goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

Eenzaamheid, wat doe je eraan?

Niet zolang geleden, een avond met een groepje gelijkgerichten. We zien elkaar regelmatig en brengen dan enkele uren al filosoferend door. De meest uiteenlopende onderwerpen komen aan bod. Eén onderwerp per avond en dat wordt dan ook tot op het bot gefileerd. Die bewuste avond hebben we gesproken over het onderwerp ‘eenzaamheid’, wat me sowieso nogal bezighoudt, niet voor mezelf gelukkig, maar omdat ik eenzame mensen ken en weet dat er velen zijn. Een miljoen zeggen de statistieken. Pfff, dat is wel heel veel. Laat ik vertellen wat we die avond besproken hebben, wat we ontdekt en geconcludeerd hebben, waarover we twijfelden en hoe ik naar de dingen kijk.

Eenzaamheid is niet voor iedereen hetzelfde. Grofweg kun je het in tweeën delen: incidentele eenzaamheid, die dus ‘vanzelf’ weer overgaat en chronische eenzaamheid, dus zeg maar eenzaamheid die niet zomaar overgaat. Iedereen is weleens eenzaam in zijn leven, voor kortere of langer tijd. Om even in mijn persoonlijke leven te blijven, ik heb me een periode erg eenzaam gevoeld nadat ik ruzie kreeg met mijn familieleden over de verdeling van een erfenis. Niet over de feitelijke verdeling maar over het verschil in emotionele betrokkenheid. Ik was erg gehecht aan bepaalde zaken, domweg omdat ze een belangrijk onderdeel van mijn moeders leven uitmaakte. Daarin stond ik alleen, de andere vonden dat ze gewoon verkocht moesten worden en het geld verdeeld. Ik begreep er niks van, helemaal niks en voelde me heel eenzaam. Dat heeft maanden geduurd, uiteindelijk heeft het zich opgelost en ben ik dat gevoel weer volledig kwijtgeraakt.

Een van de gespreksgenoten die onlangs zijn vrouw had verloren vertelde dat hij tijdens zijn verjaardag omgeven was door goedbedoelende familieleden. Het viel hem op hoe gezellig ze met elkaar kwetterden en hoe hij te midden van deze vrolijkheid zich erg eenzaam voelde. Met niemand heeft hij echt een goed gesprek gevoerd, hij voelde zich in de steek gelaten. Een avondje eenzaamheid…

Chronische eenzaamheid is heel andere koek. Iemand in ons gezelschap verwoordde het heel mooi: eenzaamheid is de blijvende afwezigheid van nabijheid. Of zoals een ander het verwoordde: eenzaamheid ontstaat als er gaten vallen in de zin van je bestaan. Als je het gevoel hebt dat je leven geen, weinig of onvoldoende betekenis heeft, dan zul je je inderdaad eenzaam voelen. Mij dunkt dat eenzame mensen per definitie niet gelukkig zijn. Andersom doemt de vraag op of gelukkige mensen eigenlijk wel chronisch eenzaam kunnen zijn? Ik heb de neiging om dat te ontkennen. Het kenmerk van geluk is immers dat je in staat bent om om te gaan met alles wat er in je leven gebeurt. Dus ook met je gevoelens…

Indien je ouder wordt zal je maatschappelijke nut ongetwijfeld afnemen. Misschien is dat feitelijk niet zo maar wordt het ánders. En wat vooral blijft is dat we van belang zijn, voor onszelf en voor anderen, er zijn altijd mensen die om ons geven, die van ons houden en dat zal andersom ook wel zo zijn. In die zin is ons bestaan van grote betekenis. Maar ja, als je dat niet voelt..?

Wat kun je doen aan eenzaamheid? Als het gaat om een incident dan raak je het op een gegeven moment weer kwijt door de oorzaak weg te nemen of om je te verzoenen met de feiten als ze niet te veranderen zijn. Als het chronisch is dan kan het naar mijn mening in veel gevallen ook worden opgelost. Dat je dat niet in je eentje kunt, nee, want dan zou je dat allang gedaan hebben. Daar heb je hulp bij nodig. Mensen die eenzame mensen begeleiden proberen vaak voor afleiding te zorgen, leuke dingen te gaan doen, mensen een beetje bezig te houden. Maar de vraag is of dat een fundamentele oplossing biedt. Het geeft tijdelijk een beetje lucht en tijdelijk zal iemand zich minder eenzaam voelen.

Ik denk dat het van belang is dat begeleiders proberen uit te vinden wat in het leven van een eenzaam mens gemist wordt. Nabijheid. Zingeving. Betekenis. Hoe ziet er dat voor iemand uit, wat is het precies? Daar is winst te behalen, als je in staat bent mensen een gevoel te geven dat het leven weer betekenis krijgt, dan ben je op de goede weg. In ons praatgezelschap was er iemand die zichzelf van zijn eenzaamheid had verlost door te gaan schilderen. Niet dat hij van tevoren dacht dat dat zijn eenzaamheid daardoor zou oplossen, maar het bleek wel die uitwerking te hebben.

Als het waar is dat chronische eenzaamheid verband houdt met niet-gelukkig zijn, zou je ook aan de andere kant kunnen beginnen en kunnen werken aan het geluk van de ander. Niet dat je iemand anders gelukkig kunt maken, maar je kunt wel de tools aanreiken waarmee iemand aan de slag kan. Vaak wordt gezegd dat dat bij ouderen ingewikkelder is omdat ze minder flexibel zijn dan jongere mensen. Ik geloof daar niet zo in, we praten dat elkaar maar aan. Ook oudere mensen kunnen heel goed veranderen als ze weten dat er iets positiefs te bereiken is. Als iemand welbewust aan zijn geluk gaat werken, zal de eenzaamheid waarschijnlijk langzaam maar zeker afnemen en hopelijk verdwijnen.

Een laatste punt: eenzaamheid is iets heel persoonlijks en altijd gebaseerd op gevoel. En gevoelens hebben te maken met de manier waarop je naar de dingen kijkt. Zie je ze als negatief dan zul je je rot voelen, zie je ze positief dan voel je je prettig.  Ik noem een voorbeeld: Ik zie die en die zo weinig meer, ze trekken zich niks meer van me aan en ik zit hier maar te verpieteren, de mensen denken gewoon niet meer aan een ander, ze zijn alleen maar met zichzelf bezig. Tja, dat voelt eenzaam. Het kan ook anders. Ik zie die en die zo weinig meer, ach ja, dat is ook wel logisch, ze hebben een gezin en ze wonen ook niet om de hoek. En hij heeft een forse baan, die zijn wel met wat anders bezig dan met mij. Ik zal ze binnenkort eens bellen, kunnen we misschien even skypen en dan vraag ik ze gewoon of ze binnenkort een keer langskomen. En wie weet kan ik mijn dochter vragen of we samen een keer naar hen toe zullen rijden, ook leuk.

Eenzaamheid, nee leuk is anders. Maar ik ben ervan overtuigd dat er hoe dan ook iets aan te doen is. En dat het daardoor minder kan worden en hopelijk uiteindelijk over gaat of in ieder geval leefbaar wordt.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De snelkookpan van ons leven...

Vallen en opstaan, ik noem dat weleens de snelkookpan van ons lerende leven. Goede raad, persoonlijk gegeven of opgepikt uit boeken en media, wil ook wel helpen, maar heeft veel minder impact. We moeten fouten maken om te kunnen leren, het is onvermijdelijk. Niet dat ik je zou willen stimuleren om stomme dingen te doen, maar je moet niet te veel inzitten over de dingen die je niet goed hebt gedaan. Tenminste, zolang je bereid bent om daar lessen uit te trekken.

De man tegenover me vertelde wat hem was overkomen. Zijn zoon en schoondochter waren de gelukkige ouders van een schat van een dochter van nog geen halfjaar oud. Hij kwam er vaak en genoot van dit jonge gezin. Hoe bijzonder om te zien hoe deze twee volwassen mensen zich ontpoppen als toegewijde ouders die hun baby met veel liefde en aandacht omgeven, zei hij, en hoe zij met alle geduld van de wereld met haar aanhummelen. En al even bijzonder is het om mee te mogen maken hoe mijn kleinkind dag na dag leert, het gaat maar door.

De trotse man vertelde hoe hij op een namiddag bij het gezin was, zijn zoon was nog op zijn werk, zijn kleindochter kroop een beetje door de kamer. Op een gegeven moment ging zijn schoondochter naar de keuken, er moest immers gekookt worden. Uiteraard werd hem gevraagd om heel goed op te passen. Hij knikte bevestigend, de baby zou niets overkomen.

Hij zat op de bank, zijn kleindochter kroop wat onhandig over de vloer. Ach, dacht hij, ik zet haar bij mij op de bank, kan ze daar een beetje rondkruipen. Hij vertelde hoe ze met veel moeite een beetje van kussen naar kussen klauterde en ze het kennelijk goed naar haar zin had. De keukendeur zwaaide open, zijn schoondochter overzag het schouwspel en zei streng: Nee dit wil ik niet, de baby is nog veel te jong, dadelijk valt ze van de bank! Daar was hij niet van gediend, deze betutteling, ging in de verdediging en vond dat de baby rustig op de bank kon blijven, er zou echt niets gebeuren. Mokkend liet zijn dochter het daarbij en liep weer de keuken is.

Ze had de keukendeur nog niet dichtgetrokken of boink!! Toch even niet goed opgelet, daar lag de baby op de grond, onmiddellijk in een jammerlijk gehuil uitbarstend. Ik voelde me knap onhandig en schuldig, zei de man met een schuldbewuste blik. De keukendeur zwiepte open, zijn schoondochter pakte het huilende kind van de vloer en gaf hem flink van katoen: ik had nog zo gezegd dat ze niet op de bank mocht kruipen maar jij wist het zogenaamd beter, kijk nou eens wat er gebeurt!

Zijn reactie ging volstrekt op de automatische piloot. Ja hoezo? Dat had iedereen kunnen gebeuren, jou ook. Kan ik het weten dat het kind ineens een onhandige manoeuvre maakte waardoor ze van de bank viel? Je moet je niet zo aanstellen, dat kind is gewoon geschrokken, daarom huilt ze, ze heeft zich echt geen pijn gedaan, kinderen zijn nu eenmaal van elastiek. Jeetje wat een gedoe om niks!

Tot mijn verrassing zei hij dat deze riedel weliswaar door zijn hoofd schoot maar dat hij zich had ingehouden. Ik heb geen zin om op de automatische piloot te leven en standaard reacties te geven op de dingen die gebeuren. Ik heb geleerd om in elke omstandigheid na te denken en me af te vragen wat er werkelijk aan de hand is. Hij somde het nog eens op. Mijn schoondochter laat weten dat ik iets niet moet doen, ik vind dat onzin en wimpel haar opmerkingen af. Vervolgens gaat het mis en gebeurt er precies waar ze voor vreesde. Het kind schrikt, huilt, heeft misschien wel pijn, mijn schoondochter is eveneens van haar stuk en leest me de les.

Toen hij begreep wat er werkelijk aan de hand was kon hij reageren. En hoe! Je hebt gelijk, dit is jouw huis, het is jouw kind, jij bepaalt wat er in jouw huis en met jouw kind gebeurt, niet ik. Ik moet voortaan beter naar je luisteren, dit was dus stom van me, het spijt me.

Deze man moest deze fout kennelijk maken om voorgoed iets te leren. Op de eerste plaats over de opvoeding van zijn kleindochter. Hij bepaalt niet hoe dat gaat. Ouders gaan over hun eigen kinderen. Zij bepalen de maatstaf, zij geven aan wat goed en niet goed is, wat mag en niet mag, ervan uitgaande dat het liefdevolle ouders zijn. En op de tweede plaats, maar misschien is dit wel de eerste plaats: respecteer de mening van een ander, ook als het niet direct de jouwe is.    

Vallen en opstaan, het is werkelijk een snelkookpan…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anne | 11 februari 2018

Oh ja ! Ook met de oude mensen die "zelluf willen doen". Laat ze maar strompelen en knoeien, zolang het nog zelf willen doen..... ;-) Anderen respecteren in hoe zij het doen is tegelijk over je eigen drempel gaan van niet betuttelen, maar accepteren.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het wordt ook shit in 2018

Al die lieve en goedbedoelde wensen voor het nieuwe jaar. Ik weet maar al te goed dat mijn vrienden het van harte menen. En ook degenen die ik via de sociale media ken hebben de beste bedoelingen. Maar toch, ik kan het denken niet laten. Gelukkig nieuwjaar, ik krijg het nauwelijks uit mijn mond, uit mijn pen of uit mijn computer of telefoontoetsen. Gelukkige jaren bestaan helemaal niet. Jaren zijn jaren.

Gelukkige mensen bestaan wel. En ook niet-gelukkige. Daar gaat het dus om. We zeggen gelukkig nieuwjaar maar bedoelen: ik hoop dat je gelukkig bent of wordt. We spreken onze goede wensen uit maar laten het onmiddellijk weer los en gaan over tot de orde van de dag. Terecht ook, wat zouden we nog meer kunnen doen? De ander moet het immers allemaal zelf voor elkaar zien te krijgen. En zeker weten dat er ook shit op zijn of haar pad komt. Zoals bij iedereen, ook bij jou.

Dat is het lot van mensen, niemand wordt vanzelf gelukkig. Het is altijd een strijd, je moet door bergen shit, je moet lijden, verdriet hebben, gefrustreerd raken, moedeloos doorvechten, het is een vreugdeloze weg. Wie durft te zeggen dat hij (zij) gelukkig is, herkent dit ongetwijfeld. Aan de andere kant, het doel van deze shitreis is euforisch! Gelukkig zijn, de ontmoeting met de pracht van de wereld, met de mooie kant van mensen, met je mooie ik, het is werkelijk een wonder. Elke dag weer.

Ik laat je twee berichten lezen die ik van facebook plukte. Van vrouwen die aan een ernstige ziekte lijden. Prachtige voorbeelden van mensen die bereid zijn om de weg naar geluk te gaan, hoe verschrikkelijk die ook is, maar die uiteindelijk de zoete vruchten van hun inspanningen plukken.

“2017 was een pittig jaar waarin ik worstelde met mijn gezondheid en de processen die dit in mijn hoofd met zich meebracht. Een jaar waarin ik gevochten en geaccepteerd heb. Waarin ik verliefd werd en weer los moest laten. En vooral waarin ik afscheid moest nemen van mijn meest trouwe maatje. Momenten waarop ik voor het eerst in jaren aan anderen liet zien dat ik verdriet had en ik hulp en warmte toeliet. Zelfs de controle losliet (ja écht!). En dat dat (meer dan) oké is, dat ik in mijn meest pure vorm oké ben en dat alles altijd goed komt. Het was een jaar waarin ik prachtige nieuwe mensen heb ontmoet en waarin ik de mensen die al in mijn leven waren beter heb mogen leren kennen. Een jaar waarin ik liever voor anderen en vooral voor mezelf ben geworden. Anderen én mezelf meer ruimte heb gegeven door met een meer open blik de wereld in te kijken. Dit alles is wat ik nu uitstraal: zachtheid, liefde en dankbaarheid. En dankbaar ben ik. Voor, hoe verdrietig soms ook, alles wat 2017 me gebracht heeft. Op naar een minstens zo mooi 2018!”

“Altijd positief zijn is een illusie. Ik krijg vaak het gevoel toegeschoven dat ik áltijd positief ben maar geloof mij: dat is niet zo. En dat is ook niet erg. Optimistisch zijn, van jezelf houden en kiezen voor een leven vanuit plezier en het waard-zijn is een stuk gezonder dan altijd maar proberen positief te zijn. Wat als je eens een dag niet positief bent? Moet ik mij dan schuldig voelen? Dat werkt niet. Er zijn altijd mixed feelings die je moet toelaten anders gaan ze ergens in een hoekje in je lichaam zitten; probeer ze dan nog maar eens te elimineren of te overschaduwen met je optimisme. Het is zoiets als op een tandem zitten. Meestal zit ik voorop, niemand achter mij en de tomtom geeft de weg naar (zelf)liefde, plezier, optimisme, positiviteit aan. Ik fiets lekker rechtdoor, fluitend in de wind. Ineens overvalt mij een angst en ik vind mijzelf stuurloos op de achterste plek op de tandem. Als vanzelf sla ik af, een donker bospad in. De tomtom geeft helemaal niets meer aan. Mijn fluiten stokt. Het begint te regenen en het wordt steeds donkerder. Omkeren gaat geloof ik niet op dit smalle pad. Er ritselt van alles door mijn hoofd en om mij heen en ik word steeds banger. Wat als???? Het enige dat ik nog kan doen is mij laten vallen aan de zijkant van het pad. Ik ben besmeurd met modder en zie niet in hoe ik hier nog uit kan komen. In de verte is het alleen maar donker, ik ben bang. Er gebeurt echter niets.  Behalve dan dat ik mijn angst toelaat. Tot mij invalt dat ik best rechtsomkeert kan maken. Gewoon de weg weer terug fietsen. Tenslotte blijft angst een slechte raadgever. Ik krabbel overeind, keer de fiets om en neem weer voorop plaats. De tomtom staat nog positief ingesteld en ik fiets rustig terug. Het licht brandt langs de verharde weg en ik hoor mijzelf weer een deuntje fluiten. Nee, ik ben niet altijd positief maar zal altijd proberen om te draaien als ik in de duisternis terecht kom. Ik ben het waard. En jij ook. Laat je (zelf)liefde niet overschaduwen door je angst.”

Deze twee verhalen zijn hopelijk voor jou een bron van inspiratie. Dit is wat ieder van ons kan, een gelukkig leven is voor iedereen weggelegd. Waar het om gaat is dat je in staat bent te dealen met elke omstandigheid in je leven, hoe ingewikkeld ook. Telkens weer. Zoals ik al zei, de weg om dat te bereiken is pijnlijk, verdrietig en bijna niet te doen. Keihard werken en vechten dus. Maar het resultaat is fenomenaal. Ik gun het je zo en wens je alle kracht in 2018…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Dorien van Weert | 4 januari 2018

jaren zijn jaren mensen zijn mensen gelukkige en ongelukkige jaren bestaan gelukkige en ongelukkige mensen bestaan gelukkig leven we van dag tot dag pluk de dag

Isabelle | 8 januari 2018

Mijn jaar begon eigenlijk in november al heel goed :-) dus goede voornemens zijn wat mij betreft onzin en legt alleen maar druk op jezelf!

Frieda Timmer | 15 januari 2018

Onze oudste dochter is mijn grote voorbeeld. Zij heeft een psychotische stoornis. Ik bewonder haar moed en haar doorzettingsvermogen. Ze gaat weer een nieuwe traject in om het leven zo goed mogelijk te kunnen leven. Ondanks een zwaar leven altijd optimistisch. -------------------------Antwoord van Jan Jaap-------------------------------- Mooi wat je zegt Frieda. Ondanks je pijn en verdriet om je dochter weet je haar zo ongelooflijk positief te waarderen. Ze zet stappen, ze laat het er niet bij zitten, dat is wat telt. Je vreugde is begrijpelijk. Ze had ook een andere keus kunnen maken en alleen maar het slachtoffer kunnen zijn. Ze kiest voor actie. Echt mooi. Groet.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Vrede op aarde? Laten we wat beters wensen...

Al wekenlang zwerft de wens Vrede op Aarde door mijn hoofd. Geen wonder, Kerstmis komt eraan en ook Oud & Nieuw staat weer op de stoep. De tijd van terug- en vooruitkijken. En van de goede wensen voor elkaar en met de hoopvolle gedachte en innige wens dat er eindelijk Vrede op Aarde mag komen. Maar wat voor zin heeft dat eigenlijk?

Zolang het mensdom bestaat zijn er onenigheden tussen mensen en volkeren geweest en heeft de wereld oorlogen gekend. De meeste van deze twisten zijn geëindigd doordat de een de ander heeft overwonnen. Met geweld. Met doden en gewonden. En met oeverloos veel pijn, verdriet en frustratie aan beide zijden.

Vrede op Aarde. We snakken ernaar, niet alleen wij hier in Nederland, welhaast iedereen op deze aardbol. In deze tijd zal het weer miljarden keren worden gezegd, gedacht, gehoopt en gewenst. Vrede op Aarde. We willen niets liever. En toch, het lijkt maar niet te lukken. Vanaf de oudheid tot nu toe zijn er zo’n 500 grote oorlogen geteld waarvan de kruistochten, de Napoleontische oorlogen en de laatste twee wereldoorlogen de kroon spanden.

Al dat snakken en wensen heeft dus kennelijk niets geholpen. Ook in onze tijd zijn er brandhaarden te over. Ik moet vaak denken aan mijn jonge jaren toen met name Rusland vijand nummer 1 was. Het was een gevaarlijk land, Russen deugden niet en als we niet uitkeken zouden ze een oorlog beginnen en de hele wereld overheersen. Als jonge kerel dacht ik daar vaak over na. Stond ik met een schoffel in de hand in mijn groentetuintje en realiseerde mij dat er ergens in Rusland ongetwijfeld ook een kerel stond te schoffelen in zijn groentetuintje. En dat is dan mijn vijand? Ik kon het niet geloven. Dat was waarschijnlijk ook gewoon een aardige kerel die zijn leven leidde, net als ik. Zijn zorgen had en zijn vreugden. Zijn verjaardag vierde, af en toe een goede mop vertelde en moest zorgen voor brood op de plank. Ik wist één ding zeker, die man wilde geen vlieg kwaad doen en mij al helemaal niet. Russen waren mijn vijanden niet. Deze man en de meeste andere Russen hadden geen enkele behoefte om ons de kop in te hakken. Hun leiders waarschijnlijk wel of ze waren in ieder geval bang dat anderen dat bij hen wilden doen.

Als het over oorlog gaat zijn het slechts een handjevol mensen die iets in de melk te brokkelen hebben. Met verve verkopen ze aan de bevolking dat een oorlog de enige oplossing is van ‘het’ probleem. Als je vrede op aarde wilt moet je dus het vliegtuig pakken en afspraken maken met Trump, Poetin, Netanjahu, Abbas, Kim Jong-Un, Assad, met de leiders van terroristische groeperingen en met nog een handvol andere machthebbers. Wie weet wat je kunt bereiken. Ik denk niet veel. Maar als je bij Vrede op Aarde denkt dat zij bepalen of dat wel of niet zo is, dan is er geen andere manier.

Of toch wel? Ik heb me voorgenomen om op te houden met te snakken naar Vrede op Aarde. Ik denk het niet meer, ik wens het niet meer, het heeft al die jaren dat ik er zo diep naar verlangde de wereldvrede geen stap dichterbij gebracht.

Ik stop ermee om naar anderen te wijzen. Vanaf nu hou ik het klein en overzichtelijk en vraag me slechts af: hoe is het met de Vrede in Mij? Daar is er maar één verantwoordelijk voor en die kan ik tenminste aanpakken. Ik verlang slechts naar Vrede in Mij. Dat is alles, Vrede in Mij. Dat wens ik niet alleen vurig, daarover ga ik ook in gesprek met mezelf. Ik onderzoek de brandhaardjes in mijn leven, kijk kritisch naar mijn houding, probeer te stoppen met mijn soms negatieve houding jegens anderen, geef de liefde in mezelf meer ruimte. Vrede in Mij.

Natuurlijk wens ik dat ook anderen toe maar toch op de eerste plaats mezelf. Daarmee ben ik, maar zijn ook anderen gebaat. En als ik dat nou doe, en ook mijn buren, mijn vrienden en alle mensen die ik in mijn hart heb gesloten, dan hebben we samen toch al een heel belangrijke stap gezet.

Vrede in Mij, ik wens het mijzelf van harte. Ik hoop dat jij jezelf hetzelfde wenst. Dan kunnen de komende feestdagen en het komende jaar niet meer stuk. En brengen we samen Vrede op Aarde een ieniemieniestapje dichterbij… Heel zeker!

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Karin | 18 december 2017

Ik wens het je toe Jan Jaap, met gans mijn hart. Ik hoop ook dat ik deze vrede mag voelen...

Henk van Nunen | 18 december 2017

Beste Jan Jaap. Ik wordt weer blij van je column. En ik kan me vinden in je wens. "Vrede in Mij" Laten we het inderdaad maar klein en overzichtelijk houden. Ik wens mij ook Vrede in Mij. En uiteraard ook Vrede in Jou. Bedankt voor alle mooie inzichten.

gemert | 18 december 2017

Jan Jaap deze column moet als een kettingbrief over de hele wereld gaan. wij allemaal vrede in ons zelf, maar vooral bij die wereld regeerders, dan kan er inderdaad misschien vrede komen. maar het is en blijft een Utopie. fijne kerstdagen en een vredig nieuwjaar. gr. henny

Bert Henning | 18 december 2017

Prima artikel. omdat ik het helemaal met je eens ben :). Ed van Riel schreef 18-12 in de volkskrant dat oorlog niet valt uit te bannen omdat concurrentiezucht diep in ons mensen zit. Citaat: Ik heb nog nooit een vos, leeuw of tijger erop kunnen betrappen, zomaar een eindje te gaan rennen voor een stukje metaal om zijn hals. Dus misschien moeten we ook maar ophouden om naar sportwedstrijden te kijken.

Elly | 18 december 2017

Een echte opsteker; een mooie handreiking voor de komende feestdagen.

Ineke van Leusden | 18 december 2017

Dankjewel Jan Jaap! Een mooie kerstgedachte. Ik neem het ter harte ??

Ineke van leusden | 18 december 2017

Een rectificatie: Na: ik neem het ter harte had ik een hartje geplaatst en zie nu dat er in plaats het hartje aan het eind van de zin nu twee vraagtekens staan. Ik zou dan willen eindigen met een uitroepteken! Groet Ineke

Joost Soetens | 18 december 2017

Ha Jan Jaap, Helemaal mee eens! Goed in je vel zitten, doe je zelf :-) Godsdiensten vragen dat we van onze naasten evenveel houden als van ons zelf. Daar valt wat te verbeteren! Voor mij is Tz'u een leidraad, teken 67 in www.tekensvanleven.nl Fijne feestdagen en ..., een happy New Year too! Joost

anne | 18 december 2017

Dank je Jan Jaap, Ik was nog niet aan mijn wens toe voor dit jaar. Dank zij jouw column is het klaar in tien minuten. ------ De wens: "vrede op aarde", is veel te groot voor mij ik houd het klein wens geluk en vrede in mij vrede en geluk in jou een gelukkig mens straalt deelt met een ander maakt de ander mooier Zo..... maken wij samen onze kleine omgeving mooier méér is niet nodig. Gelukkig 2018

anne | 18 december 2017

Helaas, staat het hier allemaal achter elkaar, zo hoort het natuurlijk niet.

Nanna | 23 december 2017

Ja daar kan je meer mee bereiken als je de vrede bij jezelf houdt. Toch ook wel een moeilijke opgave als alle blunders van weer het afgelopen jaar door het hoofd spookt. Vrede is ook accepteren denk ik. Aaaaargh ... moeilijk Poeh nu ben ik moe, van weer elke dag oorlog. Zzzzzzzzzzzz

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dankbaarheid maakt niet gelukkig

"Geluk schijnt niet, zoals veel mensen denken, af te hangen van je rijkdom of mogelijkheden, maar van de mate waarop je dankbaar bent en waardeert wat je hebt. Je kunt je stemming en perspectief, en daardoor dus ook een gevoel van geluk, beïnvloeden door dagelijks te danken. Door te tellen wat je hebt. Door je te verwonderen over de natuur."

Dit statement plukte ik van internet. Over dankbaarheid wordt veel gesproken, dankbaar zijn maakt je gelukkig, je leest en hoort het vaak. Ik heb het daar niet gemakkelijk mee, nee, ik geloof het gewoon niet.

Als je ongelukkig bent, je zit echt in de put, je weet niet waar je het zoeken moet, alles zit tegen, je hebt een rotjeugd gehad, je relatie wil niet erg, op het werk is het vaak hommeles, je bent down and out. Ongelukkig dus. En dan zegt er iemand tegen je dat je dankbaar moet zijn omdat je daar gelukkiger van wordt.

Dankbaar waarvoor? En wie moet je eigenlijk dankbaar zijn? Mensen die niet gelukkig zijn hebben niet zoveel met dankbaarheid, die zitten verstrikt in een web van vervelende omstandigheden en gepieker over de vraag hoe ze ooit van dit rotgevoel afkomen. Er is niet veel reden om dankbaar te zijn. Ja natuurlijk, als een vriendin vraagt of je meegaat naar de film, weet je ook wel dat dat goed bedoeld is. Of je inderdaad meegaat is een tweede, het is immers niet fijn om in een volle bioscoop te zitten terwijl je je onbehaaglijk voelt. Maar je ziet wel dat het lief is dat een ander het vraagt, en er vlamt wel iets op van dankbaarheid. Maar om nou te zeggen dat dat flinterdunne gevoel bijdraagt aan je geluk..?

Ik wil het omdraaien. Dankbaarheid maakt je niet gelukkig maar geluk maakt je wel dankbaar.

Als je gelukkig bent, zul je voortdurend dankbaar zijn voor de dingen die op je pad komen. Je verwonderen over de natuur, dat is het genoegen dat gelukkige mensen dagelijks proeven. En als je gelukkig bent en er gebeuren dingen waar je volstrekt niet op zit te wachten, dan nog zul je uiteindelijk dankbaar zijn voor de confrontatie, voor de lessen die je leert, voor de kracht die je hebt kunnen ontwikkelen om weerstand te bieden en voor je relativeringsvermogen. Als je gelukkig bent heb je een heerlijk leven en overvalt je wel heel vaak dat gevoel van blijheid en dankbaarheid.

Geluk en dankbaarheid zijn twee handen op een buik. Gelukkige mensen die niet dankbaar zijn bestaan niet. Maar om nou de conclusie te trekken dat dankbaarheid DUS gelukkig maakt is wel een hele rare gedachtenzwenk.

Dankbaar is ook een onhandig woord, het suggereert dat er iemand is die je dankbaar moet of kunt zijn. Maar wie dan? Er zijn mensen die God dankbaar zijn, hij is voor hen de bron van alles. Mooi, maar voor mensen die niet zoveel met God hebben wordt het lastiger. Ikzelf voel me regelmatig blij met de dingen die ik meemaak of die me overkomen. Zo’n heerlijk opgetogen gevoel, ik voel me bevoorrecht dat ik het mee mag maken, een mooie ontmoeting, het plezier van mijn kleinkind, een goed gesprek met mijn buurman, het zien van een bijzondere rups, ja ik voel me regelmatig een bofkont. Dat blije gevoel, kennelijk is dat mijn dankbaarheid.

Bij ongelukkige mensen werkt dat niet zo. Natuurlijk maken ze zulke dingen ook mee, maar ze voelen zich er vaak anders bij, niet zo blij, niet opgetogen, niet bevoorrecht. Voor ongelukkige mensen zijn de confrontaties met ‘fijne’ dingen vaak extra frustrerend. Iedereen zegt dat het fijn en leuk is, maar jij voelt dat niet zo. Dat is niet fijn in het kwadraat en zo voelt het vaak ook.

Ik denk dat je mensen die niet gelukkig zijn geen dienst bewijst door ze te zeggen dat ze gelukkig kunnen worden door dankbaar te zijn.  Zij hebben meer baat bij de erkenning dat het niet goed met ze gaat en dat ze helemaal geen reden hebben om zich dankbaar te voelen. Ik denk dat je ze daarmee meer en beter helpt om uit hun put te komen.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ward | 11 december 2017

Mooie weergave Jan Jaap. Soms is leven niet zo vrolijk. En dan heb je gelijk. Erkennen dat het zo is en kijken wat je kan doen om het leven weer wat plezieriger te maken. --------------- Antwoord van Jan Jaap ------------------ Dankjewel Ward. Juist in dat proces het leven weer wat plezieriger te maken groeit vanzelf je blijheid en dankbaarheid. Overwinninkje na overwinpinkje, zo keert je geluk terug en ook de dankbaarheid voor de stapjes die je hebt gezet.

Vivienne | 11 december 2017

Ik snap wat je bedoelt en toch ben ik het niet met je eens. Natuurlijk is het moeilijker om dankbaar te zijn als je je ongelukkig voelt. Maar juist dat zoeken naar het goede, dat sprankje 'mooi' of 'fijn', het wondertje, hoe klein ook. En daar dan een dankbaar gevoel voor hebben, zonder je te vergelijken met anderen. Ik geloof wel dat dat je uit de put kan halen, mocht je erin gevallen zijn. Stapje voor stapje. Kleine stapjes, kleine dingen met als 'dankbaarheid' dat je het aandacht geeft, erbij stil staat en voelt wat het voor je doet. Ja. Het is mijn ervaring dat dat wel helpt. Zwelgen in wat slecht gaat, zeker als je er geen invloed op hebt, is het recept om dieper in de put te raken. En daar schiet je in elk geval niets mee op. --------------- Antwoord van Jan Jaap ----------------- Ik denk dat we het wel met elkaar eens zijn. Ik lees in je reactie vooral de stapjes die je zet om uit je put te komen. En ik weet maar al te goed dat elk stapje een krachtsinspanning vergt. Maar als het stapje dan ook gezet is, bekruipt je ongetwijfeld een gevoel van blijheid/dankbaarheid. Het kunnen zien van kleine dingen, het erbij stil kunnen staan, dat zijn zulke stapjes. Dat kun je niet als je ongelukkig bent. Maar als je het kunt heb je naar mijn mening al een formidabele stap gezet. Je kunnen openstellen voor iets anders dan je eigen ellende is een zekere stap op weg nar geluk.

anne | 11 december 2017

Zo ben ik ook teruggekomen op de dooddoener "ach, er zijn veel erger dingen". Ja, daar schiet iemand wat mee op, die al zoveel voor de kiezen kreeg. Daarom zeg ik nu, "er zijn erger dingen, maar niet voor jou. Wat je overkomt is voor jou het ergste, daarbij ingaan op hetgeen verteld werd. Het gevoel proberen te delen. Dan zie ik werkelijk de ander opfleuren, denkend "zie je dat het er mag zijn?" Dat 'er veel erger dingen zijn' is een dooddoener. Zoals 'dankbaar' horen te zijn, dat ook is. (Wees toch eens dankbaar !!) Een mens die in zijn ellende de dankbaarheid moet zien in een aalmoes..... Toch is dat iets geheel anders dan ondankbaarheid. Ondankbare ontevreden mensen trekken elkaar aan en samen worden ze ongelukkige en (soms) nare mensen. Gelukkige mensen trekken gelukkige mensen aan, die samen de wereld een beetje mooier maken. En dat is wel iets om dankbaar voor te zijn. -------------- Antwoord van Jan Jaap ------------------ Wat je beschrijft, Anne, is het welgemeend luisteren naar de ander, je hart openzetten, zijn shit aanhoren en erkennen. Je ziet het goed, dat helpt. Je geeft het verschil tussen niet-dankbaar en ondankbaar goed aan. Ondankbaarheid is de dood in de pot en een giga-barrière op je weg naar geluk.

Isabelle | 12 december 2017

Prachtig mooi omgedraaid en helemaal, naar mijn mening, waar! ------------Antwoord van Jan Jaap --------------- Zover ik je ken Isabelle, kun jij dit inderdaad heel goed begrijpen. Dankbaarheid is een te heilig huisje, dat kan wel een opdoffer gebruiken...

Nanna | 12 december 2017

Ik ben het geheel met jou en Anne en Isabel eens op een dingetje na. Althans dat vraag ik mij af. Zou het nou echt zo symmetrisch zijn dat gelukkige mensen elkaar aantrekken en visie versa ongelukkige mensen? Ik denk dat blije wezens heel kwetsbaar zijn juist omdat dat aantrekt. Dus ook door degenen die in de put zitten. Op een gegeven moment wordt zo bijna iedereen meegesleept in die put. En daar kan je meestal uitkomen misschien. Helaas niet altijd. :-( Dankbaar MOETEN zijn is verschrikkelijk irritant. t Kan alleen met 2 handen op een buik voel ik zo. .............. ! en soms lekker ondankbaar zijn lucht echt op. -------------- Antwoord van Jan Jaap ----------------- Ik denk dat gelukkige mensen elkaar aantrekken, Nana, maar dat ook mensen die niet gelukkig zijn de neiging hebben naar gelukkige mensen te trekken. Dat is ook wel logisch, zij zijn immers een voorbeeld, mogelijk kun je iets van ze leren. Gelukkig mensen laten zich echter niet in een put trekken, lijkt mij. Als iemand niet verder komt dan klagen, dan zal een gelukkig mens op een gegeven moment afstand nemen. Een gelukkig mens beseft maar al te goed dat er niets moet. En zeker niet dankbaar zijn als hij vindt dat daar geen enkele reden voor is...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑