen en doen. Bijna alles raakt aan je gevoel en levert vaak emoties op van blijdschap, vreugde, verdriet, pijn, mededogen, en noem maar op.

Als je het verschil tussen het fenomeen geluk en gelukservaringen begrijpt, krijg je meer duidelijkheid over je eigen situatie. Ben ik gelukkig? Dat is een andere vraag voor: wéét ik dat ik knoppen heb en wéét ik dat ik ze kan bedienen?  Durf je niet volmondig ja te zeggen, dan is er werk aan de winkel, dan ben je nog niet waar je zijn wilt. Zeg je nee, dan ben je dus niet gelukkig en ben je ongetwijfeld toe aan een drastische verandering en verbetering van je huidige leven. Is het antwoord ja, dan ben je een gelukkig mens. Voorgoed. Want heb je je geluk eenmaal verworven, dan raak je het nooit meer kwijt, wat er ook gebeurt.

En nogmaals, gelukkig zijn heeft niks te maken met de aaneenschakeling van gebeurtenissen, elke dag weer, en de daarbij behorende, op en neer schietende gevoelens. Dus ook al voel je je soms rot, dan heeft dat geen enkele invloed op je gelukkig-zijn.

Misschien vraag je je af: maar hoe doe ik dat, gelukkig zijn? Als je op weg wilt naar je geluk dan is er maar één effectieve manier: het oplossen van je problemen, daar begint het mee. Ik heb drie boeken  geschreven oer geluk. Vooral de boeken ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ en ‘De enige dwarsligger op de weg naar geluk ben je zelf’, geven een goed inzicht in de weg die leidt naar een gelukkig leven.

En overigens is het misschien de moeite waard om de videofilm te bekijken waarin ik over dit onderwerp spreek. Neem er wel even de tijd voor, hij duurt 25 minuten. Je kunt hier klikken.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Frank | 1 maart 2017

'Ken u zelve' stond geschreven boven de ingang van de tempel van het orakel van Delphi. Zit daar niet iets in wat betreft geluk?

Jan Jaap | 1 maart 2017

Zeker. Jezelf kennen is natuurlijk wel een hele klus, gezien de vele invloeden van buitenaf die je mede gevormd en soms misvormd hebben. Er is veel werk aan de winkel om bij je diepste wezen te komen. En dan nog. Jezelf kennen én dan ook nog van jezelf kunnen houden, het lijkt onontbeerlijk voor een gelukkig leven.

anne | 6 maart 2017

Op zoek gaan naar Geluk? Dan zal je het zéker niet vinden. Geluk valt je toe.... toch ? --- Eenmaal in bezit houd het goed vast en laat het nooit weer los !

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑