goed in je vel.nl

Columns om op te kauwen. Wie gelukkig wil worden moet in elk geval de wil hebben om diep na te denken. Waarom doe ik zus of doe ik zo? Hoe logisch zijn bepaalde dingen? Kan het anders? Word ik hier gelukkig van? Hoe groter je bewustzijn, hoe meer kans je hebt op een gelukkig leven. De columns hieronder gaan over alledaagse dingen die je ongetwijfeld herkent. Hopelijk stimuleren ze je om eens flink op het aangesneden onderwerp te kauwen. En zijn ze uiteindelijk een bron van inspiratie in je dagelijks leven.

De Susmoeder

Twee kinderen zitten met vilstiften heerlijk te krabbelen op grote vellen papier. Mama zit aan de telefoon. Grist het meisje ineens de rode stift uit de handen van haar broertje. Hij probeert ‘m terug te pakken en roept dat zij een trut is. Zij laat zich niet onbetuigd en ja hoor, het gekrakeel is losgebarsten. Mama onderbreekt haar telefoongesprek en roept: jongens hou op met dat geruzie! Hou op! De jongen huilt dat zijn zusje zijn viltstift heeft afgepakt. Mama: kan me niet schelen, hou in godsnaam om met dat geruzie! De jongen weet dat hij geen poot aan de grond krijgt bij zijn moeder en druipt af. Het meisje tekent triomfantelijk door met de veroverde viltstift.

Andere situatie. De jongen, 15 jaar, had het eerste schooluur vrij, dus staat wat later op, eet drie boterhammen en loopt naar de schuur om zijn fiets te pakken. Weg fiets, hij begrijpt er niks van. Die van zijn broer staat er nog wel, terwijl hij al lang en breed op school zit. Shit, hij heeft mijn fiets! denkt hij ontdaan en pakt kwaad de fiets van zijn broer. Hij rijdt weg, hobbelhobbel, lekke band! Gatver, gatver, shitzooi! Hij is kwaad en niet zo’n beetje ook. Gelukkig weet hij hoe hij een band moet plakken en een kwartier later trapt hij naar school. Krijgt flink op zijn donder dat hij te laat is en nee, de leraar is niet gediend van zijn smoesjes.

Om halfvier is hij weer thuis, nog steeds flink aangebakken. Zijn moeder werkt halve dagen, alleen de ochtenden en is dus thuis. Zijn broer ook. Lul! Hoe kom je erbij om mijn fiets te pakken! De broer laat zich niet uitschelden en roept dat hij normaal moet doen. Herrie in de kiet. Moeder rent geërgerd de kamer in, jongens hou op met dat geruzie, doe een beetje normaal tegen elkaar, ik heb hier echt geen zin in. De bandenplakjongen neemt daar geen genoegen mee: Maar hij heeft mijn fiets meegenomen en… Moeder wil niks horen: stop hiermee, kunnen jullie nou nooit eens en beetje gezellig tegen elkaar doen!  Dat was het, moeder beent weg en laat de jongens bedremmeld en mokkend achter.

De susmoeder. Altijd in de weer om de lieve vrede te bewaren. Tussen de kinderen onderling, tussen vader en de kinderen, tussen kibbelende tantes op een feestje, tussen vriendinnen, overal. Susmoeders houden niet van conflicten, dus zijn ze allergisch voor elk signaal dat erop wijst dat het de verkeerde kant op gaat. Onmiddellijk springt ze er bovenop, jongens, doe gewoon, kan het wat minder, rustig aan nou, dit hoeft toch niet…

Een susmoeder is niet geliefd in haar directe omgeving, ik zeg niet dat er niet van haar gehouden wordt, nee, dat staat er los van. Het is haar gedrag, dat altijd maar willen sussen, altijd maar de lieve vrede willen bewaren, de voortdurende angst voor welke onenigheid dan ook, dat valt niet goed bij de mensen met wie ze verbonden is. Haar kinderen worden er gek van, haar partner heeft een hekel aan haar gedrag, anderen denken: daar heb je haar weer!

Maar nog veel erger is dat susmoeders zichzelf volstrekt klem voelen in hun gedrag. Het verwijt gaat echter niet naar binnen maar naar buiten. Waarom maken mensen toch zoveel ruzie, waarom kunnen mensen niet normaal doen? Dat is wat ze bezighoudt.

Conflicten, wrijving, irritaties, het is een logisch onderdeel van een samenleving, dus ook van de kleine gemeenschap die een gezin is. Het is waar, in het ene gezin komt het meer voor dan in het andere.  Kinderen hebben behoefte aan leiding en duidelijkheid. Door het gedrag van een susmoeder komen kinderen ernstig tekort. Hun rechtvaardigheidsgevoel wordt aangetast, ze worden klemgezet en hebben de indruk dat hun moeder geen belangstelling voor ze heeft.

Maar hoe dan wel? Een susmoeder zou vooral naar zichzelf moeten kijken en zich afvragen hoe het komt dat zij elke wrijving, hoe klein dan ook, uit de weg probeert te gaan. Angst voor conflicten, het komt vaker voor dan je denkt. Ook met conflicten omgaan, moet je leren, en dat zou eigenlijk al in je jongste jaren moeten gebeuren. Een susmoeder is dan precies het verkeerde voorbeeld.

In bovenstaande voorbeelden was het wijzer geweest als moeder zich had verdiept in het probleem en aan beide kinderen aandacht had geschonken. Zich op de hoogte had gesteld van wat er precies aan de hand was en een oordeel had gehad. Dat had je niet moeten doen, geen wonder dat hij/zij kwaad op je wordt. En dan de strijdende partijen zelf aan de slag zetten om het conflict op te lossen. Kinderen hebben die duidelijkheid nodig, maar ook moeders varen daar wel bij. En jong geleerd is oud gedaan, dat is zeker in dit soort gevallen van groot belang. Omgaan met conflicten kan iedereen leren. En kun je het niet zelf, roep dan hulp in, doe je zelf en anderen een genoegen en stap uit je eeuwigverzoenende rol. Het werkt echt bevrijdend!

Even tussen twee haakjes: ik zeg wel susmoeders maar ongetwijfeld zijn er ook susvaders, voor hen geldt natuurlijk hetzelfde.

 

Jan jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

TedMum | 17 december 2018

I provide all types of creative writing services. May it be E-books, Short stories, novels, essays or anything else you can think of, and I can write on any niche. You can rely on me regarding any of your writing work. customwritingservices.shop

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Toon eens wat minder begrip

Ja, maar ik begrijp het wel. Dat had de jongeman tegenover me als een paar keer gezegd. Hij had bij me aangeklopt, flink in de kreukels. Eigenlijk een heel leuk leven, maar zo voelde hij het niet. Hij worstelde met alles, dacht veel na, voelde zich onbehaaglijk en klem en wist het gewoon niet meer. Terwijl, vond hijzelf, hij toch niks te klagen had. Een leuke studie International Business and Management, aardige vrienden en sinds pas een vriendinnetje. Voldoende geld om van te leven, ja, alles zat hem mee. Maar toch...

We hadden een lang gesprek nodig om de pijn bloot te kunnen leggen. Ja, zijn vader was niet altijd even aardig tegen hem, zijn hele schooltijd had hij hem opgejaagd, het moest altijd maar beter. Hoe vaak had hij het niet moeten horen dat hij een stomkop was. En nog steeds was hij niet erg te spreken over de (toch echt niet zo slechte) resultaten van zijn studie. Stomkop! En elke keer als zijn vader het zei, kromp hij in elkaar. Ja, ik begrijp het eerlijk gezegd wel hoor, mijn vader heeft in zijn jonge jaren flink moeten ploeteren om iets te bereiken. Zijn ouders hielden hem kort en vonden dat hij altijd zijn uiterste best moest doen. En dat deed hij, studeerde dag en nacht, en eenmaal aan de slag in het bedrijfsleven maakte hij vaak tachtig uur in de week. Tja, en dag en nacht studeren doe ik echt niet, ik wil soms ook graag plezier maken, dus ja, ik begrijp hem wel…

Hij was dol op zijn moeder, die kon geen kwaad bij hem doen. Hoewel ze altijd wel een mening had over de dingen die hij deed, de vrienden en vriendinnen met wie hij omging, zijn kleren. Vorige week had ik een nieuwe spijkerbroek gekocht, echt heel gaaf, lichtelijk gescheurd op kniehoogte, was niet eens zo goedkoop. Kom ik het weekend thuis en voordat ik mijn moeder een kus kon geven, keek ze met grote ogen naar mijn broek en vroeg ze of ik die weg wilde gooien, hij was immers hartstikke kapot! Zij weet best dat dit in de mode is, maar ze heeft er niks mee, dus ik mag er ook niks mee hebben. Oh wat voelde ik me gekleineerd en teleurgesteld, maar ach, ik begrijp het wel.

Uitgebreid vertelde hij uit wat voor nest zijn moeder kwam. Lieve mensen maar zo arm als job, zij had in haar jonge jaren ook in gescheurde kleren moeten lopen, er was gewoon niks anders. En toen was het allesbehalve in de mode, ze werd vaak genoeg uitgemaakt voor armoedzaaier. Dus begreep hij haar uitval wel

Ons gesprek was bezaaid met dit soort voorvallen. De pijn die hij voelde, onmiddellijk afgedekt met zijn oeverloze begrip. Het duurde even voordat hij zelf zag wat er gebeurde, wat hij deed. Al zijn pijn, al zijn woede, al zijn teleurstelling, alles werd door hemzelf de kop in gedrukt door zijn begrip. Hij zat klem en niet zo’n beetje ook. Het leven wat hij wilde leiden en hoe zijn ouders dat zagen, daar zat een enorm gat tussen. Maar hij hield van zijn ouders, voelde zich ook verplicht aan hen, ze hadden hem immers ruim 18 jaar opgevoed en toch veel voor hem overgehad.

Kijk wat hier gebeurt. Dit gevoel van loyaliteit versus het eigen belang. Veel mensen kennen het en leven in een voortdurende spagaat. Altijd maar begrip tonen voor de ander, voor familie, maar ook voor vrienden, meerderen op het werk, collega’s… Wat er ook gebeurt, hoe pijnlijk je ook wordt getroffen… Tja, de ander heeft zichzelf ook niet gemaakt, hij heeft het zelf ook niet gemakkelijk, tja, je kan wel eens een slechte bui hebben, ach eigenlijk heeft hij ook best gelijk… Het maakt niet uit hoe de ander je ook kwetst, kleineert, schoffeert, op je ziel trapt, het maakt niet uit hoeveel pijn je voelt, ach je begrijpt het wel.

Dit soort begrip is vaak gebaseerd op angst. Angst om de ander kwijt te raken, angst om liefde, vriendschap, collegialiteit en respect te verliezen. Angst om de ander te beschadigen. Het effect van je begripvolle houding is dat je het omgekeerde bereikt van wat je beoogt, het respect dat de ander voor je heeft wordt steeds dunner en ijler.

Je angst is notabene ongegrond. Iemand aanspreken op zijn gedrag is niet hetzelfde als iemand als persoon afwijzen. Liefde en vriendschap en elkaar af en toe de waarheid zeggen, bijten elkaar niet. Als iemand je onheus bejegent, lullige dingen zegt, je pijn doet, is het goed dat je je primaire emoties de ruimte geeft. Word kwaad, verdrietig, verontwaardigd, zeg wat je ervan vindt en spaar de ander niet. Toon vooral geen begrip, niks ervan. Waarom iemand doet wat hij doet is niet van betekenis. Hij doet het, daar gaat het om. Wat erachter zit is niet jouw probleem maar het probleem van de ‘dader’ zelf, die moet vooral zijn eigen problemen oplossen.

Dit is een pleidooi om regelmatig te weigeren iets te begrijpen. En je daardoor te bevrijden uit de klem waarin je jezelf gezet hebt, waarschijnlijk ben je je er niet eens bewust van. Je voelt je alleen rot, bedrukt en machteloos. Aan jou om dat gevoel te stoppen en om een eerlijk en oprecht leven te leiden, jouw leven! Toon minder begrip en geef je terechte emoties alle ruimte. Dat lucht op. En maakt het leven stukken zonniger…    

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 18 juli 2018

Heel herkenbaar, maar het geldt absoluut niet voor mij. Ik ben altijd mijzelf gebleven, hoe, waar, met wie dan ook. Dat betekent niét onbeleefd zijn, want in mijn werk is het even zo vaak aanpassen aan..... Ik heb geleerd; op een nette manier kun je alles uitleggen. "Spaar de ander niet" schrijf je, juist niét, want door diegene te 'sparen' kan hij niet de les ontvangen die jij op dat moment in zijn leven kunt zijn. Wanneer dat wederzijds is, ben je écht vrienden met iemand.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ken je je helende kracht al?

Bij een supermarkt staat een oudere dame in haar portemonnee te vissen naar een muntje voor een winkelwagentje. Ongemerkt laat ze een stuiver vallen, een man die net zijn wagentje in de rij schoof, ziet het, raapt het muntstuk op en geeft het haar terug. De vrouw, blij verrast: Ach wat aardig van u, het is maar vijf cent hoor! De man antwoordt: Maar? Mijn kleinkind van vier zou er een gat voor in de lucht springen. De vrouw verbaasd: Heeft u al een kleinkind, u ziet er nog zo jong uit! En zo ontspon zich een gesprek waarin tijd geen enkele rol speelde kennelijk. Tien minuten later gingen ze lachend uit elkaar, twee vreemden die zich even met elkaar verbonden wisten.

Eenmaal thuisgekomen na het boodschappen doen, belde de vrouw met haar dochter, wat ze regelmatig deed om even bij te praten over beider levens. Blij vertelde ze van de leuke ontmoeting bij de supermarkt en hoe aardig die man wel niet was. De dochter veerde op, zo blij had ze haar moeder de afgelopen maanden niet meer gehoord na de dood van haar vader zo’n half jaar geleden…

De man die zo attent was geweest het muntstukje op te rapen en aan de vrouw terug te geven fietste met een big smile naar huis, de zware boodschappentas aan het stuur. Het viel zijn vrouw op hoe blij hij keek toen hij de tas op het aanrecht plofte. Is er iets, vroeg ze nieuwsgierig? Nee, niet echt, maar ik had wel een erg leuk gesprek met een oudere dame bij de supermarkt, wilde hij wel kwijt. Het deed haar goed om hem zo te zien, dat gebeurde niet zo vaak meer sinds hij zijn baan was kwijtgeraakt en hij oeverloos en vruchteloos sollicitatiebrieven de deur uitdeed.

Een klein gebaar, een attente opmerking, een compliment, het kan een lichtpuntje betekenen voor de ander en voor jezelf, dat weten we allemaal.  Maar ‘lichtpuntje’ is wel heel zwak uitgedrukt. De oudere vrouw, moedeloos en eenzaam sinds de dood van haar man, haar dochter bezorgd en verdrietig. En dan deze toevallige ontmoeting die de vrouw merkbaar verlichtte en haar dochter deed opveren. De man die het vertrouwen in het mensdom aardig aan het verliezen was en kijk, zo’n onverwacht mooi gesprekje, goede en aardige mensen bestaan gelukkig nog wel, besefte hij plotseling. En zijn vrouw, zo blij dat ze weer die twinkeling in zijn ogen zag. Het lichtpuntje bleek een lichtstraal te zijn die bij beiden een merkbare verlichting opleverde.  

We weten niet wat er in anderen omgaat, hoe bedompt mensen zich soms voelen, hoe ze worstelen met tegenvallers, last hebben van regenachtige gedachten. We weten het niet, we leiden ons leven, dat per definitie ook zijn niet leuke kanten heeft. Ach, we weten het eigenlijk wel, we voelen onszelf ook weleens zo. Hoe bijzonder dat het in onze macht ligt om anderen zoveel licht te kunnen schenken, om ze op te beuren, hen een glimlach te ontfutselen. Om ze letterlijk beter te maken!

Ons belang voor anderen is groter dan we zelf in de gaten hebben. Die grondhouding om attent in ons leven te staan kan wonderen verrichten. Niet af en toe maar in wezen elke dag weer. Een gesprekje aanknopen, oprecht vragen hoe het met de ander gaat, een complimentje maken: schijnbaar kleine dingen met vaak grote gevolgen...

We hebben helende kracht in ons, we maken elkaar letterlijk beter door ruimhartig te zijn met oprechte, aardige opmerkingen, een helpende hand, eventjes laten blijken dat je de ander ziet en hoort. En waardeert. Iedereen heeft deze kracht in zich, het is goed te beseffen hoe ongedacht groot onze positieve invloed kan zijn op het leven van een ander. En het is natuurlijk ook andersom zo, ook ons eigen leven wordt er zoveel mooier en aangenamer door. Goedheid werkt immers als een boemerang…

Dit is een aanmoediging om met de nodige attentie om te gaan met de mensen die je in je dagelijkse leven ontmoet. Besef dat die ene opmerking, dat kleine gebaar vaak meer te weeg brengt dan je kunt vermoeden. En ervaar vooral ook hoeveel je ervoor terugkrijgt…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Karin | 14 mei 2018

Dankjewel voor deze woorden. Ze verwarmen mijn hart.

isabelle | 15 mei 2018

Ik woon in een wat armoedige buurt, de mensen lopen hier vaak met sippe gezichten. Maar als mijn vriend of ik ze met een lach begroeten, krijgen we er altijd eentje terug!

ankvanderveeken@gmail.com | 16 mei 2018

Hahaha, Jan Jaap, wat denk je, in mijn leven van alleen maar over en met mensen in mijn werk ???? Lieve groet,

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Eenzaamheid, wat doe je eraan?

Niet zolang geleden, een avond met een groepje gelijkgerichten. We zien elkaar regelmatig en brengen dan enkele uren al filosoferend door. De meest uiteenlopende onderwerpen komen aan bod. Eén onderwerp per avond en dat wordt dan ook tot op het bot gefileerd. Die bewuste avond hebben we gesproken over het onderwerp ‘eenzaamheid’, wat me sowieso nogal bezighoudt, niet voor mezelf gelukkig, maar omdat ik eenzame mensen ken en weet dat er velen zijn. Een miljoen zeggen de statistieken. Pfff, dat is wel heel veel. Laat ik vertellen wat we die avond besproken hebben, wat we ontdekt en geconcludeerd hebben, waarover we twijfelden en hoe ik naar de dingen kijk.

Eenzaamheid is niet voor iedereen hetzelfde. Grofweg kun je het in tweeën delen: incidentele eenzaamheid, die dus ‘vanzelf’ weer overgaat en chronische eenzaamheid, dus zeg maar eenzaamheid die niet zomaar overgaat. Iedereen is weleens eenzaam in zijn leven, voor kortere of langer tijd. Om even in mijn persoonlijke leven te blijven, ik heb me een periode erg eenzaam gevoeld nadat ik ruzie kreeg met mijn familieleden over de verdeling van een erfenis. Niet over de feitelijke verdeling maar over het verschil in emotionele betrokkenheid. Ik was erg gehecht aan bepaalde zaken, domweg omdat ze een belangrijk onderdeel van mijn moeders leven uitmaakte. Daarin stond ik alleen, de andere vonden dat ze gewoon verkocht moesten worden en het geld verdeeld. Ik begreep er niks van, helemaal niks en voelde me heel eenzaam. Dat heeft maanden geduurd, uiteindelijk heeft het zich opgelost en ben ik dat gevoel weer volledig kwijtgeraakt.

Een van de gespreksgenoten die onlangs zijn vrouw had verloren vertelde dat hij tijdens zijn verjaardag omgeven was door goedbedoelende familieleden. Het viel hem op hoe gezellig ze met elkaar kwetterden en hoe hij te midden van deze vrolijkheid zich erg eenzaam voelde. Met niemand heeft hij echt een goed gesprek gevoerd, hij voelde zich in de steek gelaten. Een avondje eenzaamheid…

Chronische eenzaamheid is heel andere koek. Iemand in ons gezelschap verwoordde het heel mooi: eenzaamheid is de blijvende afwezigheid van nabijheid. Of zoals een ander het verwoordde: eenzaamheid ontstaat als er gaten vallen in de zin van je bestaan. Als je het gevoel hebt dat je leven geen, weinig of onvoldoende betekenis heeft, dan zul je je inderdaad eenzaam voelen. Mij dunkt dat eenzame mensen per definitie niet gelukkig zijn. Andersom doemt de vraag op of gelukkige mensen eigenlijk wel chronisch eenzaam kunnen zijn? Ik heb de neiging om dat te ontkennen. Het kenmerk van geluk is immers dat je in staat bent om om te gaan met alles wat er in je leven gebeurt. Dus ook met je gevoelens…

Indien je ouder wordt zal je maatschappelijke nut ongetwijfeld afnemen. Misschien is dat feitelijk niet zo maar wordt het ánders. En wat vooral blijft is dat we van belang zijn, voor onszelf en voor anderen, er zijn altijd mensen die om ons geven, die van ons houden en dat zal andersom ook wel zo zijn. In die zin is ons bestaan van grote betekenis. Maar ja, als je dat niet voelt..?

Wat kun je doen aan eenzaamheid? Als het gaat om een incident dan raak je het op een gegeven moment weer kwijt door de oorzaak weg te nemen of om je te verzoenen met de feiten als ze niet te veranderen zijn. Als het chronisch is dan kan het naar mijn mening in veel gevallen ook worden opgelost. Dat je dat niet in je eentje kunt, nee, want dan zou je dat allang gedaan hebben. Daar heb je hulp bij nodig. Mensen die eenzame mensen begeleiden proberen vaak voor afleiding te zorgen, leuke dingen te gaan doen, mensen een beetje bezig te houden. Maar de vraag is of dat een fundamentele oplossing biedt. Het geeft tijdelijk een beetje lucht en tijdelijk zal iemand zich minder eenzaam voelen.

Ik denk dat het van belang is dat begeleiders proberen uit te vinden wat in het leven van een eenzaam mens gemist wordt. Nabijheid. Zingeving. Betekenis. Hoe ziet er dat voor iemand uit, wat is het precies? Daar is winst te behalen, als je in staat bent mensen een gevoel te geven dat het leven weer betekenis krijgt, dan ben je op de goede weg. In ons praatgezelschap was er iemand die zichzelf van zijn eenzaamheid had verlost door te gaan schilderen. Niet dat hij van tevoren dacht dat dat zijn eenzaamheid daardoor zou oplossen, maar het bleek wel die uitwerking te hebben.

Als het waar is dat chronische eenzaamheid verband houdt met niet-gelukkig zijn, zou je ook aan de andere kant kunnen beginnen en kunnen werken aan het geluk van de ander. Niet dat je iemand anders gelukkig kunt maken, maar je kunt wel de tools aanreiken waarmee iemand aan de slag kan. Vaak wordt gezegd dat dat bij ouderen ingewikkelder is omdat ze minder flexibel zijn dan jongere mensen. Ik geloof daar niet zo in, we praten dat elkaar maar aan. Ook oudere mensen kunnen heel goed veranderen als ze weten dat er iets positiefs te bereiken is. Als iemand welbewust aan zijn geluk gaat werken, zal de eenzaamheid waarschijnlijk langzaam maar zeker afnemen en hopelijk verdwijnen.

Een laatste punt: eenzaamheid is iets heel persoonlijks en altijd gebaseerd op gevoel. En gevoelens hebben te maken met de manier waarop je naar de dingen kijkt. Zie je ze als negatief dan zul je je rot voelen, zie je ze positief dan voel je je prettig.  Ik noem een voorbeeld: Ik zie die en die zo weinig meer, ze trekken zich niks meer van me aan en ik zit hier maar te verpieteren, de mensen denken gewoon niet meer aan een ander, ze zijn alleen maar met zichzelf bezig. Tja, dat voelt eenzaam. Het kan ook anders. Ik zie die en die zo weinig meer, ach ja, dat is ook wel logisch, ze hebben een gezin en ze wonen ook niet om de hoek. En hij heeft een forse baan, die zijn wel met wat anders bezig dan met mij. Ik zal ze binnenkort eens bellen, kunnen we misschien even skypen en dan vraag ik ze gewoon of ze binnenkort een keer langskomen. En wie weet kan ik mijn dochter vragen of we samen een keer naar hen toe zullen rijden, ook leuk.

Eenzaamheid, nee leuk is anders. Maar ik ben ervan overtuigd dat er hoe dan ook iets aan te doen is. En dat het daardoor minder kan worden en hopelijk uiteindelijk over gaat of in ieder geval leefbaar wordt.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De snelkookpan van ons leven...

Vallen en opstaan, ik noem dat weleens de snelkookpan van ons lerende leven. Goede raad, persoonlijk gegeven of opgepikt uit boeken en media, wil ook wel helpen, maar heeft veel minder impact. We moeten fouten maken om te kunnen leren, het is onvermijdelijk. Niet dat ik je zou willen stimuleren om stomme dingen te doen, maar je moet niet te veel inzitten over de dingen die je niet goed hebt gedaan. Tenminste, zolang je bereid bent om daar lessen uit te trekken.

De man tegenover me vertelde wat hem was overkomen. Zijn zoon en schoondochter waren de gelukkige ouders van een schat van een dochter van nog geen halfjaar oud. Hij kwam er vaak en genoot van dit jonge gezin. Hoe bijzonder om te zien hoe deze twee volwassen mensen zich ontpoppen als toegewijde ouders die hun baby met veel liefde en aandacht omgeven, zei hij, en hoe zij met alle geduld van de wereld met haar aanhummelen. En al even bijzonder is het om mee te mogen maken hoe mijn kleinkind dag na dag leert, het gaat maar door.

De trotse man vertelde hoe hij op een namiddag bij het gezin was, zijn zoon was nog op zijn werk, zijn kleindochter kroop een beetje door de kamer. Op een gegeven moment ging zijn schoondochter naar de keuken, er moest immers gekookt worden. Uiteraard werd hem gevraagd om heel goed op te passen. Hij knikte bevestigend, de baby zou niets overkomen.

Hij zat op de bank, zijn kleindochter kroop wat onhandig over de vloer. Ach, dacht hij, ik zet haar bij mij op de bank, kan ze daar een beetje rondkruipen. Hij vertelde hoe ze met veel moeite een beetje van kussen naar kussen klauterde en ze het kennelijk goed naar haar zin had. De keukendeur zwaaide open, zijn schoondochter overzag het schouwspel en zei streng: Nee dit wil ik niet, de baby is nog veel te jong, dadelijk valt ze van de bank! Daar was hij niet van gediend, deze betutteling, ging in de verdediging en vond dat de baby rustig op de bank kon blijven, er zou echt niets gebeuren. Mokkend liet zijn dochter het daarbij en liep weer de keuken is.

Ze had de keukendeur nog niet dichtgetrokken of boink!! Toch even niet goed opgelet, daar lag de baby op de grond, onmiddellijk in een jammerlijk gehuil uitbarstend. Ik voelde me knap onhandig en schuldig, zei de man met een schuldbewuste blik. De keukendeur zwiepte open, zijn schoondochter pakte het huilende kind van de vloer en gaf hem flink van katoen: ik had nog zo gezegd dat ze niet op de bank mocht kruipen maar jij wist het zogenaamd beter, kijk nou eens wat er gebeurt!

Zijn reactie ging volstrekt op de automatische piloot. Ja hoezo? Dat had iedereen kunnen gebeuren, jou ook. Kan ik het weten dat het kind ineens een onhandige manoeuvre maakte waardoor ze van de bank viel? Je moet je niet zo aanstellen, dat kind is gewoon geschrokken, daarom huilt ze, ze heeft zich echt geen pijn gedaan, kinderen zijn nu eenmaal van elastiek. Jeetje wat een gedoe om niks!

Tot mijn verrassing zei hij dat deze riedel weliswaar door zijn hoofd schoot maar dat hij zich had ingehouden. Ik heb geen zin om op de automatische piloot te leven en standaard reacties te geven op de dingen die gebeuren. Ik heb geleerd om in elke omstandigheid na te denken en me af te vragen wat er werkelijk aan de hand is. Hij somde het nog eens op. Mijn schoondochter laat weten dat ik iets niet moet doen, ik vind dat onzin en wimpel haar opmerkingen af. Vervolgens gaat het mis en gebeurt er precies waar ze voor vreesde. Het kind schrikt, huilt, heeft misschien wel pijn, mijn schoondochter is eveneens van haar stuk en leest me de les.

Toen hij begreep wat er werkelijk aan de hand was kon hij reageren. En hoe! Je hebt gelijk, dit is jouw huis, het is jouw kind, jij bepaalt wat er in jouw huis en met jouw kind gebeurt, niet ik. Ik moet voortaan beter naar je luisteren, dit was dus stom van me, het spijt me.

Deze man moest deze fout kennelijk maken om voorgoed iets te leren. Op de eerste plaats over de opvoeding van zijn kleindochter. Hij bepaalt niet hoe dat gaat. Ouders gaan over hun eigen kinderen. Zij bepalen de maatstaf, zij geven aan wat goed en niet goed is, wat mag en niet mag, ervan uitgaande dat het liefdevolle ouders zijn. En op de tweede plaats, maar misschien is dit wel de eerste plaats: respecteer de mening van een ander, ook als het niet direct de jouwe is.    

Vallen en opstaan, het is werkelijk een snelkookpan…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anne | 11 februari 2018

Oh ja ! Ook met de oude mensen die "zelluf willen doen". Laat ze maar strompelen en knoeien, zolang het nog zelf willen doen..... ;-) Anderen respecteren in hoe zij het doen is tegelijk over je eigen drempel gaan van niet betuttelen, maar accepteren.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Neem aub de letters van de captcha over*
captcha
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑